Ήξερα αυτό που είχε πει ο θεός.
Κάλυψα τα μάτια μου με τα χέρια μου.
Όμως, υπάρχουν πράγματα που κάνουμε όχι για χάρη των θεών
αλλά για άλλους ανθρώπους…
Στην θέα της ματιάς του βρέφους
ένιωσα καθηλωμένος, επιλεγμένος, μαγεμένος.
Γνώριζα αυτό που είχε πει το μαντείο.
Και έσωσα το παιδί.
Gjertrud Schnackenberg, The Throne of Labdacus
Ο βοσκός, σώζει τον Οιδίποδα και επιλέγει τι είναι καλό για την παρούσα στιγμή, ενάντια στις φρίκες μιας παρελθούσας υπόσχεσης ή μιας μέλλουσας πιθανότητας.
…
Κατηγορούμε τον Οιδίποδα ή τους θεούς, επειδή πρέπει να κατηγορήσουμε κάποιον, επειδή δεν μπορούμε να αποδεχτούμε την ιδέα ενός κόσμου τόσο ολοκληρωτικά αφοσιωμένου στον κανόνα του αποκαμωτικού τυχαίου συμβάντος, στην απλή “συσσώρευση συνεπειών και επιπτώσεων”. Μπορούμε να αντέξουμε την ιδέα της τύχης σε κάθε είδους πράγματα, μεγάλα και μικρά, όμως εδώ, όπου αυτά που συσσωρεύονται είναι φόνος, αιμομιξία, τύφλωση και αυτοκτονία, χρειαζόμαστε μία ιστορία, και αν όλα είναι ένα ατύχημα, αν κανείς δεν παραδέχεται ότι είχε την πρόθεση να κάνει οτιδήποτε, τότε απλώς δεν υπάρχει ιστορία. Κι ωστόσο, η απόδοση κατηγορίας δεν δείχνει να είναι η σωστή ιστορία. Και πεπρωμένο και θυσία και τιμωρία ανήκουν σε έναν κόσμο, όπου οι χάρτες είναι πιο ξεκάθαροι και οι προθέσεις μπορούν να συνδεθούν σταθερά με τις πράξεις. “Ποια είναι τα πράγματα αυτά”, ρωτά η Schnackenberg,
Ποια είναι τα πράγματα αυτά, που μήτε οι θεοί δεν μπορούν να διορθώσουν;
Ποιοι είναι αυτοί οι θεοί, που τέτοια πράγματα δεν μπορούν να διορθώσουν;
Μέσα σε αυτό το νοηματικό πλαίσιο, η διάσωση ενός παιδιού και ο ισχυρισμός ότι σώθηκε το παιδί, η προθυμία αποδοχής της πράξης και της λεκτικής επανάληψής της, θα μπορούσε να είναι η μία και μόνη σαφής και αναμφίλεκτη χειρονομία στην όλη ιστορία, και ούτε η φρικαλέα πλοκή ούτε ο χλευασμός του θεού μπορούν να θολώσουν την ηθική διαύγεια της επιλογής του βοσκού, ο οποίος υποκύπτει σε αυτό που ο Μπρεχτ, αναφερόμενος στον γλιτωμό ενός άλλου παιδιού, ονόμασε ως “τον τρομερό πειρασμό της καλοσύνης”
(Απόσπασμα από το βιβλίο του Michael Wood Ο Δρόμος για τους Δελφούς, εκδόσεις Κέδρος, 2006)
