Έχουν περάσει δύο και κάτι χρόνια από τότε που ξεκίνησα να γράφω στο blog.

Παρατηρώντας πολλούς άλλους να δημοσιεύουν, τακτικά, κείμενα ενδιαφέροντα και ουσιώδη, αντιλαμβάνομαι ότι δεν ανήκω σε αυτή τη κατηγορία: κάθε φορά που αρχίζω το γράψιμο, οι σκέψεις στριμώχνονται από την προσπάθεια να μεταμορφωθούν  σε λέξεις οι οποίες, με τη σειρά τους, βγαίνουν με το σταγονόμετρο, μετά το πάτημα των πλήκτρων, στο λευκό τοπίο της σελίδας. Από την άλλη, υπάρχει η ανάγκη  να συμμαζέψω όλα τα ερεθίσματα που εισπράττω και τους στοχασμούς που αυτά προκαλούν, σε κάτι περισσότερο από ονειροπολήσεις ή συζητήσεις μεταξύ φίλων.

Είναι αδύνατον, για παράδειγμα, να περάσει ασχολίαστη η αναφορά στο όραμα για μία Ελλάδα που θα μεταμορφωθεί σε Δανία της ΝΑ Ευρώπης. Χρόνια τώρα, αγαπημένος εξάδελφος, βάφτισε την ελληνική ιδιατερότητα με το όνομα “Σουηδική Αραβία”.  Βρίσκω την ονομασία κομψή και ταιριαστή με τα όσα συμβαίνουν, καθημερινά, στη πατρίδα μας. Από αυτή τη πλευρά, ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός είναι ο ηγέτης του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, με εμπειρία πλούσια και σημαντική από τις δύο πολικές αντιλήψεις για το κράτος, τον πολίτη και τα κοινά.

Παρακάμπτοντας το χιουμοριστικό του θέματος, στέκομαι στην αντίφαση που αναδύεται η οποία είναι πανταχού παρούσα και ισχυρή. Είναι η άποψη του κ. Γραμματικάκη για δύο Ελλάδες, μία αποκρουστική και θορυβώδης και μία θελκτική αλλά σιωπηλή. Είναι ο αναστεναγμός παραίτησης από την μίζερη και αβάστακτη καθημερινότητα που αφουγκράζεσαι στριμωγμένος σε στάσεις λεωφορείων, στις ουρές των καθηλωμένων στη μέση του πουθενά αυτοκινήτων, στη συμπεριφορά των δημόσιων λειτουργών, στις παρατημένες σχολικές αίθουσες, στις ατελείωτες ώρες αναμονής σε διαδρόμους νοσοκομείων, δικαστηρίων, δημοσίων υπηρεσιών, στο ρουσφέτι, το φακελάκι, την επίδειξη δύναμης, πλούτου, αναισθησίας και παραλογισμού. Είναι ο αναστεναγμός ανακούφισης μετά  τη κυριακάτικη βόλτα  κάτω από την Ακρόπολη, η ανέλπιστη υποστήριξη σε δύσκολες καταστάσεις από πρόσωπα άγνωστα όμως οικεία, η θετική σημασία της λέξης συντοπίτης, ο αγαπημένος τόπος για τις καλοκαιρινές διακοπές, οι ιστορίες φίλων και συγγενών που  κάνουν ανεκτή τη ζωή και την καθημερινότητα σου. Από αυτή τη πλευρά, η χώρα μπορεί να υπολογίζεται ως το άθροισμα δύο διαφορετικών πληθυσμών, οι οποίοι υπομένουν με κόπο αλλήλους, τραβώντας το σχοινί αντιθετικά και με ισοδύναμο πάθος, καταδικασμένοι στην στασιμότητα.

Σε άλλες χώρες, άλλοι άνθρωποι, έχουν περάσει στην επόμενη φάση. Δεν είναι εξυπνότεροι, ούτε πιο πολιτισμένοι (…), δεν είναι μονάχα θέμα πόρων και οικονομικής ανάπτυξης, ούτε αποκλειστικά ζήτημα παιδείας. Αισθάνομαι ότι, πριν από όλα,  οι άνθρωποι αυτοί, σε εκείνες τις χώρες, αποδέχτηκαν τις δυσκολίες της συνύπαρξης – δυσκολίες που πηγάζουν κυρίως από την διαφορετικότητα κάθε είδους και αιτιολογίας- εξαιτίας της αδιαπραγμάτευτης πραγματικότητας που συνοψίζεται στη πρόταση:

Έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον. Σε αυτό το τόπο που φιλοξενούμαστε, στον αέρα που αναπνέουμε, στη γλώσσα που μιλάμε, στην ανθρώπινη ιστορία που κουβαλάμε μέσα μας, είναι περισσότερα εκείνα που μας ενώνουν από όσα μας χωρίζουν. Και από εκεί ξεκινάμε.

Και αυτό ονομάζεται δημόσιο, κοινό αγαθό.

Στη χώρα που έτυχε να μένουμε εμείς , τη Σουηδική Αραβία που αναφέραμε παραπάνω, φαίνεται ότι υπάρχει μεγάλη δυσκολία να συμφωνήσουμε σε κάτι τόσο απλό και τόσο μεγάλο ταυτόχρονα. Ίσως να μην υπάρχει λόγος και ανάγκη. Σαν να μην έφτανε αυτό, το δημόσιο και κοινό αγαθό μάθαμε να το σοδομίζουμε, δίχως αναστολές, σε κάθε του έκφανση: τόπος-καταπάτηση, υγεία-φακελάκι, παιδεία-παραπαιδεία, δημόσιος τομέας-ρουσφέτι, νόμος-υπεράνω νόμου, ενημέρωση-προπαγάνδα, συμμετοχή στα κοινά-συνδικαλισμός etc, etc, etc… Λες και χρειάζεται να πληρώνουμε διαρκώς και για τις δύο Ελλάδες.

Και είναι αδιανόητο να παραμένεις αμέτοχος, ψύχραιμος και με κατανόηση. Από τη στιγμή που το πεδίο της συννενόησης και συναντίληψης -δηλαδή το αναγκαίο και απαραίτητο στοιχείο κάθε κοινωνίας για πραγματική και δημιουργική ανάπτυξη- γίνεται λάφυρο της ασύδοτης πολιτικής εξουσίας και των κάθε είδους υπαλληλίσκων που την στηρίζουν σαν ψωριασμένα κοπρόσκυλα που ζητιανεύουν ένα κομμάτι ψωμί για αυτά και την οικογένειά τους, η απουσία θυμού ισοδυναμεί με ανυπαρξία ζωής.

Τίποτα δεν χαρίζεται. Τίποτα δεν είναι δωρεάν. Μετά το μητρικό γάλα, όλα πληρώνονται. Το ζήτημα είναι τι παίρνεις για αυτά που πληρώνεις.  Στη Σουηδική Αραβία έχουμε κακή εμπειρία από τις υπηρεσίες που λαμβάνουμε. Ή τις υπηρεσίες που παρέχουμε. Το ίδιο κάνει. Οι ίδιοι άνθρωποι είμαστε. Απλώς δεν το έχουμε καταλάβει ακόμη. Χρειάζεται ένα βήμα στο κενό, το απόλυτο Τίποτα, για να περάσουμε από το Εγώ στο Εμείς. Και κάπου στη πορεία, κάποια πολύτιμα στολίδια ίσως χαθούν. Και ίσως γίνουμε πιο ανάλαφροι και λίγο περισσότερο αισιόδοξοι. Και ίσως να μάθουμε να κουβεντιάζουμε, ήσυχα και απλά. Να καταλαβαινόμαστε. Λέμε τώρα…

Με αφετηρία την οδοντιατρική, επιστρέψαμε στο σημείο εκκίνησης ελαφρώς διαφοροποιημένοι, πιο ανήσυχοι και λιγότερο αδιάφοροι για ό,τι συμβαίνει.  Έτσι και αλλιώς, όπως παρατήρησε ο ioudas, αυτή η ιστορία με τα διαδικτυακά ημερολόγια είναι κάποιου είδους άτυπη ψυχοθεραπεία.  Η οποία, όπως όλα τα ωραία πράγματα, κάποια στιγμή τελειώνει. Και εις άλλα με υγεία λοιπόν και να προσέχετε τους αστυνόμους.  Bye.

Information is not knowledge. Knowledge is not wisdom. Wisdom is not truth. Truth is not beauty. Beauty is not love. Love is not music. Music is the best! (Frank Zappa, 1976)