Εν Κατακλείδι

Έχουν περάσει δύο και κάτι χρόνια από τότε που ξεκίνησα να γράφω στο blog.

Παρατηρώντας πολλούς άλλους να δημοσιεύουν, τακτικά, κείμενα ενδιαφέροντα και ουσιώδη, αντιλαμβάνομαι ότι δεν ανήκω σε αυτή τη κατηγορία: κάθε φορά που αρχίζω το γράψιμο, οι σκέψεις στριμώχνονται από την προσπάθεια να μεταμορφωθούν  σε λέξεις οι οποίες, με τη σειρά τους, βγαίνουν με το σταγονόμετρο, μετά το πάτημα των πλήκτρων, στο λευκό τοπίο της σελίδας. Από την άλλη, υπάρχει η ανάγκη  να συμμαζέψω όλα τα ερεθίσματα που εισπράττω και τους στοχασμούς που αυτά προκαλούν, σε κάτι περισσότερο από ονειροπολήσεις ή συζητήσεις μεταξύ φίλων.

Είναι αδύνατον, για παράδειγμα, να περάσει ασχολίαστη η αναφορά στο όραμα για μία Ελλάδα που θα μεταμορφωθεί σε Δανία της ΝΑ Ευρώπης. Χρόνια τώρα, αγαπημένος εξάδελφος, βάφτισε την ελληνική ιδιατερότητα με το όνομα “Σουηδική Αραβία”.  Βρίσκω την ονομασία κομψή και ταιριαστή με τα όσα συμβαίνουν, καθημερινά, στη πατρίδα μας. Από αυτή τη πλευρά, ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός είναι ο ηγέτης του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, με εμπειρία πλούσια και σημαντική από τις δύο πολικές αντιλήψεις για το κράτος, τον πολίτη και τα κοινά.

Παρακάμπτοντας το χιουμοριστικό του θέματος, στέκομαι στην αντίφαση που αναδύεται η οποία είναι πανταχού παρούσα και ισχυρή. Είναι η άποψη του κ. Γραμματικάκη για δύο Ελλάδες, μία αποκρουστική και θορυβώδης και μία θελκτική αλλά σιωπηλή. Είναι ο αναστεναγμός παραίτησης από την μίζερη και αβάστακτη καθημερινότητα που αφουγκράζεσαι στριμωγμένος σε στάσεις λεωφορείων, στις ουρές των καθηλωμένων στη μέση του πουθενά αυτοκινήτων, στη συμπεριφορά των δημόσιων λειτουργών, στις παρατημένες σχολικές αίθουσες, στις ατελείωτες ώρες αναμονής σε διαδρόμους νοσοκομείων, δικαστηρίων, δημοσίων υπηρεσιών, στο ρουσφέτι, το φακελάκι, την επίδειξη δύναμης, πλούτου, αναισθησίας και παραλογισμού. Είναι ο αναστεναγμός ανακούφισης μετά  τη κυριακάτικη βόλτα  κάτω από την Ακρόπολη, η ανέλπιστη υποστήριξη σε δύσκολες καταστάσεις από πρόσωπα άγνωστα όμως οικεία, η θετική σημασία της λέξης συντοπίτης, ο αγαπημένος τόπος για τις καλοκαιρινές διακοπές, οι ιστορίες φίλων και συγγενών που  κάνουν ανεκτή τη ζωή και την καθημερινότητα σου. Από αυτή τη πλευρά, η χώρα μπορεί να υπολογίζεται ως το άθροισμα δύο διαφορετικών πληθυσμών, οι οποίοι υπομένουν με κόπο αλλήλους, τραβώντας το σχοινί αντιθετικά και με ισοδύναμο πάθος, καταδικασμένοι στην στασιμότητα.

Σε άλλες χώρες, άλλοι άνθρωποι, έχουν περάσει στην επόμενη φάση. Δεν είναι εξυπνότεροι, ούτε πιο πολιτισμένοι (…), δεν είναι μονάχα θέμα πόρων και οικονομικής ανάπτυξης, ούτε αποκλειστικά ζήτημα παιδείας. Αισθάνομαι ότι, πριν από όλα,  οι άνθρωποι αυτοί, σε εκείνες τις χώρες, αποδέχτηκαν τις δυσκολίες της συνύπαρξης – δυσκολίες που πηγάζουν κυρίως από την διαφορετικότητα κάθε είδους και αιτιολογίας- εξαιτίας της αδιαπραγμάτευτης πραγματικότητας που συνοψίζεται στη πρόταση:

Έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον. Σε αυτό το τόπο που φιλοξενούμαστε, στον αέρα που αναπνέουμε, στη γλώσσα που μιλάμε, στην ανθρώπινη ιστορία που κουβαλάμε μέσα μας, είναι περισσότερα εκείνα που μας ενώνουν από όσα μας χωρίζουν. Και από εκεί ξεκινάμε.

Και αυτό ονομάζεται δημόσιο, κοινό αγαθό.

Στη χώρα που έτυχε να μένουμε εμείς , τη Σουηδική Αραβία που αναφέραμε παραπάνω, φαίνεται ότι υπάρχει μεγάλη δυσκολία να συμφωνήσουμε σε κάτι τόσο απλό και τόσο μεγάλο ταυτόχρονα. Ίσως να μην υπάρχει λόγος και ανάγκη. Σαν να μην έφτανε αυτό, το δημόσιο και κοινό αγαθό μάθαμε να το σοδομίζουμε, δίχως αναστολές, σε κάθε του έκφανση: τόπος-καταπάτηση, υγεία-φακελάκι, παιδεία-παραπαιδεία, δημόσιος τομέας-ρουσφέτι, νόμος-υπεράνω νόμου, ενημέρωση-προπαγάνδα, συμμετοχή στα κοινά-συνδικαλισμός etc, etc, etc… Λες και χρειάζεται να πληρώνουμε διαρκώς και για τις δύο Ελλάδες.

Και είναι αδιανόητο να παραμένεις αμέτοχος, ψύχραιμος και με κατανόηση. Από τη στιγμή που το πεδίο της συννενόησης και συναντίληψης -δηλαδή το αναγκαίο και απαραίτητο στοιχείο κάθε κοινωνίας για πραγματική και δημιουργική ανάπτυξη- γίνεται λάφυρο της ασύδοτης πολιτικής εξουσίας και των κάθε είδους υπαλληλίσκων που την στηρίζουν σαν ψωριασμένα κοπρόσκυλα που ζητιανεύουν ένα κομμάτι ψωμί για αυτά και την οικογένειά τους, η απουσία θυμού ισοδυναμεί με ανυπαρξία ζωής.

Τίποτα δεν χαρίζεται. Τίποτα δεν είναι δωρεάν. Μετά το μητρικό γάλα, όλα πληρώνονται. Το ζήτημα είναι τι παίρνεις για αυτά που πληρώνεις.  Στη Σουηδική Αραβία έχουμε κακή εμπειρία από τις υπηρεσίες που λαμβάνουμε. Ή τις υπηρεσίες που παρέχουμε. Το ίδιο κάνει. Οι ίδιοι άνθρωποι είμαστε. Απλώς δεν το έχουμε καταλάβει ακόμη. Χρειάζεται ένα βήμα στο κενό, το απόλυτο Τίποτα, για να περάσουμε από το Εγώ στο Εμείς. Και κάπου στη πορεία, κάποια πολύτιμα στολίδια ίσως χαθούν. Και ίσως γίνουμε πιο ανάλαφροι και λίγο περισσότερο αισιόδοξοι. Και ίσως να μάθουμε να κουβεντιάζουμε, ήσυχα και απλά. Να καταλαβαινόμαστε. Λέμε τώρα…

Με αφετηρία την οδοντιατρική, επιστρέψαμε στο σημείο εκκίνησης ελαφρώς διαφοροποιημένοι, πιο ανήσυχοι και λιγότερο αδιάφοροι για ό,τι συμβαίνει.  Έτσι και αλλιώς, όπως παρατήρησε ο ioudas, αυτή η ιστορία με τα διαδικτυακά ημερολόγια είναι κάποιου είδους άτυπη ψυχοθεραπεία.  Η οποία, όπως όλα τα ωραία πράγματα, κάποια στιγμή τελειώνει. Και εις άλλα με υγεία λοιπόν και να προσέχετε τους αστυνόμους.  Bye.

Information is not knowledge. Knowledge is not wisdom. Wisdom is not truth. Truth is not beauty. Beauty is not love. Love is not music. Music is the best! (Frank Zappa, 1976)

Μια βόλτα στο πάρκο

Με τον Δημήτρη Καγιά γνωριστήκαμε πριν 10 χρόνια. Ήμουν εκπαιδευτής (rookie) σε ένα σεμινάριο για την αυτόνομη διαβίωση ατόμων με κινητικές δυσκολίες και ο Δημήτρης ένας από τους εκπαιδευόμενους, που εμφανίστηκε καθυστερημένα στο μάθημα, αλλά έγινε αμέσως αντιληπτό ότι επρόκειτο να είναι  “σύμμαχος” κατά την διάρκεια του σεμιναρίου. Από τότε γίναμε φίλοι, με ένα αόρατο νήμα να μας κρατάει ενωμένους παρόλη την απόσταση (χώρου και χρόνου). Ο Δημήτρης διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας στο τέλος της εφηβείας, είκοσι και κάτι χρόνια πριν,  και για την περίοδο που τον γνωρίζω η νόσος ακολουθεί το κλασσικό μονοπάτι εξέλιξης που καταλήγει στο δίπτυχο: απουσία αυτονομίας-απομόνωση.

Ο Δημήτρης “στέκεται στα πόδια του” πολύ περισσότερο από διάφορους που κυκλοφορούν γύρω μου και είναι διαρκώς προσανατολισμένος στη συμμετοχή, την απόλαυση και το μοίρασμα στη ζωή. Αντιστέκεται στη φθορά όχι από πείσμα ή απελπισία. Είναι η αντίληψη που έχει για τη ζωή και  η καθαρή ματιά που κοιτάει τον κόσμο.

Ακολουθεί κείμενο γραμμένο από τον ίδιο (νομίζω στα μέσα καλοκαιριού) που αφορά όλους μας. Καλό φθινόπωρο.

ΚΑΡΕΚΛΑ ΜΕ ΡΟΔΕΣ (WILLCHAIR)

Το νέο μου αμαξίδιο…

Ένα βοήθημα κίνησης, που πριν κάποια χρόνια  –περίπου έξι–  παρατηρούσα την άνεση, την ευκολία μα και την ασφάλεια που παρείχε το αμαξίδιο στους χρήστες κατά τη κίνηση, αργή είτε γρήγορη… κι απ’ την άλλη εγώ, να προσπαθώ να πετύχω μια σωστή ορθοστάτιση και στη συνέχεια μια επίσης σωστή βάδιση… ναι καλά, εντάξει, σωστά, μα επειδή στη νόσο μας οι δυνατότητες κίνησης διαφοροποιούνται, όχι λίγες φορές, με κάποια  στασιμότητα ή και άλλες με σχετική επιδείνωση, έτσι λοιπόν κι εγώ είχα βαλθεί να “φλερτάρω” με την έντονη αστάθεια, τη σπαστικότητα, τον μυϊκό κλώνο, χώρια την “ιδρωμένη κόπωση”, με το όποιο ενδεχόμενο πτώσης μου και τις συνέπειες της…

Μα, είμαι εγώ τώρα με οστεοπενία και τώρα τελευταία με οστεοπόρωση για rock n’ roll επιλογές…?  Μα ποιόν βάλθηκα να κοροϊδεύω και ποιανού την ματαιοδοξία να “θρέψω” ?

Τον γνωρίζω…? Από πότε “χαϊδεύω” την αυτό-εικόνα του…?

Τι του “προστατεύω” ?

Ε, θεωρώ πως τον ξέρω σα την παλάμη μου, αφού εδώ και 40 χρόνια “τα λέμε καθημερινά” στο καθρέφτη του λουτρού, όταν τον μπανιάρω, τον ξυρίζω, αρωματίζω, ντύνω και γενικώς φροντίζω… όπως κι εσύ, στα όσα χρόνια σε θυμάσαι προ ή μετά διάγνωσης από MS!

Κι όπως είπε καλός μου φίλος, άλλο θέμα η γυμναστική- φυσιοθεραπεία κι άλλο η άνετη και κυρίως η ασφαλής μετακίνηση, που οφείλει να μην είναι είδος αυτό-σαδιστικής και “Σισύφειας” επιλογής, που πέρα από την ανούσια υπερθέρμανση  που επιφέρει στο σώμα τολμώ να πω πως καταμαρτυρεί  μία ματαιόδοξη κίνδυνο-λαγνεία!

Και συναντούμε, μπαστουνάκι αντί Καναδικής βακτηρίας, μίας ή, γιατί όχι, και δύο… μπαστουνάκι με μαμά, καλό φίλο ή συζυγική εν ήδη  “υποστύλωσης ματαιοδοξιών”, του είδους δεν έχω ανάγκη εγώ από “πατέντες”, τι θα πει η γειτονιά  -αντί αποδοχής στη χρήση ενός λειτουργικού, ελαφρού αμαξιδίου από τα τόσα που σήμερα προτείνονται και δικαιολογούνται από τα ταμεία μας- όπως και άλλα ανάλογα στερεότυπα που μόνο θετική πρόταση δε μπορούν να παράγουν…

Και συν τοις άλλοις, δεν πληροφορεί ρεαλιστικά το μίκρο- ή ευρύτερο  περιβάλλον μας, έτσι ώστε η βελτίωση στα δημόσια μα και στα ιδιόκτητα κτήρια (τα σπίτια μας δηλαδή) να πάψει να συντηρεί μια ανάπηρη κτιριακή κουλτούρα… δηλαδή τις πραγματικά ανάπηρες καταστάσεις που σε δυσκολεύουν με δραματικά άδικο τρόπο, και που δυστυχώς “σέρνουμε” γενετικο-μνημονικά, ίσως από τις υπέροχες επαρχίες και πόλεις μας, μαζί με τις όποιες πολιτισμικές ψυχοδιανοητικές αγκυλώσεις…

Επιτέλους 2009 πια, πρέπει έννοιες όπως Ράμπες, Μπάρες, Αναβατόρια να πάψουν να είναι Taboo, αλλά μέσα αρχιτεκτονικής βελτίωσης σε καθημερινούς χώρους -όπως καταστημάτων αγοράς διάφορων ειδών, καλλωπισμού, διασκέδασης κ.λ.π-  που πάντα θέλαμε αξιομίμητους κι όχι αξιομίσητους.

Σήμερα δε, μπορούμε να μιλούμε για οικονομικές και καλόγουστες επιλογές, που στη τελική, αν διακρίνουμε κάποιες από αυτές, μπορούμε να τις προτείνουμε στον σύλλογο μας, και γιατί όχι για συγκεκριμένους χώρους της πόλης σου…!  Όπως κι αν έχει η μη-συμμετοχή -ως κομμάτι της αναπηρικής κοινότητας, κομμάτι της Ελληνικής Κοινωνίας- κι εντέλει η απουσία μας από μια τροχήλατη πραγματικότητα (ανυπαρξία αναπηρικών αμαξιδίων στους δρόμους  μας… και φυσικά δεν αναφέρομαι στον πικρό τραγέλαφο των πεζοδρομίων… ) μόνο ενίσχυση μιας κοινωνικό/ συλλογικά ώριμης ρεαλιστικής στάσης δεν μπορεί να δηλώνει από μέρους μας, …

Και ναι ρε παιδιά, ας βγάλουμε επιτέλους νέοι και μεγαλύτεροι, τους “φερετζέδες”…!

Σε ευχαριστώ θερμά για το χρόνο που αφιέρωσες να “κοιταχτούμε στα μάτια” διαβάζοντας πραγματικά “αιχμηρές” κουβέντες…

Σε ευχαριστώ, εγώ το συμπάσχων μέλος του συλλόγου σου Δημήτρης… και μιας που αναφέρθηκα στην απόταξη των “φερετζέδων”…

Δημήτρης Καγιάς

Υ.Γ.: Αν θελήσεις να αναφερθείς σχολιάζοντας κάτι από τα παραπάνω, θα χαρώ να σε συναντήσω στο amoros69@otenet.gr

Now playing (Bakerman by Laidback)

Video by Lars von Trier.

Καλή ξεκούραση.

Ναι.

Enjoy

Now playing (Raise your hand by Tom Jones & Janis Joplin)

Αυτό εννούσαν όταν λέγανε “Σέϊκ” (shake … )

Το ενδιαφέρον φυσικά, στο συγκεκριμένο κομμάτι, είναι η μουσική συνύπαρξη δύο -θεωρητικά- αντιθέτων υπάρξεων: η εκστατικού τύπου, ροκ/μπλουζ φωνή της μελαγχολικά αυτοκαταστροφικής Joplin παρέα με την ιδιαίτερη περσόνα του μεταλλωρύχου από την Ουαλία, οδηγούν καμιά δεκαπενταριά περευρισκόμενους σε ένα ξέφρενο χορό, κάτι όχι ιδιαίτερα δύσκολο να καταφέρεις εκείνα τα χρόνια βέβαια…

In any case, aπό την στιγμή που αυτοί οι δύο τραγούδησαν παρέα, νομίζω ότι όλα γίνονται…

Enjoy.

Now playing (Σκόνη, Πέτρες, Λάσπη by Πουλικάκος Δημήτρης)

Τι να λέμε τώρα.

Έχει και καύσωνα…

Σα να μην πέρασε μια μέρα. Η μόδα μόνο άλλαξε και… α ναι: απαγορεύτηκε το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους.

Το ‘Μεταφοραί ο Μήτσος’ το πρωτοάκουσα αρχές της δεκαετίας του ‘80. Τα seventies ήταν πολύ κοντά, τα κασκόλ ήταν μακριά, όπως και τα μαλλιά και τα μούσια. Όλοι οι μεγαλύτεροι θεωρούνταν μπαρουτοκαπνισμένοι από πορείες, κρατητήρια, φάπες από τους πανταχού παρόντες αστυνομικούς και η ελληνική μουσική θριάμβευε σε κάθε είδους φεστιβάλ και σύναξη, κυρίως επαναστατικού τύπου τραγούδια με ολίγη από συντροφικούς έρωτες και Καζαντζίδη. Η μουσική του Πουλικάκου ήταν, εξ αρχής, απαιτητική: λιγότερο προσβάσιμη από του Νιόνιου, πιο περίπλοκη από τις αναζητήσεις του Παύλου, με πολλές επιρροές από Beefheart και Zappa, απαγορευμένη για αγοράκια μεσοαστικών οικογενειών όπως εγώ. Εκεί στην εφηβεία, όμως, άρχισε να κάνει νόημα στο κεφάλι μου αυτός ο χορός στα σύνορα της σάτιρας, του πολιτικού σχόλιου και της ροκ αυθάδειας.

Γενικά, μη μασάτε.

Με αγάπη στον στον εξ Αμφίσσης μέντορα.

Enjoy.

Μια αναλαμπή της μνήμης (Ο Issey Miyake για την Χιροσίμα)

Κείμενο του Ιάπωνα σχεδιαστή ρούχων Issey Miyake, το οποίο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα των New York Times (εδώ)

A FLASH OF MEMORY

IN April, President Obama pledged to seek peace and security in a world without nuclear weapons. He called for not simply a reduction, but elimination. His words awakened something buried deeply within me, something about which I have until now been reluctant to discuss.

I realized that I have, perhaps now more than ever, a personal and moral responsibility to speak out as one who survived what Mr. Obama called the “flash of light.”

On Aug. 6, 1945, the first atomic bomb was dropped on my hometown, Hiroshima. I was there, and only 7 years old. When I close my eyes, I still see things no one should ever experience: a bright red light, the black cloud soon after, people running in every direction trying desperately to escape — I remember it all. Within three years, my mother died from radiation exposure.

I have never chosen to share my memories or thoughts of that day. I have tried, albeit unsuccessfully, to put them behind me, preferring to think of things that can be created, not destroyed, and that bring beauty and joy. I gravitated toward the field of clothing design, partly because it is a creative format that is modern and optimistic.

I tried never to be defined by my past. I did not want to be labeled “the designer who survived the atomic bomb,” and therefore I have always avoided questions about Hiroshima. They made me uncomfortable.

But now I realize it is a subject that must be discussed if we are ever to rid the world of nuclear weapons. There is a movement in Hiroshima to invite Mr. Obama to Universal Peace Day on Aug. 6 — the annual commemoration of that fateful day. I hope he will accept. My wish is motivated by a desire not to dwell on the past, but rather to give a sign to the world that the American president’s goal is to work to eliminate nuclear wars in the future.

Last week, Russia and the United States signed an agreement to reduce nuclear arms. This was an important event. However, we are not naïve: no one person or country can stop nuclear warfare. In Japan, we live with the constant threat from our nuclear-armed neighbor North Korea. There are reports of other countries acquiring nuclear technology, too. For there to be any hope of peace, people around the world must add their voices to President Obama’s.

If Mr. Obama could walk across the Peace Bridge in Hiroshima — whose balustrades were designed by the Japanese-American sculptor Isamu Noguchi as a reminder both of his ties to East and West and of what humans do to one another out of hatred — it would be both a real and a symbolic step toward creating a world that knows no fear of nuclear threat. Every step taken is another step closer to world peace.

Issey Miyake is a clothing designer. This article was translated by members of his staff from the Japanese.

Ταξίδι στην Αφρική (Ένα χρόνο πριν…)

Ακόμη δυσκολεύομαι να βρω τα λόγια.

Εννοώ, με ποιο τρόπο να ξεφύγεις από την κοινοτοπία, το προφανές και το ρηχό…

Ένας φίλος, όταν του είπα ότι πρόκειται να πάω στην Τανζανία για 12 ημέρες, με ρώτησε: τι έχεις χάσει και ψάχνεις να βρεις; Κάποια άλλη, είπε ότι εκεί πεθαίνουν από το Aids σαν τα κουνούπια, δεν φοβάσαι; Οι λίγοι, που ξέρανε, μίλησαν απλώς για τα κουνούπια.

Οι υπηρεσίες ενός οδοντιάτρου είναι πάντοτε ευπρόσδεκτες, ιδιαίτερα σε φιλανθρωπικές αποστολές για χώρες του Τρίτου Κόσμου, αποστολές με διαφορετικά σημεία εκκίνησης και επιδιώξεις: παροχή φροντίδας υγείας, οργάνωση υπηρεσιών, μεταφορά φαρμάκων, εκπαίδευση και άλλα. Όταν η Ελένη, πριν από ένα χρόνο περίπου, πρότεινε να ταξιδέψουμε στην Τανζανία και την Ουγκάντα μαζί με άλλους -γιατρούς και μη- προκειμένου να υποστηρίξουμε την προσπάθεια της Ορθόδοξης Εκκλησίας να οργανώσει ένα νοσοκομείο σε μία φτωχή επαρχία της χώρας, εννοείται ότι δεν το πολυσκέφτηκα. Κυρίως επειδή ένιωθα την ανάγκη να επισκεφθώ αυτό που μόνο από την τηλεόραση και τα βιβλία είχα γνωρίσει, να μυρίσω τον αέρα, να αγγίξω ανθρώπους, να δω τι γίνεται εκεί κάτω, τέλος πάντων και ό,τι άλλο προκύψει.

Τι κουβάλησα πίσω στην Ελλάδα, από αυτό το ταξίδι στην Κεντρική Αφρική;

Καθώς οι μέρες περνούσαν και παρατηρούσα τα πρόσωπα μικρών και μεγάλων (πρόσωπα όπως αυτά που βλέπετε στο βιντεάκι) κάποια στιγμή ήρθε στο μυαλό μία φωτογραφία του πατέρα μου καθισμένου σε μία καρέκλα δίπλα σε ένα ξαδερφάκι του -λερωμένα γόνατα, πολυφορεμένα ρούχα, αδυνατισμένο πρόσωπο- γύρω στα 6 και οι δύο, σε ένα φωτογραφείο στην Πτολεμαϊδα, φωτογραφία που την έχω να μου θυμίζει πόσο πολύ μοιάζαμε φυσιογνωμικά πατέρας και γιος, λες και οι διαφορες μας είχαν ανάγκη ένα αντίπαλο δέος για να γεφυρωθούν. Αυτή η εικόνα, λοιπόν, με έκανε να σκεφτώ ότι κάποτε, όχι πολλά χρόνια πριν, η χώρα που ζούμε σήμερα και άνθρωποι όχι πολύ μακρινοί -γονείς, παππούδες, θείοι- δεν διέφεραν ιδιαίτερα από τις περιοχές και τους ανθρώπους που συνάντησα σε αυτό το ταξίδι. Ειδικά, εάν τους βλέπεις με τα μάτια ενός πλούσιου Δυτικού (βλ. Αμερικάνου, Βρεττανού κλπ) φιλάνθρωπου, έτοιμου να δακρύσει στο δράμα και τις δυσκολίες κάποιων δυστυχισμένων συνανθρώπων του, έτοιμου να βοηθήσει με χρήματα, τροφή, φάρμακα, εκπαίδευση έτσι ώστε να “αλλάξει βρε αδερφέ η κατάστασις”, έτοιμου να επιστρέψει στην μήτρα της λατρεμένης του πατρίδας. Ναι.

Και σκέφτηκα ότι ήρθε  η δική μας σειρά, να κοιτάξουμε συμπονετικά αυτούς τους “άλλους” (οι μαύροι, οι κίτρινοι, οι χλωμοί… ταξιδεύουμε τόσο πολύ τα τελευταία χρόνια, τέλος πάντων, που έχουμε πέσει πάνω σε όλα τα χρώματα), να αλλάξουμε ρόλο, να γίνουμε  οι δυνατοί και να αναρωτηθούμε: μα πώς ζούνε βρε παιδάκι μου εδώ πέρα; Δίχως καθαρό νερό, ούτε ρεύμα, μόνο κινητά τηλέφωνα και μπανάνες… Μα πόσες χιλιετίες πίσω έχουμε γυρίσει; Γιατί δεν κάνουν κάτι να αλλάξουν τα πράματα;

Αλήθεια, γιατί δεν κάνουν κάτι να αλλάξουνε τα πράματα; Αλλάζω τον αποδέκτη:

Αλήθεια, γιατί δεν κάνουμε κάτι να αλλάξουνε εδώ τα πράματα; Ή μήπως δεν χρειάζεται;

Ίσως είμαστε ικανοποιημένοι με το είδος της εκπαίδευσης που υπάρχει στη χώρα.

Ίσως είναι όλα εντάξει στα ζητήματα περίθαλψης και φροντίδας της υγείας.

Ίσως έχουμε συνηθίσει την ιδέα της αβεβαιότητας, της καταπίεσης και της εξουθένωσης στην ιδιωτική απασχόληση.

Ίσως ο Δημόσιος Τομέας να μην χρειάζεται την αποδέσμευση από τους κομματικούς μηχανισμούς, το βάφτισμα στην αξιοκρατία και την απογύμνωση από το βόλεμα, την απουσία λογοδοσίας, τον παράνομο πλουτισμό, το αδιανόητο τίποτα…

Ίσως αντέχουμε αυτό το παράξενο υβρίδιο τηλεοπτικής δημοκρατίας, που προσδιορίζει το παιχνίδι, τους κανόνες και κυρίως το τελικό αποτέλεσμα.

Ίσως οι ανάγκες μας για Πολιτισμό να περιορίζονται στο Νέο Μουσείο τάδε και στα εγκαίνια της καινούριας πτέρυγας στο Μέγαρο δείνα.

Ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα στη χώρα είναι, πράγματι, οι μετανάστες.

Αυτοί οι Αφρικάνοι που έρχονται στη χώρα μας γιατί νομίζουν ότι εδώ θα βρουν δουλειά και τελικά γίνονται πρεζέμποροι, σωματέμποροι και βρωμίζουν τις πόλεις μας.

Γιατί δεν κάθονται πίσω στη δική τους χώρα και να κάνουν, επιτέλους, κάτι για να αλλάξουν εκεί τα πράγματα!!!

Ναι…

Ίσως κάπως έτσι να σκέφτονται και στην Τανζανία. Στην κάθε Τανζανία. Ίσως για αυτό έρχονται εδώ. Γιατί επιθυμούν να φύγουν από την μιζέρια του τίποτα.Ίσως, για αυτούς που μένουν πίσω, να μην χρειάζεται να αλλάξει τίποτα.

Δεν είναι κακό να κολυμπάς στα βαλτόνερα. Είναι άσχημο, όμως, να νομίζεις ότι είσαι σε πισίνα.

Τι έφερα πίσω μαζί μου από αυτό το ταξίδι;

Τέσσερις νέους φίλους, κάτι μυστήρια βότανα και μια δυο ιστορίες για ένα λεωφορείο που έμεινε στην μέση του πουθενά και για την σημασία των starbucs στην κατανόηση του Δυτικού πολιτισμού. Ειδικά εάν πρόκειται για το κατάστημα στο αεροδρόμιο στο Κάιρο.

Αέρας

Ο Bobby Mc Ferrin ερμηνεύει το μουσικό κομμάτι με τον τίτλο Air on the G string του J.S.Bach (Orchestral Suite No. 3 in D major, BWV 1068).

What is happening, ladies and gentelmen?

Γιατί, μερικές φορές, νιώθουμε ότι χάθηκε η μπάλα; Λες και δεν προσέχουμε αρκετά στο μάθημα και ο δάσκαλος ρωτάει: Διακάκη, διάβασε παρακάτω!!!! Και διαπιστώνεις ότι έχεις μείνει πέντε λεπτά πίσω στην παράδοση. Μόνο που, αυτή τη φορά, η πληροφορία είναι κάτι περισσότερο από την Ιστορία Νεωτέρων Χρόνων ή την Τριγωνομετρία. Τώρα, υποδέχεσαι τον Δάσκαλό σου στο καθιστικό του διαμερίσματος, καθώς σε κοιτάει επίμονα από τον τηλεοπτικό σου δέκτη ρωτώντας: ΦΟΒΑΣΑΙ; ΟΧΙ ΑΡΚΕΤΑ; ΣΥΝΕΧΙΖΩ.

Και οι εικόνες γλυστράνε εμπρός σου, σαν όνειρο, δημιουργώντας περιπολίες και τάγματα θανάτου,  σαπισμένα χαμόγελα, φουσκωμένα χείλη, χορτασμένες κοιλιές, θρησκευτικά κυρήγματα, ερωτικές επιθυμίες, ανήσυχα βλέμματα, μισοτελειωμένες κουβέντες, κακοπληρωμένες γκουβερνάντες, λαδωμένους διευθυντές… etc etc etc Και μέσα στην σκέψη σου εισχωρούν, αβίαστα, η ιδέα της ασφάλειας, η ανάγκη για τάξη, η επιθυμία για τακτοποίηση. Η σκοτεινή πλευρά της αρμονίας.

Γιατί, ladies and gentelmen, η αληθινή αρμονία προκύπτει από την σύνθεση των αντιθέτων. Από την συνήχηση ετέρων και αλλήλων. Από την τέχνη της συμφωνίας σε ένα κόσμο διαφωνίας, ασυμφωνίας και παραφωνίας. Από τον εναγκαλισμό του φόβου. Από την παραδοχή της φθαρτότητας. Από την κατανόηση του μεγαλείου της συνύπαρξης. Από την απόφαση να σηκωθούμε από το κρεβάτι και να ζήσουμε, παίρνωντας βαθιά ανάσα για να γεμίσουμε τα πνευμόνια μας αέρα.

Χρειάζεται πολύ κόπο για να ξεχάσεις την κακοποίηση που έχεις υποστεί.

Από τότε που γεννήθηκες και πιο πριν.

Σε μία χώρα που στραγγίστηκε από εμφύλιους σκοτωμούς, σοδομήθηκε από ημίτρελλους δικτάτορες, αγοράστηκε και πουλήθηκε από τρίτους -εχθρούς και φίλους.

Πολίτες που μεγάλωσαν με στρεβλή εικόνα για την ιστορία του τόπου τους, με μασημένες αλήθειες και χαδάκια στο υπογάστριο, με ένα εκπαιδευτικό σύστημα που εκκολάπτει εργάτες και κηφήνες ταυτόχρονα, εγκλωβισμένοι στα σύνορα της οικογένειας, της γειτονιάς και της πολυπόθητης πρωτεύουσας.

Σε ένα σύστημα υγείας που έκανε το μπαξίσι κανόνα και την αρρώστια όργανο απομύζησης χρημάτων, για κάποιους σημαντικούς και σπουδαίους.

Πόλεις που αντιγράφουν η μία την άλλη στην κακογουστιά, την απανθρωπιά και την αναλγησία για εκείνον που δεν έχει αυτοκίνητο παρά ένα αναπηρικό καροστάκι.

etc etc etc

Χρειάζεται κόπος, πράγματι, για να σταματήσεις να φοβάσαι και να κοιταχτείς στον καθρέφτη. Να χαϊδεψεις τις ουλές, να περιποιηθείς τους μώλωπες και τα μαυρισμένα μάτια, να βάλεις στην θέση τους εξαρθρωμένα μέλη και να περπατήσεις στο κανονικό Κόσμο. Με αξιοπρέπεια και ταπεινότητα. Μήπως και γίνει η Ανάσα σου  Λόγος και Αέρας για τους άλλους.

“Πια δεν βρίσκω ποιος είναι ανώτερος, για να τον ακολουθήσω, ούτε ποιος είναι κατώτερος, για να μ’ ακολουθεί”

Antonio Porcria, Φωνές 674 (Εκδ. Ίνδικτος,, 2004)

Χάλια τα πράματα (Θα μπορούσε να είναι και χειρότερα, το ξέρω, αλλά τελικά σημασία έχει να νοιάζεσαι και μάλιστα να σκύβεις πάνω από την στενάχωρη πλευρά της ζωής και να μαθαίνεις…ναι…)

Flight of the Conchords: Think about it

There’s children on the street using guns and knives
Taking drugs and each other’s lives
Killing each other with knives and forks
Calling each other names like ‘dork’
There’s people on the street getting diseases from monkeys
Yeah, that’s what I said – they’re getting diseases from monkeys
Now there’s junkies with monkey disease
Who’s touching these monkeys, please
Leave these poor sick monkeys alone
They’ve got problems enough as it is.
Man’s lying on the street
Some punk’s chopped off his head
I’m the only one who stops
To see if he’s dead
Mmm…
Turns out he’s dead.
And that’s why I’m singing
What…what is wrong with the world today?
What is wrong with the world today?
(Jemaine mumbles)
What…what is wrong with the world today?
You gotta think about it
Think think about it.
Good cops been framed and put into a can.
All the money that we’re making is going to the man.
What man?
Which man?
Who’s the man?
When’s a man a man?
What makes a man a man?
Am I a man?
Yes. Technically I am.
They’re turning kids into slaves just to make cheaper sneakers.
But hat’s the real cost?
‘Cause the sneakers don’t seem that much cheaper.
Why are we still paying so much for sneakers
When you got them made by little slave kids
What are your overheads?
Well, at the end of your life, you’re lucky if die,
Sometimes I wonder why we even try.
I saw a man lying on the street half dead
With knives and forks sticking out of his leg.
And he said,
“Ow-ow-ow-ow-ow-ow-ow-ow
Can somebody get that knife and fork out of my leg, please?
Can somebody please remove these cutleries from my knees?”
And then we break it down.
This is where we break it down
Ooh
This is where we break it down
Aah
This is where we do the whoa-o-o-o
Break it down
This is where we build it up now
We build it up now
We build it up now
We build it up now
We build it up now
Build it up
And then we stop

Ινδιάνικη ιστορία

Οι Δύο Λύκοι

Ένα βράδυ ένας γέρος της φυλής Τσερόκι,

μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην

ψυχή των ανθρώπων. Είπε:

“Γιε μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο ’λύκων’

που υπάρχουν μέσα σε όλους μας”

Ο ένας είναι το Κακό. – Είναι ο θυμός, η ζήλια, η

θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία,

η αυτολύπηση, η ενοχή, η προσβολή, η κατωτερότητα,

τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.

Ο άλλος είναι το Καλό. – Είναι η χαρά, η ειρήνη, η

αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη,

η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η

γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και

η πίστη στο Θεό.’

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά

ρώτησε τον παππού του: “Ποιος λύκος νικάει;”

Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά:

“Αυτός που ταΐζεις”

Romans Go Home

- Finished!

- Right… Now, don’t do it again!

We are accidents…

… waiting to happen.

Now playing (Διονύσης Σαββόπουλος: Αμνηστεία ‘64)

Enjoy.

Οι Δεκαπέντε (Αμνηστεία ‘64) by Διονύση Σαββόπουλος (Δέκα Χρόνια Κομμάτια, Lyra, 1975)

Now playing (Cluster & Brian Eno: Ho Renono)

Enjoy.

Ho Renono by Cluster and Brian Eno (Cluster & Eno, Gyroscope, 1977)

Now playing (Can: Sing Swan Song)

Enjoy.

Sing Swan Song by Can (Ege Bamyasi, United Artists, 1972)

Μίκυ Μάου (3)

Μίκυ Μάου (2)

Μίκυ Μάου (1)

A Doors Fun

Στις 12 Μαϊου έρχονται οι Depeche Mode για συναυλία στην Αθήνα.

Ναι, καλά…

Ποτέ δεν συμπάθησα ιδιαίτερα αυτή την παρέα μουσικών και η αιτία -νομίζω- ήταν ότι ήμουν πάντοτε A DOORS FAN!!!

Το μόνο album των DM που αξίζει είναι το Songs of Faith and Devotion, μάλλον γιατί ροκάρει ικανοποιητικά για τα γούστα μου (από το I feel you μέχρι το Walking in my shoes). Anyway…

Ακολουθεί μαγικό video από μία παλιοπαρέα Καναδών κωμικών με το όνομα Kids In the Hall, που εκφράζει όλο τον πλούτο και το εύρος των συναισθημάτων που μπορεί να νιώσει ένας Doors’ fan όταν του μιλάνε για τους DM. Επίκαιρο και ξεκαρδιστικό.

Enjoy.

Now playing (Bonobo: The Fever)

Enjoy.

The Fever, by Bonobo (Days to Come, Ninja Tune, 2006)