Αυτό εννούσαν όταν λέγανε “Σέϊκ” (shake … )

Το ενδιαφέρον φυσικά, στο συγκεκριμένο κομμάτι, είναι η μουσική συνύπαρξη δύο -θεωρητικά- αντιθέτων υπάρξεων: η εκστατικού τύπου, ροκ/μπλουζ φωνή της μελαγχολικά αυτοκαταστροφικής Joplin παρέα με την ιδιαίτερη περσόνα του μεταλλωρύχου από την Ουαλία, οδηγούν καμιά δεκαπενταριά περευρισκόμενους σε ένα ξέφρενο χορό, κάτι όχι ιδιαίτερα δύσκολο να καταφέρεις εκείνα τα χρόνια βέβαια…

In any case, aπό την στιγμή που αυτοί οι δύο τραγούδησαν παρέα, νομίζω ότι όλα γίνονται…

Enjoy.