Διάλογος περί ομοιοπαθητικής (για αγγλομαθείς)

Υπάρχει ένα ζήτημα με τις εναλλακτικές θεραπείες και αυτό δεν είναι μόνο η αποτελεσματικότητα ή μη των διαφορετικών προσεγγίσεων: είναι η απουσία κοινού πεδίου για τη έναρξη οποιασδήποτε μορφής διαλόγου σχετικά με την θέση που καταλαμβάνουν, αυτού του τύπου οι θεραπείες, στο Σύστημα Φροντίδας της Υγείας.

Από την μία πλευρά η ιατρική επιστήμη και από την άλλη πλευρά μία σειρά από θεωρίες και θεραπευτικές τεχνικές, εκτός κυρίαρχου ρεύματος αλλά με αρκετούς υποστηρικτές και θεραπευόμενους. Ποιο μπορεί να είναι το σημείο συνάντησης, ποια είναι τα βαθύτερα ζητήματα που τίθενται υπό αμφισβήτηση και πώς εμπλέκεται ο βουβός πρωταγωνιστής της υπόθεσης, δηλαδή το κοινό;

Παραθέτω ένα άρθρο/τοποθέτηση υπέρ της ομοιπαθητικής, όπως δημοσιεύθηκε στο site Natural News, με τον τίτλο ‘Παρουσιάζοντας 50 ζητήματα/αλήθειες για την Ομοιπαθητική‘

Σε απάντηση, μία καταχώρηση σε blog (Respectful Insolence, Ευσεβώς Αναιδής)  με τον τίτλο Your Friday Dose of Woo: Fifty Woo-Full facts.

Διαβάζοντας προσεκτικά, μπορείτε να διαπιστώσετε το κλίμα που επικρατεί, συνήθως, όταν αναδύονται τέτοια θέματα και πόσο δύσκολο είναι να υπάρξει επoικοδομητικός διάλογος και δημιουργική συζήτηση.

Υ.Γ.: Αξίζει τον κόπο να διαβάσετε και τα σχόλια στο δεύτερο άρθρο.

Τα νοικοκυριά έκοψαν και τον οδοντίατρο

Μεταφέρω αποσπάσμα από το άρθρο της Γαλήνης Φούρα στην Καθημερινή της Κυριακής (σελ.36) με τον τίτλο ‘Τα νοικοκυριά έκοψαν και τον οδοντίατρο’

“… Η οδοντιατρική περίθαλψη, η συμβουλευτική και οι προληπτικές εξετάσεις θεωρούνται, ελλείψει χρημάτων, ‘αγαθά πολυτελείας’, με αποτέλεσμα την μείωση της ζήτησης μόνο στα ‘αναγκαία’ και επείγοντα.

… Καθώς οι δαπάνες για οδοντιατρική περίθαλψη καλύπτονται κατά 98% από τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς και δεν έχουν ασφαλιστική κάλυψη, διαπιστώνονται ήδη σοβαρά προβλήματα στον τομέα αυτόν, με τουλάχιστον έναν στους δύο Έλληνες να μην επισκέπτεται οδοντίατρο ούτε σε ετήσια βάση. Σύμφωνα με μαρτυρίες οδοντιάτρων, οι πελάτες τους περιορίζονται στα απαραίτητα για να αντιμετωπίσουν τον πόνο ή κάποιο εμφανές αισθητικό πρόβλημα. ‘Όσοι δεν έχουν να πληρώσουν, αναφέρουν, αντιμετωπίζουν το πρόβλημά τους κατα δύναμη με φθηνές, επιφανειακές ή λάθος λύσεις και άγνωστα αποτελέσματα’

… Ο καθηγητής Οικονομικών της Υγείας κ. Κυριόπουλος, επισημαίνει ότι όσον αφορά την χρησιμοποίηση των υπηρεσιών υγείας, έχει διαπιστωθεί ότι κάτω  από συνθήκες οι οποίες είναι περιοριστικές ή πιεστικές, τα νοικοκυριά  κατανέμουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό προς βασικότερες ανάγκες διαβίωσης, αποσυρόμενα από ένα μέρος της ιατρικής περίθαλψης, το οποίο θεωρούν ότι δεν είναι επείγον ή αναγκαίο. Επομένως η ζήτηση για ιατρικά αγαθά και υπηρεσίες που θεωρούνται ‘αγαθά πολυτελείας’, όπως είναι η οδοντιατρική φροντίδα, οι προληπτικές εξετάσεις και οι συμβουλές από γιατρούς, μειώνεται. Παράλληλα, σε έρευνα που έγινε από τον τομέα ΟΙκονομικών της ΕΣΔΥ για την χρησιμοποίηση των υπηρεσιών του ΙΚΑ, τα τελευταία τριάντα χρόνια βρέθηκε ότι πολιτικές με περιοριστικό χαρακτήρα στα οικογενειακά εισοδήματα, κατά συνέπεια και στην αγοραστική δύναμη, στρέφουν τα νοικοκυριά να κάνουν μεγαλύτερη χρήση ιατρικών υπηρεσιών μέσω της κοινωνικής ασφάλισης. Όταν η αγοραστική δύναμη ανεβαίνει, τότε τα νοικοκυριά προτιμούν τις υπηρεσίες του ιδιωτικού τομέα, έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν ιατρικές υπηρεσίες για να ελαχιστοποιήσουν το κόστος του χρόνου το οποίο αντιμετωπίζουν στις δημόσιες υπηρεσίες.

Σε περιόδους στενότητας αναγκάζονται να επωμιστούν αυτό το κόστος, απαλλασσόμενα αντίστοιχα από την ιδιωτική δαπάνη”

Σας ακούγονται γνώριμα όλα αυτά; Μάλλον ναι. Θα ήθελα να κάνω τρεις παρατηρήσεις:

• Ο οδοντιατρικός κλάδος χρειάζεται να βρεί νέους τρόπους επικοινωνίας με το κοινό [τους καταναλωτές/χρήστες των υπηρεσιών υγείας] προκειμένου να προβάλει την πραγματική κατάσταση που υπάρχει στις οδοντιατρικές υπηρεσίες σήμερα. Σε αυτή την περίπτωση, είναι αναγκαίο να χρησιμοποιηθεί γλώσσα σαφής, κατανοητή, ξεκάθαρη και άμεση για θέματα  που απαντούν στις ανάγκες των ατόμων (όπως είναι, για παράδειγμα, η προστασία της υγείας, η οικονομική επιβάρυνση, οι ποιοτικές υπηρεσίες κ.ά). Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η επιλογή του συγκεκριμένου άρθρου της Καθημερινής: όλοι μας, ανά διαστήματα, διαβάζουμε παρόμοια κείμενα σε κάποιες εφημερίδες και περιοδικά ή ακούμε και βλέπουμε εκπομπές με αυτό το περιεχόμενο οι οποίες, συνήθως, αποτελούν ευκαιρίες συζήτησης και διαλόγου. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, οι οδοντίατροι μπορούν να γίνουν κοινωνοί της πραγματικότητας  που βιώνουν αυτοί και οι πολίτες, με στόχο την αλληλοκατανόηση και συναντίληψη.

• Τι γίνεται όμως με την σιωπηλή πλευρά της ιστορίας; Με ποιον τρόπο βιώνουν την κρίση στο επάγγελμα οι οδοντίατροι ; Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζουν και πώς ανταπεξέρχονται; Με ποιους τρόπους διαχειρίζονται ασθενείς, συνεργάτες, βοηθητικό προσωπικό και πώς σχετίζετονται όλα αυτά με την ποιότητα της εργασίας τους; Πώς είναι να εργάζεσαι μόνος/μόνη, πώς είναι σε μία κλινική ως υπάλληλος ή να συνεργάζεσαι μέ άλλους συναδέλφους σε μία κοινή επιχείρηση; Αυτά τα ερωτήματα θα είναι το θέμα του επόμενου άρθρου.
• Πώς είναι να εργάζεσαι παρέχοντας υπηρεσίες για ‘αγαθά πολυτελείας’; Και από πότε το χαμόγελο, η δυνατότητα να μασάς την τροφή σου και η ικανότητα να μιλάς καθαρά έτσι ώστε να σε καταλαβάινουν οι άλλοι, έγιναν πολυτέλειες;

Now playing

Nobody does it better, cover από τους Radiohead.

Χρειάζονται και αυτά (ο νοών νοείτω)

17η Νοέμβρη

Δίκοπη Ζωή, από τον δίσκο ‘Τροπάρια για δολοφόνους’

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος Ερμηνεία: Γιώργος Μεράντζας

Κάποιες φορές χρειάζεται κάτι περισσότερο από φάρμακα

Μπορείτε να διαβάσετε την διαφήμιση της Pfizer με όποιον τρόπο θέλετε. Το βέβαιο είναι ότι υπάρχουν πολλές αναγνώσεις…

Ξυπνάς τον Χίτλερ μέσα μου! (Πιάσαμε πάτο…)

Ο αγαπητός συνάδελφος Ρήγας Κωνσταντινίδης, εξέφρασε τις προάλλες τα παράπονά του ότι έχει στείλει, με mail, μία σειρά από εξαιρετικά ενδιαφέροντα θέματα, τα οποία θα μπορούσαν να δημοσιευθούν σε ετούτο το blog, και κατηγορούμαι ότι κρατώ σημαντικές πληροφορίες στο συρτάρι και τις αξιοποιώ προς ίδιον όφελος με σκοτεινούς σκοπούς.

Είμαι υποχρεωμένος να δημοσιεύσω δύο τουλάχιστον από τις εν λόγω προτάσεις, για να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφας.

Το παραπάνω βίντεο, εκτός από διασκεδαστικό, εκτονωτικό και εύστοχο ως σχόλιο στα τεκταινόμενα τους τελευταίους μήνες στην πατρίδα μας, έχει μεγάλη σημασία για όσους ασχολούνται με την εκπαίδευση, την επικοικωνία και την διαχείριση συγκρούσεων: βρίσκονται μέσα μας, εν υπνώσει, διάφορες φιγούρες/πρόσωπα/περσόνες οι οποίες ενεργοποιούνται όταν τις έχεουμε ανάγκη. Μπορεί να είναι ο ελεήμων φιλάνθρωπος, ο ατρόμητος πολεμιστής, ο μελαγχολικός γελωτοποιός, ο αυστηρός μάγος ακόμη και ο υπέρτατος καταστροφέας (… βλ. Χίτλερ) Ας μην ξεχνάμε την σημασία του γεγονότος και να είμαστε ενήμεροι πως η συμπεριφορά μας μπορεί να ξυπνάει το τέρας κάπου βαθιά μέσα στον Άλλον. [Μάθετε λίγο περισσότερα για τα αρχέτυπα εδώ]

Η δεύτερη πρόταση έχει -εκτός από αθλητικό- και οδοντιατρικό ενδιαφέρον: η πρόεδρος της ποδοσφαρικής Δόξας Δράμας είναι οδοντίατρος. Επισκεφθήτε το site εδώ.

Έπεται συνέχεια. Με τον κύριο Κωνσταντινίδη εννοώ.

Leftism at its best (Zeitgeist, Addendum)

Όλα είναι Ένα και το Ένα εμπεριέχει το Όλον.

Σιγά τα νέα.

Συμφωνώ.

Και όμως, εάν αποδεχθούμε -αβασάνιστα ή όχι- την παραπάνω θέση, μπορεί να οδηγηθούμε σε περίεργα μονοπάτια. Ας πούμε, ίσως κατανοήσουμε την ανάγκη δημιουργίας αυτού του blog και του κειμένου που τώρα διαβάζεις. Επίσης, είναι πιθανό να αναρωτηθούμε εάν και πόσο αφορά τους/τις οδοντίατρους της Ελλάδας το γεγονός ότι ο νέος πρόεδρος των Η.Π.Α. είναι μαύρος [οι συζητήσεις για τον Ομπάμα έχουν ξεπεράσει τα όρια της ηλιθιότητας και έχουν περάσει στην σφαίρα της απόλυτης αυτοϊκανοποίησης] Ίσως, ακόμη, μπούμε στην διαδικασία να διαπιστώσουμε σε ποιο στάδιο ύπνου βρισκόμαστε οι πολίτες αυτού του τόπου, τι όνειρα βλέπουμε και πότε προβλέπεται να ξυπνήσουμε. Αυτά τα ολίγα ως εισαγωγή.

Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση κρίνεται ύποπτη εξαιτίας μίας προτασούλας, με μεγάλη όμως ισχύ, η οποία γράφτηκε/ειπώθηκε πολλές-πολλές φορές: Μόνο την Δευτέρα, τάδε του μήνα, χάθηκαν από τις αγορές 22 δισεκατομμύρια ευρώ. Μάλιστα…

Ας σκεφτούμε μερικές ερωτήσεις: ποιος/οι έχασαν αυτά τα χρήματα; πού χαθήκαν; με ποιο τρόπο; υπάρχει κάποιος που τα βρήκε; υπάρχει κάποιος που ωφελήθηκε; γιατί πρέπει να ανησυχώ, αφού δεν ήταν δικά μου; Τι γίνεται εδώ πέρα;

Πριν το καλοκαίρι, η τιμή του πετρελαίου είχε ανοδική πορεία γιατί κάποια καταστροφή είχε συμβεί στην Κίνα/ Είχε βήξει ο Τσάβες και τρόμαξε η Washington/ Οι Παλαιστίνιοι απείλησαν με αντίποινα τους Ισραηλινούς και πάει λέγοντας. Αυξήθηκε το αλεύρι, τα μακαρόνια, το γάλα, η σοκολάτα [όχι όμως τα σφραγίσματα, οι απονευρώσεις και οι καθαρισμοί, αυτά είναι τα παράπονα του κλάδου, που αναφέρθηκα στην αρχή...] Τώρα είναι η πτώση των golden boys, η φούσκα στην αγορά ακινήτων και άλλα παρόμοια. Υπάρχει κάποια λογική που μου διαφεύγει πίσω από όλα αυτά ή μήπως χρειάζεται να έχω διδακτορικό στα οικονομικά για να παρακολουθήσω τις εξελίξεις; Και, επίσης, τι σημαίνει η ατάκα: Σκληρή προειδοποίηση του πρωθυπουργού στις Τράπεζες;

Εν ολίγοις, όταν κάποιος σε κοιτάζει στα μάτια, χαμογελάει ελαφρά και σου ψιθυρίζει ειρωνικά “Πόσο πιο μαλάκας μπορεί να είσαι;” ξύνεις απλώς το κεφάλι και ανταποδίδεις το χαμόγελο;

Η Γνώση είναι Δύναμη. Έτσι λοιπόν, σας συστήνω να παρακολουθήσετε την ταινία Zeitgest, Addendum πατώντας εδώ (thanx to John Cristopoulos. Respect) η οποία, έως ένα βαθμό, διαπραγματεύεται τα παραπάνω ζητήματα. Δυστυχώς, οι υπότιτλοι παίζουν για κάτι περισσότερο από το μισό της ταινίας, οπότε οι μη γνώστες της Αγγλικής θα χρειαστεί να περιμένουν την ολοκληρωμένη έκδοση. [Μόλις ενημερώθηκα από dentnews -βλ. Σχόλια- ότι ολόκληρη η ταινία με υπότιτλους βρίσκεται εδώ. Είναι πάντοτε ωραίο να γινόμαστε καλύτεροι!] Νομίζω ότι είστε αρκετά μεγάλοι για να αντιληφθείτε αδυναμίες και προβλήματα, που σχετίζονται με την προσέγγιση των δημιουργών της ταινίας, τα οποία εκτιμώ ότι μπορεί  να τα λάβει κάποιος υπόψη του στην τελική σούμα.

Have fun & enjoy!

Now playing

Through hollow lands, Brian Eno (1977). Video από Allertοnοff2

Tao Te Ching

ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ

Οι αρχαίοι δάσκαλοι ήταν διεισδυτικοί, μύστες, βαθείς,

ανταποκριτικοί.

Απύθμενο ήταν το βάθος της γνώσης τους.

Επειδή ήταν απύθμενο,

το μόνο που μας μένει είναι να περιγράψουμε

την εμφάνισή τους.

Προσεχτικοί, σαν να διάβαιναν το χειμώνα χείμαρο.

Άγρυπνοι, σαν να ‘χαν επίγνωση κινδύνου.

Ευγενικοί, σαν επισκέπτες καλεσμένοι.

Υποχωρητικοί, σαν πάγος έτοιμος να λιώσει.

Απλοί, σαν απελέκητα κούτσουρα.

Άδειοι, σαν σπήλαια.

Θολοί, σαν λασπόνερο.

Ποιος  είναι ικανός να περιμένει ήσυχα

όσο κατασταλάζει η λάσπη;

Ποιος είναι ικανός να μένει ήρεμος

ως την στιγμή της πράξης;

Όσοι τηρούν το τάο δεν ζητούν εκπλήρωση.

Μη ζητώντας εκπλήρωση,

δεν παρασύρονται απ’ την επιθυμία της αλλαγής.

Από το βιβλίο “Λάο τσε, Τάο Τε Κινγκ“, εκδόσεις Κέδρος, 1995