Εν Κατακλείδι

Έχουν περάσει δύο και κάτι χρόνια από τότε που ξεκίνησα να γράφω στο blog.

Παρατηρώντας πολλούς άλλους να δημοσιεύουν, τακτικά, κείμενα ενδιαφέροντα και ουσιώδη, αντιλαμβάνομαι ότι δεν ανήκω σε αυτή τη κατηγορία: κάθε φορά που αρχίζω το γράψιμο, οι σκέψεις στριμώχνονται από την προσπάθεια να μεταμορφωθούν  σε λέξεις οι οποίες, με τη σειρά τους, βγαίνουν με το σταγονόμετρο, μετά το πάτημα των πλήκτρων, στο λευκό τοπίο της σελίδας. Από την άλλη, υπάρχει η ανάγκη  να συμμαζέψω όλα τα ερεθίσματα που εισπράττω και τους στοχασμούς που αυτά προκαλούν, σε κάτι περισσότερο από ονειροπολήσεις ή συζητήσεις μεταξύ φίλων.

Είναι αδύνατον, για παράδειγμα, να περάσει ασχολίαστη η αναφορά στο όραμα για μία Ελλάδα που θα μεταμορφωθεί σε Δανία της ΝΑ Ευρώπης. Χρόνια τώρα, αγαπημένος εξάδελφος, βάφτισε την ελληνική ιδιατερότητα με το όνομα “Σουηδική Αραβία”.  Βρίσκω την ονομασία κομψή και ταιριαστή με τα όσα συμβαίνουν, καθημερινά, στη πατρίδα μας. Από αυτή τη πλευρά, ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός είναι ο ηγέτης του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, με εμπειρία πλούσια και σημαντική από τις δύο πολικές αντιλήψεις για το κράτος, τον πολίτη και τα κοινά.

Παρακάμπτοντας το χιουμοριστικό του θέματος, στέκομαι στην αντίφαση που αναδύεται η οποία είναι πανταχού παρούσα και ισχυρή. Είναι η άποψη του κ. Γραμματικάκη για δύο Ελλάδες, μία αποκρουστική και θορυβώδης και μία θελκτική αλλά σιωπηλή. Είναι ο αναστεναγμός παραίτησης από την μίζερη και αβάστακτη καθημερινότητα που αφουγκράζεσαι στριμωγμένος σε στάσεις λεωφορείων, στις ουρές των καθηλωμένων στη μέση του πουθενά αυτοκινήτων, στη συμπεριφορά των δημόσιων λειτουργών, στις παρατημένες σχολικές αίθουσες, στις ατελείωτες ώρες αναμονής σε διαδρόμους νοσοκομείων, δικαστηρίων, δημοσίων υπηρεσιών, στο ρουσφέτι, το φακελάκι, την επίδειξη δύναμης, πλούτου, αναισθησίας και παραλογισμού. Είναι ο αναστεναγμός ανακούφισης μετά  τη κυριακάτικη βόλτα  κάτω από την Ακρόπολη, η ανέλπιστη υποστήριξη σε δύσκολες καταστάσεις από πρόσωπα άγνωστα όμως οικεία, η θετική σημασία της λέξης συντοπίτης, ο αγαπημένος τόπος για τις καλοκαιρινές διακοπές, οι ιστορίες φίλων και συγγενών που  κάνουν ανεκτή τη ζωή και την καθημερινότητα σου. Από αυτή τη πλευρά, η χώρα μπορεί να υπολογίζεται ως το άθροισμα δύο διαφορετικών πληθυσμών, οι οποίοι υπομένουν με κόπο αλλήλους, τραβώντας το σχοινί αντιθετικά και με ισοδύναμο πάθος, καταδικασμένοι στην στασιμότητα.

Σε άλλες χώρες, άλλοι άνθρωποι, έχουν περάσει στην επόμενη φάση. Δεν είναι εξυπνότεροι, ούτε πιο πολιτισμένοι (…), δεν είναι μονάχα θέμα πόρων και οικονομικής ανάπτυξης, ούτε αποκλειστικά ζήτημα παιδείας. Αισθάνομαι ότι, πριν από όλα,  οι άνθρωποι αυτοί, σε εκείνες τις χώρες, αποδέχτηκαν τις δυσκολίες της συνύπαρξης – δυσκολίες που πηγάζουν κυρίως από την διαφορετικότητα κάθε είδους και αιτιολογίας- εξαιτίας της αδιαπραγμάτευτης πραγματικότητας που συνοψίζεται στη πρόταση:

Έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον. Σε αυτό το τόπο που φιλοξενούμαστε, στον αέρα που αναπνέουμε, στη γλώσσα που μιλάμε, στην ανθρώπινη ιστορία που κουβαλάμε μέσα μας, είναι περισσότερα εκείνα που μας ενώνουν από όσα μας χωρίζουν. Και από εκεί ξεκινάμε.

Και αυτό ονομάζεται δημόσιο, κοινό αγαθό.

Στη χώρα που έτυχε να μένουμε εμείς , τη Σουηδική Αραβία που αναφέραμε παραπάνω, φαίνεται ότι υπάρχει μεγάλη δυσκολία να συμφωνήσουμε σε κάτι τόσο απλό και τόσο μεγάλο ταυτόχρονα. Ίσως να μην υπάρχει λόγος και ανάγκη. Σαν να μην έφτανε αυτό, το δημόσιο και κοινό αγαθό μάθαμε να το σοδομίζουμε, δίχως αναστολές, σε κάθε του έκφανση: τόπος-καταπάτηση, υγεία-φακελάκι, παιδεία-παραπαιδεία, δημόσιος τομέας-ρουσφέτι, νόμος-υπεράνω νόμου, ενημέρωση-προπαγάνδα, συμμετοχή στα κοινά-συνδικαλισμός etc, etc, etc… Λες και χρειάζεται να πληρώνουμε διαρκώς και για τις δύο Ελλάδες.

Και είναι αδιανόητο να παραμένεις αμέτοχος, ψύχραιμος και με κατανόηση. Από τη στιγμή που το πεδίο της συννενόησης και συναντίληψης -δηλαδή το αναγκαίο και απαραίτητο στοιχείο κάθε κοινωνίας για πραγματική και δημιουργική ανάπτυξη- γίνεται λάφυρο της ασύδοτης πολιτικής εξουσίας και των κάθε είδους υπαλληλίσκων που την στηρίζουν σαν ψωριασμένα κοπρόσκυλα που ζητιανεύουν ένα κομμάτι ψωμί για αυτά και την οικογένειά τους, η απουσία θυμού ισοδυναμεί με ανυπαρξία ζωής.

Τίποτα δεν χαρίζεται. Τίποτα δεν είναι δωρεάν. Μετά το μητρικό γάλα, όλα πληρώνονται. Το ζήτημα είναι τι παίρνεις για αυτά που πληρώνεις.  Στη Σουηδική Αραβία έχουμε κακή εμπειρία από τις υπηρεσίες που λαμβάνουμε. Ή τις υπηρεσίες που παρέχουμε. Το ίδιο κάνει. Οι ίδιοι άνθρωποι είμαστε. Απλώς δεν το έχουμε καταλάβει ακόμη. Χρειάζεται ένα βήμα στο κενό, το απόλυτο Τίποτα, για να περάσουμε από το Εγώ στο Εμείς. Και κάπου στη πορεία, κάποια πολύτιμα στολίδια ίσως χαθούν. Και ίσως γίνουμε πιο ανάλαφροι και λίγο περισσότερο αισιόδοξοι. Και ίσως να μάθουμε να κουβεντιάζουμε, ήσυχα και απλά. Να καταλαβαινόμαστε. Λέμε τώρα…

Με αφετηρία την οδοντιατρική, επιστρέψαμε στο σημείο εκκίνησης ελαφρώς διαφοροποιημένοι, πιο ανήσυχοι και λιγότερο αδιάφοροι για ό,τι συμβαίνει.  Έτσι και αλλιώς, όπως παρατήρησε ο ioudas, αυτή η ιστορία με τα διαδικτυακά ημερολόγια είναι κάποιου είδους άτυπη ψυχοθεραπεία.  Η οποία, όπως όλα τα ωραία πράγματα, κάποια στιγμή τελειώνει. Και εις άλλα με υγεία λοιπόν και να προσέχετε τους αστυνόμους.  Bye.

Information is not knowledge. Knowledge is not wisdom. Wisdom is not truth. Truth is not beauty. Beauty is not love. Love is not music. Music is the best! (Frank Zappa, 1976)

Μια βόλτα στο πάρκο

Με τον Δημήτρη Καγιά γνωριστήκαμε πριν 10 χρόνια. Ήμουν εκπαιδευτής (rookie) σε ένα σεμινάριο για την αυτόνομη διαβίωση ατόμων με κινητικές δυσκολίες και ο Δημήτρης ένας από τους εκπαιδευόμενους, που εμφανίστηκε καθυστερημένα στο μάθημα, αλλά έγινε αμέσως αντιληπτό ότι επρόκειτο να είναι  “σύμμαχος” κατά την διάρκεια του σεμιναρίου. Από τότε γίναμε φίλοι, με ένα αόρατο νήμα να μας κρατάει ενωμένους παρόλη την απόσταση (χώρου και χρόνου). Ο Δημήτρης διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας στο τέλος της εφηβείας, είκοσι και κάτι χρόνια πριν,  και για την περίοδο που τον γνωρίζω η νόσος ακολουθεί το κλασσικό μονοπάτι εξέλιξης που καταλήγει στο δίπτυχο: απουσία αυτονομίας-απομόνωση.

Ο Δημήτρης “στέκεται στα πόδια του” πολύ περισσότερο από διάφορους που κυκλοφορούν γύρω μου και είναι διαρκώς προσανατολισμένος στη συμμετοχή, την απόλαυση και το μοίρασμα στη ζωή. Αντιστέκεται στη φθορά όχι από πείσμα ή απελπισία. Είναι η αντίληψη που έχει για τη ζωή και  η καθαρή ματιά που κοιτάει τον κόσμο.

Ακολουθεί κείμενο γραμμένο από τον ίδιο (νομίζω στα μέσα καλοκαιριού) που αφορά όλους μας. Καλό φθινόπωρο.

ΚΑΡΕΚΛΑ ΜΕ ΡΟΔΕΣ (WILLCHAIR)

Το νέο μου αμαξίδιο…

Ένα βοήθημα κίνησης, που πριν κάποια χρόνια  –περίπου έξι–  παρατηρούσα την άνεση, την ευκολία μα και την ασφάλεια που παρείχε το αμαξίδιο στους χρήστες κατά τη κίνηση, αργή είτε γρήγορη… κι απ’ την άλλη εγώ, να προσπαθώ να πετύχω μια σωστή ορθοστάτιση και στη συνέχεια μια επίσης σωστή βάδιση… ναι καλά, εντάξει, σωστά, μα επειδή στη νόσο μας οι δυνατότητες κίνησης διαφοροποιούνται, όχι λίγες φορές, με κάποια  στασιμότητα ή και άλλες με σχετική επιδείνωση, έτσι λοιπόν κι εγώ είχα βαλθεί να “φλερτάρω” με την έντονη αστάθεια, τη σπαστικότητα, τον μυϊκό κλώνο, χώρια την “ιδρωμένη κόπωση”, με το όποιο ενδεχόμενο πτώσης μου και τις συνέπειες της…

Μα, είμαι εγώ τώρα με οστεοπενία και τώρα τελευταία με οστεοπόρωση για rock n’ roll επιλογές…?  Μα ποιόν βάλθηκα να κοροϊδεύω και ποιανού την ματαιοδοξία να “θρέψω” ?

Τον γνωρίζω…? Από πότε “χαϊδεύω” την αυτό-εικόνα του…?

Τι του “προστατεύω” ?

Ε, θεωρώ πως τον ξέρω σα την παλάμη μου, αφού εδώ και 40 χρόνια “τα λέμε καθημερινά” στο καθρέφτη του λουτρού, όταν τον μπανιάρω, τον ξυρίζω, αρωματίζω, ντύνω και γενικώς φροντίζω… όπως κι εσύ, στα όσα χρόνια σε θυμάσαι προ ή μετά διάγνωσης από MS!

Κι όπως είπε καλός μου φίλος, άλλο θέμα η γυμναστική- φυσιοθεραπεία κι άλλο η άνετη και κυρίως η ασφαλής μετακίνηση, που οφείλει να μην είναι είδος αυτό-σαδιστικής και “Σισύφειας” επιλογής, που πέρα από την ανούσια υπερθέρμανση  που επιφέρει στο σώμα τολμώ να πω πως καταμαρτυρεί  μία ματαιόδοξη κίνδυνο-λαγνεία!

Και συναντούμε, μπαστουνάκι αντί Καναδικής βακτηρίας, μίας ή, γιατί όχι, και δύο… μπαστουνάκι με μαμά, καλό φίλο ή συζυγική εν ήδη  “υποστύλωσης ματαιοδοξιών”, του είδους δεν έχω ανάγκη εγώ από “πατέντες”, τι θα πει η γειτονιά  -αντί αποδοχής στη χρήση ενός λειτουργικού, ελαφρού αμαξιδίου από τα τόσα που σήμερα προτείνονται και δικαιολογούνται από τα ταμεία μας- όπως και άλλα ανάλογα στερεότυπα που μόνο θετική πρόταση δε μπορούν να παράγουν…

Και συν τοις άλλοις, δεν πληροφορεί ρεαλιστικά το μίκρο- ή ευρύτερο  περιβάλλον μας, έτσι ώστε η βελτίωση στα δημόσια μα και στα ιδιόκτητα κτήρια (τα σπίτια μας δηλαδή) να πάψει να συντηρεί μια ανάπηρη κτιριακή κουλτούρα… δηλαδή τις πραγματικά ανάπηρες καταστάσεις που σε δυσκολεύουν με δραματικά άδικο τρόπο, και που δυστυχώς “σέρνουμε” γενετικο-μνημονικά, ίσως από τις υπέροχες επαρχίες και πόλεις μας, μαζί με τις όποιες πολιτισμικές ψυχοδιανοητικές αγκυλώσεις…

Επιτέλους 2009 πια, πρέπει έννοιες όπως Ράμπες, Μπάρες, Αναβατόρια να πάψουν να είναι Taboo, αλλά μέσα αρχιτεκτονικής βελτίωσης σε καθημερινούς χώρους -όπως καταστημάτων αγοράς διάφορων ειδών, καλλωπισμού, διασκέδασης κ.λ.π-  που πάντα θέλαμε αξιομίμητους κι όχι αξιομίσητους.

Σήμερα δε, μπορούμε να μιλούμε για οικονομικές και καλόγουστες επιλογές, που στη τελική, αν διακρίνουμε κάποιες από αυτές, μπορούμε να τις προτείνουμε στον σύλλογο μας, και γιατί όχι για συγκεκριμένους χώρους της πόλης σου…!  Όπως κι αν έχει η μη-συμμετοχή -ως κομμάτι της αναπηρικής κοινότητας, κομμάτι της Ελληνικής Κοινωνίας- κι εντέλει η απουσία μας από μια τροχήλατη πραγματικότητα (ανυπαρξία αναπηρικών αμαξιδίων στους δρόμους  μας… και φυσικά δεν αναφέρομαι στον πικρό τραγέλαφο των πεζοδρομίων… ) μόνο ενίσχυση μιας κοινωνικό/ συλλογικά ώριμης ρεαλιστικής στάσης δεν μπορεί να δηλώνει από μέρους μας, …

Και ναι ρε παιδιά, ας βγάλουμε επιτέλους νέοι και μεγαλύτεροι, τους “φερετζέδες”…!

Σε ευχαριστώ θερμά για το χρόνο που αφιέρωσες να “κοιταχτούμε στα μάτια” διαβάζοντας πραγματικά “αιχμηρές” κουβέντες…

Σε ευχαριστώ, εγώ το συμπάσχων μέλος του συλλόγου σου Δημήτρης… και μιας που αναφέρθηκα στην απόταξη των “φερετζέδων”…

Δημήτρης Καγιάς

Υ.Γ.: Αν θελήσεις να αναφερθείς σχολιάζοντας κάτι από τα παραπάνω, θα χαρώ να σε συναντήσω στο amoros69@otenet.gr

Μια αναλαμπή της μνήμης (Ο Issey Miyake για την Χιροσίμα)

Κείμενο του Ιάπωνα σχεδιαστή ρούχων Issey Miyake, το οποίο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα των New York Times (εδώ)

A FLASH OF MEMORY

IN April, President Obama pledged to seek peace and security in a world without nuclear weapons. He called for not simply a reduction, but elimination. His words awakened something buried deeply within me, something about which I have until now been reluctant to discuss.

I realized that I have, perhaps now more than ever, a personal and moral responsibility to speak out as one who survived what Mr. Obama called the “flash of light.”

On Aug. 6, 1945, the first atomic bomb was dropped on my hometown, Hiroshima. I was there, and only 7 years old. When I close my eyes, I still see things no one should ever experience: a bright red light, the black cloud soon after, people running in every direction trying desperately to escape — I remember it all. Within three years, my mother died from radiation exposure.

I have never chosen to share my memories or thoughts of that day. I have tried, albeit unsuccessfully, to put them behind me, preferring to think of things that can be created, not destroyed, and that bring beauty and joy. I gravitated toward the field of clothing design, partly because it is a creative format that is modern and optimistic.

I tried never to be defined by my past. I did not want to be labeled “the designer who survived the atomic bomb,” and therefore I have always avoided questions about Hiroshima. They made me uncomfortable.

But now I realize it is a subject that must be discussed if we are ever to rid the world of nuclear weapons. There is a movement in Hiroshima to invite Mr. Obama to Universal Peace Day on Aug. 6 — the annual commemoration of that fateful day. I hope he will accept. My wish is motivated by a desire not to dwell on the past, but rather to give a sign to the world that the American president’s goal is to work to eliminate nuclear wars in the future.

Last week, Russia and the United States signed an agreement to reduce nuclear arms. This was an important event. However, we are not naïve: no one person or country can stop nuclear warfare. In Japan, we live with the constant threat from our nuclear-armed neighbor North Korea. There are reports of other countries acquiring nuclear technology, too. For there to be any hope of peace, people around the world must add their voices to President Obama’s.

If Mr. Obama could walk across the Peace Bridge in Hiroshima — whose balustrades were designed by the Japanese-American sculptor Isamu Noguchi as a reminder both of his ties to East and West and of what humans do to one another out of hatred — it would be both a real and a symbolic step toward creating a world that knows no fear of nuclear threat. Every step taken is another step closer to world peace.

Issey Miyake is a clothing designer. This article was translated by members of his staff from the Japanese.

Ταξίδι στην Αφρική (Ένα χρόνο πριν…)

Ακόμη δυσκολεύομαι να βρω τα λόγια.

Εννοώ, με ποιο τρόπο να ξεφύγεις από την κοινοτοπία, το προφανές και το ρηχό…

Ένας φίλος, όταν του είπα ότι πρόκειται να πάω στην Τανζανία για 12 ημέρες, με ρώτησε: τι έχεις χάσει και ψάχνεις να βρεις; Κάποια άλλη, είπε ότι εκεί πεθαίνουν από το Aids σαν τα κουνούπια, δεν φοβάσαι; Οι λίγοι, που ξέρανε, μίλησαν απλώς για τα κουνούπια.

Οι υπηρεσίες ενός οδοντιάτρου είναι πάντοτε ευπρόσδεκτες, ιδιαίτερα σε φιλανθρωπικές αποστολές για χώρες του Τρίτου Κόσμου, αποστολές με διαφορετικά σημεία εκκίνησης και επιδιώξεις: παροχή φροντίδας υγείας, οργάνωση υπηρεσιών, μεταφορά φαρμάκων, εκπαίδευση και άλλα. Όταν η Ελένη, πριν από ένα χρόνο περίπου, πρότεινε να ταξιδέψουμε στην Τανζανία και την Ουγκάντα μαζί με άλλους -γιατρούς και μη- προκειμένου να υποστηρίξουμε την προσπάθεια της Ορθόδοξης Εκκλησίας να οργανώσει ένα νοσοκομείο σε μία φτωχή επαρχία της χώρας, εννοείται ότι δεν το πολυσκέφτηκα. Κυρίως επειδή ένιωθα την ανάγκη να επισκεφθώ αυτό που μόνο από την τηλεόραση και τα βιβλία είχα γνωρίσει, να μυρίσω τον αέρα, να αγγίξω ανθρώπους, να δω τι γίνεται εκεί κάτω, τέλος πάντων και ό,τι άλλο προκύψει.

Τι κουβάλησα πίσω στην Ελλάδα, από αυτό το ταξίδι στην Κεντρική Αφρική;

Καθώς οι μέρες περνούσαν και παρατηρούσα τα πρόσωπα μικρών και μεγάλων (πρόσωπα όπως αυτά που βλέπετε στο βιντεάκι) κάποια στιγμή ήρθε στο μυαλό μία φωτογραφία του πατέρα μου καθισμένου σε μία καρέκλα δίπλα σε ένα ξαδερφάκι του -λερωμένα γόνατα, πολυφορεμένα ρούχα, αδυνατισμένο πρόσωπο- γύρω στα 6 και οι δύο, σε ένα φωτογραφείο στην Πτολεμαϊδα, φωτογραφία που την έχω να μου θυμίζει πόσο πολύ μοιάζαμε φυσιογνωμικά πατέρας και γιος, λες και οι διαφορες μας είχαν ανάγκη ένα αντίπαλο δέος για να γεφυρωθούν. Αυτή η εικόνα, λοιπόν, με έκανε να σκεφτώ ότι κάποτε, όχι πολλά χρόνια πριν, η χώρα που ζούμε σήμερα και άνθρωποι όχι πολύ μακρινοί -γονείς, παππούδες, θείοι- δεν διέφεραν ιδιαίτερα από τις περιοχές και τους ανθρώπους που συνάντησα σε αυτό το ταξίδι. Ειδικά, εάν τους βλέπεις με τα μάτια ενός πλούσιου Δυτικού (βλ. Αμερικάνου, Βρεττανού κλπ) φιλάνθρωπου, έτοιμου να δακρύσει στο δράμα και τις δυσκολίες κάποιων δυστυχισμένων συνανθρώπων του, έτοιμου να βοηθήσει με χρήματα, τροφή, φάρμακα, εκπαίδευση έτσι ώστε να “αλλάξει βρε αδερφέ η κατάστασις”, έτοιμου να επιστρέψει στην μήτρα της λατρεμένης του πατρίδας. Ναι.

Και σκέφτηκα ότι ήρθε  η δική μας σειρά, να κοιτάξουμε συμπονετικά αυτούς τους “άλλους” (οι μαύροι, οι κίτρινοι, οι χλωμοί… ταξιδεύουμε τόσο πολύ τα τελευταία χρόνια, τέλος πάντων, που έχουμε πέσει πάνω σε όλα τα χρώματα), να αλλάξουμε ρόλο, να γίνουμε  οι δυνατοί και να αναρωτηθούμε: μα πώς ζούνε βρε παιδάκι μου εδώ πέρα; Δίχως καθαρό νερό, ούτε ρεύμα, μόνο κινητά τηλέφωνα και μπανάνες… Μα πόσες χιλιετίες πίσω έχουμε γυρίσει; Γιατί δεν κάνουν κάτι να αλλάξουν τα πράματα;

Αλήθεια, γιατί δεν κάνουν κάτι να αλλάξουνε τα πράματα; Αλλάζω τον αποδέκτη:

Αλήθεια, γιατί δεν κάνουμε κάτι να αλλάξουνε εδώ τα πράματα; Ή μήπως δεν χρειάζεται;

Ίσως είμαστε ικανοποιημένοι με το είδος της εκπαίδευσης που υπάρχει στη χώρα.

Ίσως είναι όλα εντάξει στα ζητήματα περίθαλψης και φροντίδας της υγείας.

Ίσως έχουμε συνηθίσει την ιδέα της αβεβαιότητας, της καταπίεσης και της εξουθένωσης στην ιδιωτική απασχόληση.

Ίσως ο Δημόσιος Τομέας να μην χρειάζεται την αποδέσμευση από τους κομματικούς μηχανισμούς, το βάφτισμα στην αξιοκρατία και την απογύμνωση από το βόλεμα, την απουσία λογοδοσίας, τον παράνομο πλουτισμό, το αδιανόητο τίποτα…

Ίσως αντέχουμε αυτό το παράξενο υβρίδιο τηλεοπτικής δημοκρατίας, που προσδιορίζει το παιχνίδι, τους κανόνες και κυρίως το τελικό αποτέλεσμα.

Ίσως οι ανάγκες μας για Πολιτισμό να περιορίζονται στο Νέο Μουσείο τάδε και στα εγκαίνια της καινούριας πτέρυγας στο Μέγαρο δείνα.

Ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα στη χώρα είναι, πράγματι, οι μετανάστες.

Αυτοί οι Αφρικάνοι που έρχονται στη χώρα μας γιατί νομίζουν ότι εδώ θα βρουν δουλειά και τελικά γίνονται πρεζέμποροι, σωματέμποροι και βρωμίζουν τις πόλεις μας.

Γιατί δεν κάθονται πίσω στη δική τους χώρα και να κάνουν, επιτέλους, κάτι για να αλλάξουν εκεί τα πράγματα!!!

Ναι…

Ίσως κάπως έτσι να σκέφτονται και στην Τανζανία. Στην κάθε Τανζανία. Ίσως για αυτό έρχονται εδώ. Γιατί επιθυμούν να φύγουν από την μιζέρια του τίποτα.Ίσως, για αυτούς που μένουν πίσω, να μην χρειάζεται να αλλάξει τίποτα.

Δεν είναι κακό να κολυμπάς στα βαλτόνερα. Είναι άσχημο, όμως, να νομίζεις ότι είσαι σε πισίνα.

Τι έφερα πίσω μαζί μου από αυτό το ταξίδι;

Τέσσερις νέους φίλους, κάτι μυστήρια βότανα και μια δυο ιστορίες για ένα λεωφορείο που έμεινε στην μέση του πουθενά και για την σημασία των starbucs στην κατανόηση του Δυτικού πολιτισμού. Ειδικά εάν πρόκειται για το κατάστημα στο αεροδρόμιο στο Κάιρο.

Η ομορφιά του κόσμου

«Ο ουρανός και η γη δεν δείχνουν έλεος και φέρονται στα μυριάδες πράγματα όπως στα αχυρένια σκυλιά.» Tao Te King

Mail που έφτασε πριν από μία εβδομάδα και το παραθέτω ως έχει:

«Κάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές, σήμερα έχει δύο.

Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες,
σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα.
Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας.
Τώρα τα λέμε μέσω MSN και Skype.
Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα
του, να ακούσουμε το κελάϊδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά
του βρεγμένου χώματος. Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.
Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες.
Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.
Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά.
Σήμερα το λέμε και με SMS.
Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και
ήμασταν χαρούμενοι.
Σήμερα κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που
δεν έχουμε τζιπ… 3000 κυβικών.
Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια.
Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο.
Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και… ήμασταν
ευτυχισμένοι.
Σήμερα ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα…
Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για
την τάδε οδό.
Σήμερα μας το λέει ο navigator.
Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά.
Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και…αρρωσταίνουμε.
Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις
καρδιές μας.
Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και
5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι
καλός, είτε κακός.
Κάποτε ξυπνάγαμε πρωί-πρωί την Κυριακή για να πάμε στην
εκκλησία.
Σήμερα δεν πάμε γιατί είναι…μπανάλ. Και γιατί οι παπάδες
γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες.
Κάποτε είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι
ενδιαφέρον να δούμε.
Σήμερα έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα.
Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο
τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι.
Σήμερα έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε
μαζί στο τραπέζι ποτέ…
Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό.
Σήμερα είναι μαλακία.
Κάποτε τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από τον Σεφέρη.
Σήμερα παίρνουν από τον Καρβέλα.
Κάποτε μας μάγευε η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη,
σήμερα μας ξεκουφαίνει ο…Μακρόπουλος.
Κάποτε οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή.
Σήμερα τραγουδούν με κάτι άλλο.
Κάποτε ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη.
Σήμερα ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο
οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.
Κάποτε βλέπαμε στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ
Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα. Σήμερα βλέπουμε τους Power Rangers
και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να
ξεκοιλιάζουν…τους κακούς.
Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με τον κοπέλα μας σε ένα ταπεινό
δρομάκι της γειτονιάς. Χέρι-χέρι, να κοιτάμε τον ουρανό, να
σιγοψυθιρίζουμε ένα ρομαντικό τραγουδάκι και να ταξιδεύουμε νοητά.
Σήμερα πάμε διακοπές στο Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στο Μεξικό. Και
ονειρευόμαστε ταξίδια στο Θιβέτ.
Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος».
Σήμερα λέμε «Αυτός φταίει»…
Κάποτε νοιαζόμασταν για το γείτονα, σήμερα τσατιζόμαστε αν
αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.
Κάποτε ζούσαμε με το μισθό μας.
Σήμερα ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε.
Κάποτε δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο
ευτυχισμένοι!
Σήμερα έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.
Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με
κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό.
Σήμερα…μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια του Κολωνακίου.
Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις αναγνωρισμένος.
Σήμερα ιδανικό είναι να γίνεις απλά αναγνωρίσιμος.
Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο αδελφός μας.
Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες.
Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους.
Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη.
Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε.
Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε.
Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας.
Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα….
Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή….»

Το κείμενο επιδέχεται ικανό αριθμό σχολίων. Αρχικά, ποιος ή ποιοι είναι αυτοί που γράφουν όλα τα ανυπόγραφα κείμενα που περιφέρονται από mail σε mail και αφορούν καταγγελίες για την Coca Cola έως προσωπικές εξομολογήσεις για την ζωή το σύμπαν και τα πάντα; Και όσοι τα προωθούν; Υποθέτω ότι συμφωνούν με τους συγγραφείς, άλλος λίγο άλλος πολύ, και με αυτόν τον τρόπο η πληροφορία μεταδίδεται και απλώνεται παντού. Ο Dawkins ονομάζει παρόμοιου τύπου πληροφορίες memes (μιμίδια) και τα θεωρεί κάτι σαν κοινωνικά γονίδια [πάνω-κάτω... ].

Πέρα από τον ενοχλητικά νοσταλγικό χαρακτήρα, κάποιος μπορεί να παρατηρήσει μία δυο αδυναμίες, που σχετίζονται με την λογική του κειμένου:

• η έκφραση “κάθε πέρσι και καλύτερα” τα λέει όλα και με λιγότερες λέξεις (και, κατά συνέπεια…)
  
• το ενοχλητικό παρόν δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα εξιδανικευμένο παρελθόν

Ως εκ τούτου, οι θέσεις που υποστηρίζονται -κυρίως το γεγονός ότι πρόοδος δεν σημαίνει απαραίτητα ποιότητα ζωής και ευημερία- χάνουν την δύναμή τους, γίνονται αφελείς και ρομαντικές τοποθετήσεις, που με άνεση μπορούν να ποδοπατηθούν από ένα καλοδιαβασμένο συνομιλητή.

Μμμμ… Μικρό μουσικό διάλειμμα και συνεχίζουμε.

Αναρωτιέμαι, υπάρχοντας  στον πλανήτη για αρκετές δεκαετίες σε ποια συμπεράσματα καταλήγουμε; Η εμπειρία ζωής που κουβαλάμε συμπυκνώνεται σε παρατηρήσεις του τύπου “Κάποτε τα τριαντάφυλλα ευωδιάζαν τις αυλές και τους κήπους. Σήμερα τα πάντα έχουν χάσει το άρωμά τους”; Πού επιλέγουμε να ρίξουμε ο βλέμμα; Στην δήθεν χαμένη αθωότητα του χθες ή στο απαιτητικό και προκλητικό σήμερα;

Διαβάζοντας το εξαιρετικό βιβλίο ‘Αχυρένια Σκυλιά: Σκέψεις για τους ανθρώπους και άλλα ζώα’ του John Gray (Εκδόσεις Οκτώ, 2008), ήρθα αντιμέτωπος με δυσάρεστα συμπεράσματα τα οποία θα ήθελα να μοιραστούμε σαν ένα είδος δημιουργικού στοχασμού, δίχως κλάψες και αυτολύπηση. (σελ 142-46)

” Στην ταοϊστική σκέψη η καλή ζωή προκύπτει αυθόρμητα. Η αυθορμησία έχει όμως μεγάλη διαφορά από το να δρούμε απλώς σύμφωνα με τις ενορμήσεις που τυχαίνει να έχουμε. Σε δυτικές παραδόσεις όπως στον ρομαντισμό, η αυθορμησία συνδέεται με την υποκειμενικότητα. Στον ταοϊσμό σημαίνει να δρα κανείς νηφάλια, στην βάση μιας αντικειμενικής θέασης της κατάστασης ενώπιόν του. Ο κοινός άνθρωπος δεν μπορεί να δει τα πράγματα αντικειμενικά, επειδή ο νους του έχει θολώσει από το άγχος να επιτύχει τους στόχους του. Η καθαρή θέαση σημαίνει ότι δεν προβάλλουμε τους στόχους μας στον κόσμο. Δρούμε αυθόρμητα σημαίνει δρούμε σύμφωνα με τις ανάγκες της κατάστασης. Οι Δυτικοί ηθικολόγοι θα ρωτήσουν ποιος είναι ο σκοπός μιας τέτοιας δράσης, όμως για τους ταοϊστές η καλή ζωή δεν έχει σκοπό. Είναι σαν να κολυμπάς σε μια δίνη, αντιδρώντας στα ρεύματα καθώς αυτά έρχονται και παρέρχονται. (…) Από αυτή την άποψη, η ηθική είναι απλώς μια πρακτική δεξιότητα, σαν το ψάρεμα ή το κολύμπι. Πυρήνας της ηθικής δεν είναι η επιλογή ή η συνειδητή επίγνωση, αλλά η δεξιότητα να γνωρίζει κανείς τι να κάνει. Είναι μια δεξιότητα που αποκτάται με την πρακτική και έναν άδειο νου. (…) Λίγοι άνθρωποι ξέρουν να ζουν καλά. Παρατηρώντας το αυτό οι ταοϊστές προσέφευγαν σε άλλα ζώα για να διδαχτούν την καλή ζωή. Τα άγρια ζώα ξέρουν πώς να ζουν. Δεν χρειάζεται να σκέφτονται ή να επιλέγουν. Παύουν να ζουν φυσικά όταν οι άνθρωποι τα φυλακίζουν. (…) Αν οι άνθρωποι διαφέρουν από άλλα ζώα, αυτή η διαφορά έγκειται εν μέρει στην σύγκρουση των ενστίκτων τους. Λαχταρούν την ασφάλεια, όμως πλήττουν εύκολα. Είναι ζώα που αγαπούν την ειρήνη, αλλά λαχταρούν τη βία. Τους ελκύει η σκέψη, αλλά συγχρόνως μισούν και φοβούνται την αναστάτωση που αυτή επιφέρει. Δεν υπάρχει τρόπος ζωής όπου να μπορούν όλες αυτές οι ανάγκες να ικανοποιηθούν. Ευτυχώς, όπως μαρτυρεί η ιστορία της φιλοσοφίας, οι άνθρωποι έχουν το χάρισμα της αυταπάτης και ευημερούν αγνοώντας τη φύση τους. Η ηθική είναι μια αρρώστια που προσιδιάζει στους ανθρώπους, η καλή ζωή είναι μια εκλέπτυνση των αρετών των ζώων. Καθώς πηγάζει από τη ζωική μας φύση, η ηθική δεν χρειάζεται θεμέλιο. Εξοκέλλει ωστόσο, όταν οι ανάγκες μας αλληλοσυγκρούονται.”

Δείτε μία συνέντευξη του John Gray εδώ.

Και ‘Ναυπηγεία: The British Version’ (προς γνώση και συμμόρφωση)

U cant do that in class anymore (κυριολεκτικά!)

Τρέιλερ από ταινία-ντοκυμαντέρ για έναν καθηγητή (Norman Cornette) ο οποίος πήρε στα σοβαρά την εργασία και τους μαθητές του και μετά πήρε και την άγουσα για τα αποδυτήρια… Διαβάστε παρακάτω τις λεπτομέρειες.

Η κακοποίηση από τον τρόπο λειτουργίας του εκπαιδευτικού συστήματος, ειδικά στην Ελλάδα, είναι τόσο μεγάλη που εάν ξεκινούσαμε ποτέ την συζήτηση για αυτό το θέμα στο τέλος θα θρηνούσαμε για όλα τα χρόνια “σπουδών”, χρόνια από την ζωή μας  που πετάχτηκαν στα σκουπίδια, δίχως αντίκρυσμα παρά ένα ληγμένο διαβατήριο για χώρες-χώρους φαντάσματα/τάφους ονείρων (βλ. ΑΕΙ, ΤΕΙ κλπ). Η μαγεία βρίσκεται και στο περιεχόμενο (των σπουδών) και στον τρόπο (της εκπαιδευτικής διαδικασίας). Αρκεί κάποια στιγμή να μάθουμε να βλέπουμε. Προς το παρόν προχωράμε τυφλοί, με οδηγό την συνήθεια.

Its the start of new semester at Montreals McGill University and a fresh crop of undergraduates is filing into Professor Norman Cornetts class. There a growing sense of curiosity in the room as Cornett distributes the lyrics to ‘Another Brick in the Wall’ — and then leads the students in a rousing rendition of the counter-culture anthem We dont need no thought control This is not what they were expecting from Religious Studies. Whether its a lesson on palliative care or Zionism, jazz improvisation or Native Canadian history, Cornetts commitment to free expression acknowledges the difficulties that young people can encounter on large anonymous urban campuses. Through dialogic sessions Cornett has introduced students to a remarkable assortment of artists and judges, Talmudic scholars and philosophers — a group that includes former prime minister Paul Martin, jazzman Oliver Jones, modern dancer and choreographer Mariko Tanabe, and Alanis Obomsawin, Canadas leading Aboriginal filmmaker. Pursuing her own keen interest in how societies educate their young people, Obomsawin responds to McGills controversial 2007 decision to dismiss Cornett by turning her camera on a non-Native subject for the first time. She draws upon the youthful energy of Cornetts supporters to craft a thought-provoking tribute to a maverick educator and a timely reflection on the nature of learning.

Αυτο-ποίηση (Autopeosis)

Ποίηση, ίσως του καλύτερου είδους: καταγραφή της φωνής μας προκειμένου να την ακούσει (βλ. διαβάσει) ένα αγαπητός φίλος, faraway so close. Από mail που έστειλε ο Δημήτρης Καγιάς. Άγνωστος/η δημιουργός.

Ta nea mou

Eimai stin … ena arketa akribo nisi mi prospelasimo

Doyleyo sto sxoleio kai mou ti lene oloi gia to koutso mou podi

Oi goneis enos synadelfou pou pigainame gia kafedaki toy to apagoreysan giati exo skp = me pikranan poly

Kata ta alla eimai monaxoula

Oi goneis mou exoun pethanei – to idio kai ta adelfia mou kai oloi genika apo tin palia syzigiki zwh

Tha ektiso tin poini moue do kai meta apo liga xronia tha ertho na krifto stin anonymia ths athinas

Γλωσσάρι

*… Θα μπορούσε να είναι σχεδόν κάθε νησί, σχεδόν κάθε περιοχή της Ελλάδας

** Μη προσπελάσιμο: αφορά χώρους -κοινόχρηστους, δημόσιους, άλλους- στους οποίους δεν υφίσταται η αναγκαία υποδομή για την εύκολη πρόσβαση, σε αυτούς, ατόμων με κινητικές δυσκολίες

*** skp: Ακρωνύμιο για την Σκλήρυνση Κατά Πλάκας. Αυτοάνοση κατάσταση κατά την οποία το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού επιτίθεται στο νευρικό σύστημα προκαλώντας απομυελίνωση.

Διαβάστε για την skp εδώ. Η Ελληνική Εταιρεία για την Σκλήρυνση εδώ. Disable.gr εδώ.

The Lesson

THE LESSON

(by an insightful anonymous author)

Then Jesus took his disciples up the mountain and, gathering them around him, he taught them saying:

Blessed are the poor in spirit for theirs is the Kingdom of Heaven.

Blessed are the meek.

Blessed are they that mourn.

Blessed are they who thirst for justice.

Blessed are you when persecuted.

Blessed are you when you suffer.

Be glad and rejoice for your reward is great in heaven…

Then Simon Peter said, “Do we have to write this down?”

and Andrew said, “Are we supposed to know this?”

and James said, “Will this be on the test?”

and Philip said, “What if we don’t remember this?”

and John said “The other disciples didn’t have to learn this.”

and Matthew said, “When do we get out of here?”

and Judas said, “What does this have to do with the real world?”

Then one of the Pharisees present asked to see Jesus’ lesson plan and inquired of Jesus’ terminal objectives in both the cognitive and behavioral domains…

Jesus wept.

Από το Deep Learning (University of Utah)

For Stefan

U can’t do that on stage (in life) any more (…?)

Frank Zappa: Approximate

Ο αυτοσχεδιασμός είναι αποτέλεσμα βαθιάς γνώσης και εξάσκησης.

Και μόνο μέσα από αυτόν μπορούμε, ίσως, να αγγίξουμε το παρόν.

Stand by me

Δείτε το μαγικό video για το τραγούδι ‘Stand by me’ εδώ.

Μία απίθανη σύλληψη, που δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί με την απουσία της τεχνολογίας.

Stand by me in Fire Light

Diego Camacho (ή Abel Paz)

Στις 13 Απριλίου πέθανε ο Diego Camacho, γνωστός με το ψευδώνυμο Abel Paz, αναρχικός αγωνιστής που έζησε από μέσα την ισπανική επανάσταση και είναι συγγραφέας ιστοριογραφικών βιβλίων (μεταξύ άλλων της βιογραφίας του Buenaventura Durruti). Ο ίδιος είχε πει:

Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα.
Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα.

Επί της ουσίας, είμαστε όλοι αναρχικοί.

A Wolf at the Door

Wolf at the Door

drag him out the window
dragging out your dead
singing i miss you
snakes and ladders
flip the lid
out pops the cracker
smacks you in the head
knifes you in the neck
kicks you in the teeth
steel toe caps
takes all your credit cards
step up get the gunge
get the eggs
get the flan in the face
the flan in the face
the flan in the face
dance you fucker dance you fucker
don’t you dare
don’t you dare
don’t you flan in the face
take it with the love its given
take it with a pinch of salt
take it to the taxman
let me back let me back
i promise to be good
don’t look in the mirror
at the face you don’t recognize
help me call the doctor
put me inside
put me inside
put me inside
put me inside
put me inside

i keep the wolf from the door
but he calls me up
calls me on the phone
tells me all the ways that he’s gonna mess me up
steal all my children
if i don’t pay the ransom
but i’ll never see him again
if i squeal to the cops

walking like a giant crane and
with my x ray eyes i strip you naked
in a tight little world and are you on the list?
stepford wives who are we to complain?
investments and dealers investments and dealers
cold wives and mistresses.
cold wives and sunday papers.
city boys in 1st class
don’t know we’re born
just know someone else is gonna come and clean it up
born and raised for the job
oh I wish you’d get up
go over get up go over and turn this tape off.

i keep the wolf from the door
but he calls me up
calls me on the phone
tells me all the ways that hes gonna mess me up
steal all my children
if i don’t pay the ransom
but i’ll never see him again
if i squeal to the cops

[Radiohead: Hail to the Thief (2003), alt. title "It Girl. Rag Dall"

Ανθρώπινη κατάσταση (for autism)

Με τις World Days For… δεν τα πηγαίνω καλά.

Σήμερα, παρόλα αυτά, είναι η Μέρα Ευαισθητοποίησης για τον Αυτισμό.

Για κάποιο λόγο -ακόμα το ψάχνω- αυτή η κατάσταση ύπαρξης με συγκινεί πολύ. Η εικόνα ενός παιδιού που κινείται ρυθμικά μπρος-πίσω, κλεισμένο σε ένα δικό του κόσμο, πολλές φορές με βίαια ξεσπάσματα, εξόριστο σε άγνωστο τόπο και χρόνο, αναπηδά στο μυαλό μου από τότε που ήμουν φοιτητής στην Οδοντιατρική… και πιο πριν… Σοβαρή διαταραχή, δίχως θεραπεία, με αβάσταχτο βάρος για την οικογένεια και άλλα τέτοια.

Είναι έτσι;

Μεγαλώνοντας μαθαίνω ότι:

• ο αυτισμός δεν είναι νόσος, είναι ανθρώπινη κατάσταση
• ο αυτισμός έχει πολλές μορφές
• η θεραπεία για το άτομο που έχει αυτισμό μπορεί να μην έχει νόημα, να είναι αχρείαστη
• οι άνθρωποι ευαισθητοποιούνται όταν το ‘κακό’ τους χτυπήσει την πόρτα
• μπορεί να καταλάβεις εξίσου καλά την ανθρώπινη επικοινωνία παρατηρώντας αυτιστικούς όσο και  ‘φυσιολογικούς’ ανθρώπους

Μπορείτε να διαβάσετε για τον αυτισμό εδώ

για το Σύνδρομο Asperger εδώ

να δείτε την ιστοσελίδα του Ελληνικού Συλλόγου για το Asperger εδώ

να διαβάσετε την καταχώριση (ακριβώς ένα χρόνο πριν) μητέρας που έχει παιδιά με αυτισμό εδώ

και να μάθετε, για τον κόσμο του αυτισμού, από το μαγικό video  In my language που ακολουθεί.

Επίσης συστήνεται η παρακολούθηση επεισοδίων της τηλεοπτικής σειράς Boston Legal, ιδιαίτερα εκείνων που εμφανίζεται ο χαρακτήρας του Jerry Enspenson. Αυτά.

P.S. thanx fofino

Αμνηστία Ναι-Αμνησία Όχι

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ελλάδα: Ο θάνατος της φυλακισμένης Κατερίνας Γκουλιώνη χρειάζεται ανεξάρτητη και αμερόληπτη έρευνα

Αθήνα,20 Μαρτίου 2009

Νωρίς το πρωί της 18ης Μαρτίου 2009, η Κατερίνα Γκουλιώνη βρέθηκε νεκρή στο τέλος της μεταγωγής της με πλοίο από τον Πειραιά στις φυλακές Νεάπολης Λασιθίου. Μαζί με άλλους κρατούμενους μεταγόταν εκεί από τις γυναικείες φυλακές Θήβας. Υπάρχουν ισχυρισμοί ότι, κατά τη διάρκεια της μεταγωγής, την είχαν χωριστά από τους άλλους κρατούμενους και ότι τα χέρια της ήταν δεμένα πισθάγκωνα. Σύμφωνα με αναφορές, οι άλλοι κρατούμενοι δήλωσαν ότι έδειχνε χτυπημένη στο πρόσωπο.
«Ο θάνατος της Κατερίνας Γκουλιώνη στα χέρια των ελληνικών αρχών είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Οι καταγγελίες για απαράδεκτη μεταχείριση των κρατουμένων στις ελληνικές φυλακές πληθαίνουν, ενώ οι πρώτες πληροφορίες για τις συνθήκες θανάτου της δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να συνδέεται με τη δράση της για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των κρατουμένων», δήλωσε ο Πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, Σίμος Μπούρας.

Η Κατερίνα Γκουλιώνη είχε δραστηριοποιηθεί στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των κρατουμένων. Είχε έρθει σε επαφή με τη Διεθνή Αμνηστία σε αρκετές περιπτώσεις, προκειμένου να καταγγείλει την απάνθρωπη μεταχείριση των κρατουμένων και τις συνθήκες κράτησης στις γυναικείες φυλακές, συμπεριλαμβανομένων των γυναικείων φυλακών Θήβας και των φυλακών Διαβατών στη Θεσσαλονίκη. Ενημέρωσε τη Διεθνή Αμνηστία ότι είχε υποβάλει αναφορά  στον Συνήγορο του Πολίτη, μεταξύ άλλων το Φεβρουάριο του 2009, καθώς και στη διευθύντρια των φυλακών Θήβας. Είχε επίσης εμφανιστεί σε τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ μόλις πριν το θάνατό της.
Η Κατερίνα Γκουλιώνη είχε επίσης συμμετάσχει ενεργά στις εκστρατείες της Διεθνούς Αμνηστίας συλλέγοντας υπογραφές από τις κρατούμενες στη Θήβα για διεθνείς εκκλήσεις της οργάνωσης. Ενημέρωσε το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας στις 17 Μαρτίου 2009 ότι πρόσφατα αφαιρέθηκε από το κελί της έντυπο υλικό της οργάνωσης, καθώς και άλλα έγγραφα σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα, και ότι άλλο υλικό δεν της παραδόθηκε ποτέ.
Σύμφωνα με πληροφορίες του Υπουργείου Δικαιοσύνης, ο θάνατος οφείλεται σε καρδιακή προσβολή. Η επίσημη ιατροδικαστική έκθεση αναμένεται την επόμενη εβδομάδα.
Η Διεθνής Αμνηστία απευθύνει έκκληση στις Ελληνικές Αρχές να διεξαγάγουν πλήρη, γρήγορη, ανεξάρτητη και αμερόληπτη έρευνα σχετικά με το θάνατο της Κατερίνας Γκουλιώνη και τις καταγγελίες που είχε υποβάλει για τη μεταχείριση των φυλακισμένων γυναικών.
«Μετά τους τόσους θανάτους, κακοποιήσεις και εξεγέρσεις κρατουμένων, πρέπει επιτέλους οι αρχές να άρουν το πέπλο συγκάλυψης των συνθηκών φυλάκισης, να επιτρέψουν την πρόσβαση σε ελεγκτικές αρχές όπως ο Συνήγορος του Πολίτη και οργανώσεις όπως η Διεθνής Αμνηστία, και να προχωρήσουν σε επείγοντα και αποτελεσματικά μέτρα για να εξασφαλίσουν, όπως έχουν υποχρέωση, το σεβασμό της αξιοπρέπειας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των κρατουμένων», τόνισε ο Σίμος Μπούρας.

Φυλακές και Ανθρωποφύλακες

Στην προηγούμενη ανάρτηση έγραφα: Δεν γνώριζα την Κατερίνα Γουλιώτη.

Προφανώς.

Γιατί αν την γνώριζα θα ήξερα ότι το όνομά της ήταν Κατερίνα Γκουλιώνη. Μικρή ζημιά, θα πει κάποιος, και εύκολα διορθώνεται. Είναι αλήθεια.

Όπως είναι αλήθεια ότι η Κ. Γκουλιώνη θα λείψει σε πολλούς.

Με τον κίδυνο να μεταφέρω πληροφορία όχι απόλυτα ελεγμένη, παραθέτω ένα κείμενο που αφορά την παρουσία  της  στις φυλακές, κείμενο που ήρθε στο mail μου σήμερα το πρωί.

Ελεώνας Θηβών (20-02-09),

Είμαι 41 ετών σήμερα, εξαρτημένη από την ηρωίνη από τα 17 μου. Τόσα χρόνια αρρώστια και εξάρτηση από μία ουσία που αν δεν την είχα δε θα μπορούσα να είμαι όρθια για να δύναμαι να εργαστών, για να μπορέσω να ζήσω.

Τον χειρότερο εφιάλτη, όμως, που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης, δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα τον ζήσω έτσι όπως τον ζω και όπως καθημερινώς απειλούμαι ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να υποστώ.

Αυτό το «αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης», λοιπόν, είναι η φυλάκιση η οποία, ουσιαστικά σημαίνει την αιχμαλωσία και την ομηρία μου από τους δεσμοφύλακες που ελέγχουν κι επεμβαίνουν ακόμη και στα γεννητικά μου όργανα και στ’ απόκρυφα σημεία του σώματός μου.

Όποτε μπαίνω στην φυλακή είτε γιατί εισάγομαι πρώτη φορά είτε γιατί επιστρέφω από δικαστήριο είτε γιατί πήγα νοσοκομείο δέχομαι την εξής επίθεση, η οποία ονομάζεται «έρευνα»:

Η δεσμοφύλακας με υποχρεώνει να βγάλω όλα μου τα ρούχα, με βάζει να σκύψω, ν’ ανοίξω τους γλουτούς, να βήξω και παρατηρεί τον πρωκτό μου. Πολλές φορές βρίσκει ευκαιρία να παρατηρήσει γυμνό σώμα και με κοιτάει καλά καλά, μου φέρεται προσβλητικά, ειρωνικά, θρασύτατα, σα να’ μαι το τελευταίο σκουπίδι.

Μετά μου δίνουν άλλα ρούχα, από την αποθήκη τους, παράτερα και εξευτελιστικά, μου παίρνουν το σουτιέν γιατί, λέει, «απαγορεύεται» να το φοράω στην απομόνωση γιατί λέει, δήθεν μπορεί να…αυτοκτονήσω μ’ αυτό, μου δίνουν παπούτσια μεγαλύτερο μέγεθος απ’ το δικό μου και περπατάω σαν παλιάτσος και με οδηγούν στο φαρμακείο. Εκεί, με βάζουν να καθίσω σε γυναικολογική καρέκλα και η δεσμοφύλακας βάζει το δάχτυλό της στο αιδοίο μου μέσα στον κόλπο. Στην συνέχεια υποχρεούμαι να ουρήσω μπροστά στην δεσμοφύλακα για να κάνουν το ναρκωτέστ.

Μια φορά, στο χαρτί που ήταν τοποθετημένο στην γυναικολογική καρέκλα όπου μ’ έβαλαν να κάτσω είδα μία τρίχα από προηγούμενη ερευνηθείσα. Η αποστείρωση στα εργαλεία τους είναι κάτι που ενίοτε θυμούνται. Σε άλλες βάζουν διαστολείς και σκουριασμένους, πολλές φορές, τους βάζουν το δάχτυλό τους και συγχρόνως πιέζουν προς τον ορθό ή και από επάνω στη βουβωνική χώρα σε σημείο που η κρατούμενη να πονάει. Τα ειρωνικά σχόλια και τα σόκιν «αστειάκια» των δεσμοφυλάκων δεν λείπουν από το «ρεπερτόριό» τους…

Προσφάτως που αρνήθηκα την κολπική έρευνα και από τον γυναικολόγο, διότι ανεξαρτήτου μορφώσεως, ειδικεύσεως και μορφωτικού επιπέδου το να σου χώνει ο καθείς τα δάχτυλά του είναι τουλάχιστον «απρεπές», θα έλεγα, και ζητούσα υπερηχογράφημα, με απείλησαν ότι θα με δέσουν όλη νύχτα με τη χειροπέδα στο κάγκελο και αυτή την απειλή συγκεκριμένα την ξεστόμισε η δεσμοφύλακας που τελεί χρέη…νοσοκόμας στο Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελεώνα Θηβών (Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.) Γκαβάνα Στέλα παρουσία της υπαρχιφύλακα Σαμπάνη Σωτηρίας, μου είπε πως αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να δεχτώ την κολπική κι αυτή που δεν είναι, είναι «άλλο πράμα». Εν ολίγοις αυτό που μου είπαν και λένε είναι ότι αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να μου κάνουν ότι θέλουν και να μην αντιδράω.

Με οδήγησαν στην υποδιευθύντρια Καφρίτσα Αγλαϊα, η οποία μου είπε πως αφού αρνούμαι την κολπική έρευνα ότι βρεθεί από ναρκωτικά στην φυλακή θα το χρεώσει σ’ εμένα και πως θα με κρατήσει πολλές ημέρες στην απομόνωση. Όταν της ζήτησα να μου κάνει υπερηχογράφημα διότι δεν αντέχω άλλο αυτόν τον βιασμό της κολπικής μου είπε πως δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. Της απάντησα ότι δεν είμαι υποχρεωμένη να πληρώνω εγώ τη δική τους ανεπάρκεια και με οδήγησαν στην απομόνωση όπου ούτως ή άλλως θα με οδηγούσαν, κάνοντας κολπική ή μη.

Στην απομόνωση με έκλεισαν σ’ εάν κελί όπου έπρεπε να χτυπάω το κουδούνι για να’ ρθει η δεσμοφύλακας να μου ανοίξει να πάω στην μία τουαλέτα που είναι κοινή για όλες τις κρατούμενες στον χώρο αυτόν και παρακολουθούμενη από κάμερα.

Την ώρα της αφόδευσης σε παρακολουθεί η δεσμοφύλακας από την κάμερα κι όταν δει τα περιττώματά σου τότε της ζητάς την άδεια να τραβήξεις καζανάκι.

Εκτός του ότι είμαι αναγκασμένη να κάνω την ανάγκη μου μπροστά σε δεσμοφύλακα είμαι υποχρεωμένη να κάνω 8 αφοδεύσεις για να με βγάλουν από την απομόνωση αλλά κι αυτό, πάλι, εξαρτάται από τις διαθέσεις τους.

Οι περισσότερες κρατούμενες αναγκάζονται να παίρνουν καθαρτικό για να επιτύχουν αυτές τις κενώσεις και αρκετές φορές είτε δεν έρχεται η δεσμοφύλακας να τους ανοίξει την πόρτα είτε είναι άλλη κρατούμενη στην τουαλέτα και στην κυριολεξία ενεργούνται επάνω τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιες δεσμοφύλακες τις εξευτελίζουν γιατί ενεργήθηκαν επάνω τους ή τους λένε απειλητικά ότι «εδώ είναι Θήβα και το κουδούνι για να πας τουαλέτα θα το χτυπάς όταν έχεις μεγάλη ανάγκη», την οποιά «μεγάλη ανάγκη» την κρίνει η δεσμοφύλακας ή της λένε με δυσφορία «πάλι τουαλέτα θέλεις;» και άλαλ τέτοια με ανείπωτη απανθρωπιά και σαδισμό.

Μου έχει συμβεί να μη μου ανοίγει η δεσμοφύλακας την πόρτα του κελιού για να πάω στην τουαλέτα και ανγκαζόμουν να ουρώ σε πλαστικό μπουκάλι νερού και αργότερα να έχω πρόβλημα με το έντερό μου από την συγκράτηση των κοπράνων. Στο τέλος, έφτασα στο σημείο να κλωτσάω την πόρτα του κελιού για να μου ανοίξει, να μου φέρεται προκλητικά και υποτιμητικά και επειδή την αποκάλεσα «κότα» έγραψε μία ψευδή αναφορά (η κα Δανιηλίδου Χαρίκλεια ει΄ναι η εν λόγω δεσμοφύλακας) σε συνεργασία με τον αρχιφύλακα Γαλάνη Ιωάννη που ήταν υπηρεσία εκείνη την ημέρα και σε αυτόν αναφερόταν η κα Δανιηλίδου, με πέρασα πειθαρχικό κι ο υποτελής σε αυτούς, εισαγγελέας Πρασσάς Γεώργιος με τιμώρησε με πειθαρχική ποινή εγκλεισμού σε κελί της απομόνωσης για πέντε μέρες με, επιπροσθέτως παράνομη, στέρηση καφέ, τσιγάρου και τηλεφώνου.

Πειθαρχικό το οποίο παραγράφεται σε δυο χρόνια πράγμα που σημαίνει πως εκτός του μαρτυρίου που υπέστην δεν θα αποφυλακισθώ με υφ’ όρων απόλυση, δεν θα πάρω άδεια και οι άρρωστοι γονείς μου και η 21χρονη κόρη μου θα περιμένουν πολύ για να με δουν και να τους στηρίξω.

Όλα αυτά συνέβησαν στη γυναικεία φυλακή Κορυδαλλού, αλλά αυτοί οι κύριοι υπηρετούν σήμερα στη Θήβα όπως και ο αρχιφυλακεύων Κοράκης Παναγιώτης, ο οποίος στην εδώ απομόνωση της Θήβας μου είπε πως παρ’ όλες τις 8 κενώσεις κλπ δικαιούται «βάσει του εσωτερικού κανονισμού» να με κρατήσει έξι ημέρες στην απομόνωση. Ο εσωτερικός κανονισμός δεν γράφει κάτι τέτοιο, αντίθετα λέει πως η τριήμερη κράτηση στην απομόνωση γίνεται μ’ εντολή εισαγγελέα και παρατείνεται εφόσον έχουν βρεθεί απαγορευμένες ουσίες στο σώμα του κρατούμενου και δεν μπορούν να αφαιρεθούν…

Μπάνιο δεν μπορείς να κάνεις στην απομόνωση –ειδικό χώρο κράτησης τον ονομάζουν λες και αλλάζοντας όνομα σε κάτι παύει και η φρίκη- γιατί όταν τύχει να έχει ζεστό νερό δεν είναι εκεί η δεσμοφύλακας και όταν είναι εκεί μπορεί να σε βγάλει από το κελί για να κάνεις μπάνιο, το νερό να είναι κρύο και να επιμένει πως είναι ζεστό βγάζοντάς σε τρελή.

Όταν και αν κάνεις μπάνιο σε παρατηρεί. Έτσι, μένουμε χωρίς μπάνιο για 7 μέρες και άνω. Καφέ, νερό υποχρεούσαι να παραγγείλεις μόνο από το καφενείο της φυλακής το οποίο λειτουργεί για τους δεσμοφύλακες και δουλεύουν σε αυτό κρατούμενες. Την τελευταία φορά που κρατήθηκα στην απομόνωση πλήρωσα 20 ευρώ στο καφενείο. Με αυτά τα χρήματα μπορούσα να περάσω περίπου είκοσι μέρες αγοράζοντας καφέ, ζάχαρη κλπ ενώ τα πλήρωσα μέσα σε πέντε μέρες. Αλλά εδώ η διαχείριση των χρημάτων μας εξαρτάται από τις ορέξεις της υπηρεσίας του Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.

Όταν λοιπόν, αποφασίσουν οι ασύδοτοι βασανιστές μας να μας βγάλουν από την απομόνωση πρέπει να περάσουμε το ίδιο μαρτύριο της σωματικής έρευνας και της κολπικής εισβολής. Αυτό το ίδιο μαρτύριοι της έρευνας μπορεί ανά πάσα στιγμή να μου το κάνουν και στο θάλαμο, όπου μένω, όταν υπάρχει υπόνοια για ύπαρξη απαγορευμένων ουσιών. Μπαίνουν μέσα στο θάλαμο, μας ξυπνάνε, μας κάνουν σωματική και κολπική έρευνα, μας βγάζουν έξω από τον θάλαμο και ανακατεύουν όλα μας τα πράγματα πετώντας τα κάτω. Μετά χάνουμε πράγματα μας γιατί τα πετάνε ή τα παίρνουν και πρέπει να τακτοποιήσουμε ολόκληρο το θάλαμο για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε…

Κάποτε ήμουν άνθρωπος με όνειρα, με όρεξη για μάθηση, με κερδοφόρα επιχείρηση, με όρεξη για δημιουργία.

Σήμερα, όλος αυτός ο πόνος, η κακοποίηση, ο βιασμό του σώματος και της ψυχής που έχω υποστεί με κάνουν να ονειρεύομαι πως τους σκοτώνω όλους αυτούς που πληρώνονται για να βασανίζουν αδύναμους ανθρώπους.

Σφίγγοντας τα δόντια σιγοψιθυρίζω «και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω» ελπίζοντας να έρθει κάποια μέρα που θα σταμτήσουν να απλώνουν τα βρώμικα, διεστραμμένα χέρια τοςυ επάνω σε αδύναμους ανθρώπους. Το ξέρω πως ο κόσμος δεν αλλάζει, ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ, όμως, φτάνει να μην αδιαφορούμε.

Ποτέ δεν πρόκειται να ξεπεράσω τα όσα υπέστην και υπόκειμαι μεσα στη φυλακή.

Γκουλιώνη Κατερίνα

Η Κατερίνα Γκουλιώνη βρέθηκε νεκρή

Δεν γνώριζα την Κατερίνα Γκουλιώνη.

Έμαθα όμως ότι βρέθηκε νεκρή, νωρίς το απόγευμα της Τετάρτης, στο πλοίο καθώς μεταφερόταν από τις φυλακές της Θήβας στις αντίστοιχες της Αλικαρνασσού.

Δεν γνωρίζω τον κόσμο των φυλακών, ούτε και θα ήθελα. Τα λίγα που ξέρω τα έμαθα από τις τηλεοράσεις, τις εφημερίδες, τις ταινίες και τις κουβέντες φίλων και γνωστών.

Α… Ναι. Έχω επισκεφθεί μία φορά το σωφρονιστικό κατάστημα στον Κορυδαλλό, ένα πρωϊνό, παρέα με φίλο δημοσιογράφο, όπου μας ‘ξενάγησαν’ στις διάφορες πτέρυγες της φυλακής, τα κελιά, την κουζίνα, το οδοντιατρείο… Με σφιγμένο το στομάχι, από την ώρα που πέρασα την πόρτα, σκεφτόμουν πότε θα φύγω να γυρίσω στην ασφάλεια και άνεση του σπιτιού.

Δεν γνωρίζω τον κόσμο των φυλακών και το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι για αυτόν, είναι πως για να βρίσκεται κάποιος εκεί μέσα πρέπει να υπάρχει σοβαρός λόγος.

Έτσι, ο θάνατος μιας κρατούμενης κατά την διαδιακασία μεταφοράς δεν έχει και μεγάλη σημασία, λέω στον εαυτό μου.

Μία λιγότερη, λέω στον εαυτό μου.

Μπορεί και να το άξιζε, λέω στον εαυτό μου.

Σε ποιον θα λείψει;, λέω στον εαυτό μου.

Η Κατερίνα Γκουλιώνη, η οποία βρέθηκε νεκρή δεμένη πισθάγκωνα με χειροπέδες, στο πλοίο ΚΡΗΤΗ 2 κατά την διάρκεια μεταγωγής της, θα λείψει σε πολλούς. Ο ιατροδικαστής απέκλεισε το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας, ενώ οι συγκρατούμενές της καταγγέλουν ότι της χορηγήθηκαν ναρκωτικά χάπια με εντολή της διεύθυνσης, πριν την μεταγωγή της και αρνούνται να επιστρέψουν στα κελιά τους. (δημοσίευμα στο skai.gr εδώ)

Η Κατερίνα Γκουλιώνη θα λείψει σε πολλούς και καλό είναι μάθετε και εσείς κάτι για αυτήν. Τώρα που δεν υπάρχει πια.

Zeitgeist Movement Orientation Video

Η νέα ταινία (?) της ομάδας Zeitgeist Team, εδώ

Παρακολουθήστε και συζητήστε. Τουλάχιστον.

Inaction is a weapon of Mass Destruction

Racism is a weapon of Mass Destruction
Greed is a weapon of Mass Destruction
Fear is a weapon of Mass Destruction
Inaction is a weapon of Mass Destruction

The Mom Song

Απλά υπέροχο.
(Πότε παίρνει αναπνοή?)

Kill the gun

Στα ’70s ήταν το τσιμέντο.

Στα ’90s το αυτοκίνητο.

Στα ’10s τα όπλα.

Something Wicked This Way Comes