Το ενδιαφέρον φυσικά, στο συγκεκριμένο κομμάτι, είναι η μουσική συνύπαρξη δύο -θεωρητικά- αντιθέτων υπάρξεων: η εκστατικού τύπου, ροκ/μπλουζ φωνή της μελαγχολικά αυτοκαταστροφικής Joplin παρέα με την ιδιαίτερη περσόνα του μεταλλωρύχου από την Ουαλία, οδηγούν καμιά δεκαπενταριά περευρισκόμενους σε ένα ξέφρενο χορό, κάτι όχι ιδιαίτερα δύσκολο να καταφέρεις εκείνα τα χρόνια βέβαια…
In any case, aπό την στιγμή που αυτοί οι δύο τραγούδησαν παρέα, νομίζω ότι όλα γίνονται…
Σα να μην πέρασε μια μέρα. Η μόδα μόνο άλλαξε και… α ναι: απαγορεύτηκε το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους.
Το ‘Μεταφοραί ο Μήτσος’ το πρωτοάκουσα αρχές της δεκαετίας του ‘80. Τα seventies ήταν πολύ κοντά, τα κασκόλ ήταν μακριά, όπως και τα μαλλιά και τα μούσια. Όλοι οι μεγαλύτεροι θεωρούνταν μπαρουτοκαπνισμένοι από πορείες, κρατητήρια, φάπες από τους πανταχού παρόντες αστυνομικούς και η ελληνική μουσική θριάμβευε σε κάθε είδους φεστιβάλ και σύναξη, κυρίως επαναστατικού τύπου τραγούδια με ολίγη από συντροφικούς έρωτες και Καζαντζίδη. Η μουσική του Πουλικάκου ήταν, εξ αρχής, απαιτητική: λιγότερο προσβάσιμη από του Νιόνιου, πιο περίπλοκη από τις αναζητήσεις του Παύλου, με πολλές επιρροές από Beefheart και Zappa, απαγορευμένη για αγοράκια μεσοαστικών οικογενειών όπως εγώ. Εκεί στην εφηβεία, όμως, άρχισε να κάνει νόημα στο κεφάλι μου αυτός ο χορός στα σύνορα της σάτιρας, του πολιτικού σχόλιου και της ροκ αυθάδειας.
Ο Bobby Mc Ferrin ερμηνεύει το μουσικό κομμάτι με τον τίτλο Air on the G string του J.S.Bach (Orchestral Suite No. 3 in D major, BWV 1068).
What is happening, ladies and gentelmen?
Γιατί, μερικές φορές, νιώθουμε ότι χάθηκε η μπάλα; Λες και δεν προσέχουμε αρκετά στο μάθημα και ο δάσκαλος ρωτάει: Διακάκη, διάβασε παρακάτω!!!! Και διαπιστώνεις ότι έχεις μείνει πέντε λεπτά πίσω στην παράδοση. Μόνο που, αυτή τη φορά, η πληροφορία είναι κάτι περισσότερο από την Ιστορία Νεωτέρων Χρόνων ή την Τριγωνομετρία. Τώρα, υποδέχεσαι τον Δάσκαλό σου στο καθιστικό του διαμερίσματος, καθώς σε κοιτάει επίμονα από τον τηλεοπτικό σου δέκτη ρωτώντας: ΦΟΒΑΣΑΙ; ΟΧΙ ΑΡΚΕΤΑ; ΣΥΝΕΧΙΖΩ.
Και οι εικόνες γλυστράνε εμπρός σου, σαν όνειρο, δημιουργώντας περιπολίες και τάγματα θανάτου, σαπισμένα χαμόγελα, φουσκωμένα χείλη, χορτασμένες κοιλιές, θρησκευτικά κυρήγματα, ερωτικές επιθυμίες, ανήσυχα βλέμματα, μισοτελειωμένες κουβέντες, κακοπληρωμένες γκουβερνάντες, λαδωμένους διευθυντές… etc etc etc Και μέσα στην σκέψη σου εισχωρούν, αβίαστα, η ιδέα της ασφάλειας, η ανάγκη για τάξη, η επιθυμία για τακτοποίηση. Η σκοτεινή πλευρά της αρμονίας.
Γιατί, ladies and gentelmen, η αληθινή αρμονία προκύπτει από την σύνθεση των αντιθέτων. Από την συνήχηση ετέρων και αλλήλων. Από την τέχνη της συμφωνίας σε ένα κόσμο διαφωνίας, ασυμφωνίας και παραφωνίας. Από τον εναγκαλισμό του φόβου. Από την παραδοχή της φθαρτότητας. Από την κατανόηση του μεγαλείου της συνύπαρξης. Από την απόφαση να σηκωθούμε από το κρεβάτι και να ζήσουμε, παίρνωντας βαθιά ανάσα για να γεμίσουμε τα πνευμόνια μας αέρα.
Χρειάζεται πολύ κόπο για να ξεχάσεις την κακοποίηση που έχεις υποστεί.
Από τότε που γεννήθηκες και πιο πριν.
Σε μία χώρα που στραγγίστηκε από εμφύλιους σκοτωμούς, σοδομήθηκε από ημίτρελλους δικτάτορες, αγοράστηκε και πουλήθηκε από τρίτους -εχθρούς και φίλους.
Πολίτες που μεγάλωσαν με στρεβλή εικόνα για την ιστορία του τόπου τους, με μασημένες αλήθειες και χαδάκια στο υπογάστριο, με ένα εκπαιδευτικό σύστημα που εκκολάπτει εργάτες και κηφήνες ταυτόχρονα, εγκλωβισμένοι στα σύνορα της οικογένειας, της γειτονιάς και της πολυπόθητης πρωτεύουσας.
Σε ένα σύστημα υγείας που έκανε το μπαξίσι κανόνα και την αρρώστια όργανο απομύζησης χρημάτων, για κάποιους σημαντικούς και σπουδαίους.
Πόλεις που αντιγράφουν η μία την άλλη στην κακογουστιά, την απανθρωπιά και την αναλγησία για εκείνον που δεν έχει αυτοκίνητο παρά ένα αναπηρικό καροστάκι.
etc etc etc
Χρειάζεται κόπος, πράγματι, για να σταματήσεις να φοβάσαι και να κοιταχτείς στον καθρέφτη. Να χαϊδεψεις τις ουλές, να περιποιηθείς τους μώλωπες και τα μαυρισμένα μάτια, να βάλεις στην θέση τους εξαρθρωμένα μέλη και να περπατήσεις στο κανονικό Κόσμο. Με αξιοπρέπεια και ταπεινότητα. Μήπως και γίνει η Ανάσα σου Λόγος και Αέρας για τους άλλους.
“Πια δεν βρίσκω ποιος είναι ανώτερος, για να τον ακολουθήσω, ούτε ποιος είναι κατώτερος, για να μ’ ακολουθεί”
There’s children on the street using guns and knives
Taking drugs and each other’s lives
Killing each other with knives and forks
Calling each other names like ‘dork’
There’s people on the street getting diseases from monkeys
Yeah, that’s what I said – they’re getting diseases from monkeys
Now there’s junkies with monkey disease
Who’s touching these monkeys, please
Leave these poor sick monkeys alone
They’ve got problems enough as it is.
Man’s lying on the street
Some punk’s chopped off his head
I’m the only one who stops
To see if he’s dead
Mmm…
Turns out he’s dead.
And that’s why I’m singing
What…what is wrong with the world today?
What is wrong with the world today?
(Jemaine mumbles)
What…what is wrong with the world today?
You gotta think about it
Think think about it.
Good cops been framed and put into a can.
All the money that we’re making is going to the man.
What man?
Which man?
Who’s the man?
When’s a man a man?
What makes a man a man?
Am I a man?
Yes. Technically I am.
They’re turning kids into slaves just to make cheaper sneakers.
But hat’s the real cost?
‘Cause the sneakers don’t seem that much cheaper.
Why are we still paying so much for sneakers
When you got them made by little slave kids
What are your overheads?
Well, at the end of your life, you’re lucky if die,
Sometimes I wonder why we even try.
I saw a man lying on the street half dead
With knives and forks sticking out of his leg.
And he said,
“Ow-ow-ow-ow-ow-ow-ow-ow
Can somebody get that knife and fork out of my leg, please?
Can somebody please remove these cutleries from my knees?”
And then we break it down.
This is where we break it down
Ooh
This is where we break it down
Aah
This is where we do the whoa-o-o-o
Break it down
This is where we build it up now
We build it up now
We build it up now
We build it up now
We build it up now
Build it up
And then we stop
Στις 12 Μαϊου έρχονται οι Depeche Mode για συναυλία στην Αθήνα.
Ναι, καλά…
Ποτέ δεν συμπάθησα ιδιαίτερα αυτή την παρέα μουσικών και η αιτία -νομίζω- ήταν ότι ήμουν πάντοτε A DOORSFAN!!!
Το μόνο album των DM που αξίζει είναι το Songs of Faith and Devotion, μάλλον γιατί ροκάρει ικανοποιητικά για τα γούστα μου (από το I feel you μέχρι το Walking in my shoes). Anyway…
Ακολουθεί μαγικό video από μία παλιοπαρέα Καναδών κωμικών με το όνομα Kids In the Hall, που εκφράζει όλο τον πλούτο και το εύρος των συναισθημάτων που μπορεί να νιώσει ένας Doors’ fan όταν του μιλάνε για τους DM. Επίκαιρο και ξεκαρδιστικό.
«Ο ουρανός και η γη δεν δείχνουν έλεος και φέρονται στα μυριάδες πράγματα όπως στα αχυρένια σκυλιά.» TaoTeKing
Mailπου έφτασε πριν από μία εβδομάδα και το παραθέτω ως έχει:
«Κάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές,σήμερα έχει δύο.
Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες,
σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα.
Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας.
Τώρα τα λέμε μέσω MSN και Skype.
Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα
του, να ακούσουμε το κελάϊδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά
του βρεγμένου χώματος. Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.
Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες.
Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.
Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά.
Σήμερα το λέμε και με SMS.
Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και
ήμασταν χαρούμενοι.
Σήμερα κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που
δεν έχουμε τζιπ… 3000 κυβικών.
Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια.
Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο.
Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και… ήμασταν
ευτυχισμένοι.
Σήμερα ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα…
Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για
την τάδε οδό.
Σήμερα μας το λέει ο navigator.
Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά.
Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και…αρρωσταίνουμε.
Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις
καρδιές μας.
Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και
5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι
καλός, είτε κακός.
Κάποτε ξυπνάγαμε πρωί-πρωί την Κυριακή για να πάμε στην
εκκλησία.
Σήμερα δεν πάμε γιατί είναι…μπανάλ. Και γιατί οι παπάδες
γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες.
Κάποτε είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι
ενδιαφέρον να δούμε.
Σήμερα έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα.
Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο
τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι.
Σήμερα έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε
μαζί στο τραπέζι ποτέ…
Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό.
Σήμερα είναι μαλακία.
Κάποτε τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από τον Σεφέρη.
Σήμερα παίρνουν από τον Καρβέλα.
Κάποτε μας μάγευε η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη,
σήμερα μας ξεκουφαίνει ο…Μακρόπουλος.
Κάποτε οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή.
Σήμερα τραγουδούν με κάτι άλλο.
Κάποτε ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη.
Σήμερα ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο
οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.
Κάποτε βλέπαμε στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ
Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα. Σήμερα βλέπουμε τους PowerRangers
και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να
ξεκοιλιάζουν…τους κακούς.
Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με τον κοπέλα μας σε ένα ταπεινό
δρομάκι της γειτονιάς. Χέρι-χέρι, να κοιτάμε τον ουρανό, να
σιγοψυθιρίζουμε ένα ρομαντικό τραγουδάκι και να ταξιδεύουμε νοητά.
Σήμερα πάμε διακοπές στο Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στο Μεξικό. Και
ονειρευόμαστε ταξίδια στο Θιβέτ.
Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος».
Σήμερα λέμε «Αυτός φταίει»…
Κάποτε νοιαζόμασταν για το γείτονα, σήμερα τσατιζόμαστε αν
αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.
Κάποτε ζούσαμε με το μισθό μας.
Σήμερα ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε.
Κάποτε δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο
ευτυχισμένοι!
Σήμερα έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.
Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με
κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό.
Σήμερα…μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια του Κολωνακίου.
Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις αναγνωρισμένος.
Σήμερα ιδανικό είναι να γίνεις απλά αναγνωρίσιμος.
Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο αδελφός μας.
Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες.
Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους.
Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη.
Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε.
Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε.
Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας.
Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα….
Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή….»
Το κείμενο επιδέχεται ικανό αριθμό σχολίων. Αρχικά, ποιος ή ποιοι είναι αυτοί που γράφουν όλα τα ανυπόγραφα κείμενα που περιφέρονται από mail σε mail και αφορούν καταγγελίες για την Coca Cola έως προσωπικές εξομολογήσεις για την ζωή το σύμπαν και τα πάντα; Και όσοι τα προωθούν; Υποθέτω ότι συμφωνούν με τους συγγραφείς, άλλος λίγο άλλος πολύ, και με αυτόν τον τρόπο η πληροφορία μεταδίδεται και απλώνεται παντού. Ο Dawkins ονομάζει παρόμοιου τύπου πληροφορίες memes (μιμίδια) και τα θεωρεί κάτι σαν κοινωνικά γονίδια [πάνω-κάτω... ].
Πέρα από τον ενοχλητικά νοσταλγικό χαρακτήρα, κάποιος μπορεί να παρατηρήσει μία δυο αδυναμίες, που σχετίζονται με την λογική του κειμένου:
η έκφραση “κάθε πέρσι και καλύτερα” τα λέει όλα και με λιγότερες λέξεις (και, κατά συνέπεια…)
το ενοχλητικό παρόν δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα εξιδανικευμένο παρελθόν
Ως εκ τούτου, οι θέσεις που υποστηρίζονται -κυρίως το γεγονός ότι πρόοδος δεν σημαίνει απαραίτητα ποιότητα ζωής και ευημερία- χάνουν την δύναμή τους, γίνονται αφελείς και ρομαντικές τοποθετήσεις, που με άνεση μπορούν να ποδοπατηθούν από ένα καλοδιαβασμένο συνομιλητή.
Μμμμ… Μικρό μουσικό διάλειμμα και συνεχίζουμε.
Αναρωτιέμαι, υπάρχοντας στον πλανήτη για αρκετές δεκαετίες σε ποια συμπεράσματα καταλήγουμε; Η εμπειρία ζωής που κουβαλάμε συμπυκνώνεται σε παρατηρήσεις του τύπου “Κάποτε τα τριαντάφυλλα ευωδιάζαν τις αυλές και τους κήπους. Σήμερα τα πάντα έχουν χάσει το άρωμά τους”; Πού επιλέγουμε να ρίξουμε ο βλέμμα; Στην δήθεν χαμένη αθωότητα του χθες ή στο απαιτητικό και προκλητικό σήμερα;
Διαβάζοντας το εξαιρετικό βιβλίο ‘Αχυρένια Σκυλιά: Σκέψεις για τους ανθρώπους και άλλα ζώα’ του John Gray (Εκδόσεις Οκτώ, 2008), ήρθα αντιμέτωπος με δυσάρεστα συμπεράσματα τα οποία θα ήθελα να μοιραστούμε σαν ένα είδος δημιουργικού στοχασμού, δίχως κλάψες και αυτολύπηση. (σελ 142-46)
” Στην ταοϊστική σκέψη η καλή ζωή προκύπτει αυθόρμητα. Η αυθορμησία έχει όμως μεγάλη διαφορά από το να δρούμε απλώς σύμφωνα με τις ενορμήσεις που τυχαίνει να έχουμε. Σε δυτικές παραδόσεις όπως στον ρομαντισμό, η αυθορμησία συνδέεται με την υποκειμενικότητα. Στον ταοϊσμό σημαίνει να δρα κανείς νηφάλια, στην βάση μιας αντικειμενικής θέασης της κατάστασης ενώπιόν του. Ο κοινός άνθρωπος δεν μπορεί να δει τα πράγματα αντικειμενικά, επειδή ο νους του έχει θολώσει από το άγχος να επιτύχει τους στόχους του. Η καθαρή θέαση σημαίνει ότι δεν προβάλλουμε τους στόχους μας στον κόσμο. Δρούμε αυθόρμητα σημαίνει δρούμε σύμφωνα με τις ανάγκες της κατάστασης. Οι Δυτικοί ηθικολόγοι θα ρωτήσουν ποιος είναι ο σκοπός μιας τέτοιας δράσης, όμως για τους ταοϊστές η καλή ζωή δεν έχει σκοπό. Είναι σαν να κολυμπάς σε μια δίνη, αντιδρώντας στα ρεύματα καθώς αυτά έρχονται και παρέρχονται. (…) Από αυτή την άποψη, η ηθική είναι απλώς μια πρακτική δεξιότητα, σαν το ψάρεμα ή το κολύμπι. Πυρήνας της ηθικής δεν είναι η επιλογή ή η συνειδητή επίγνωση, αλλά η δεξιότητα να γνωρίζει κανείς τι να κάνει. Είναι μια δεξιότητα που αποκτάται με την πρακτική και έναν άδειο νου. (…) Λίγοι άνθρωποι ξέρουν να ζουν καλά. Παρατηρώντας το αυτό οι ταοϊστές προσέφευγαν σε άλλα ζώα για να διδαχτούν την καλή ζωή. Τα άγρια ζώα ξέρουν πώς να ζουν. Δεν χρειάζεται να σκέφτονται ή να επιλέγουν. Παύουν να ζουν φυσικά όταν οι άνθρωποι τα φυλακίζουν. (…) Αν οι άνθρωποι διαφέρουν από άλλα ζώα, αυτή η διαφορά έγκειται εν μέρει στην σύγκρουση των ενστίκτων τους. Λαχταρούν την ασφάλεια, όμως πλήττουν εύκολα. Είναι ζώα που αγαπούν την ειρήνη, αλλά λαχταρούν τη βία. Τους ελκύει η σκέψη, αλλά συγχρόνως μισούν και φοβούνται την αναστάτωση που αυτή επιφέρει. Δεν υπάρχει τρόπος ζωής όπου να μπορούν όλες αυτές οι ανάγκες να ικανοποιηθούν. Ευτυχώς, όπως μαρτυρεί η ιστορία της φιλοσοφίας, οι άνθρωποι έχουν το χάρισμα της αυταπάτης και ευημερούν αγνοώντας τη φύση τους. Η ηθική είναι μια αρρώστια που προσιδιάζει στους ανθρώπους, η καλή ζωή είναι μια εκλέπτυνση των αρετών των ζώων. Καθώς πηγάζει από τη ζωική μας φύση, η ηθική δεν χρειάζεται θεμέλιο. Εξοκέλλει ωστόσο, όταν οι ανάγκες μας αλληλοσυγκρούονται.”
Τρέιλερ από ταινία-ντοκυμαντέρ για έναν καθηγητή (Norman Cornette) ο οποίος πήρε στα σοβαρά την εργασία και τους μαθητές του και μετά πήρε και την άγουσα για τα αποδυτήρια… Διαβάστε παρακάτω τις λεπτομέρειες.
Η κακοποίηση από τον τρόπο λειτουργίας του εκπαιδευτικού συστήματος, ειδικά στην Ελλάδα, είναι τόσο μεγάλη που εάν ξεκινούσαμε ποτέ την συζήτηση για αυτό το θέμα στο τέλος θα θρηνούσαμε για όλα τα χρόνια “σπουδών”, χρόνια από την ζωή μας που πετάχτηκαν στα σκουπίδια, δίχως αντίκρυσμα παρά ένα ληγμένο διαβατήριο για χώρες-χώρους φαντάσματα/τάφους ονείρων (βλ. ΑΕΙ, ΤΕΙ κλπ). Η μαγεία βρίσκεται και στο περιεχόμενο (των σπουδών) και στον τρόπο (της εκπαιδευτικής διαδικασίας). Αρκεί κάποια στιγμή να μάθουμε να βλέπουμε. Προς το παρόν προχωράμε τυφλοί, με οδηγό την συνήθεια.
Its the start of new semester at Montreals McGill University and a fresh crop of undergraduates is filing into Professor Norman Cornetts class. There a growing sense of curiosity in the room as Cornett distributes the lyrics to ‘Another Brick in the Wall’ — and then leads the students in a rousing rendition of the counter-culture anthem We dont need no thought control This is not what they were expecting from Religious Studies. Whether its a lesson on palliative care or Zionism, jazz improvisation or Native Canadian history, Cornetts commitment to free expression acknowledges the difficulties that young people can encounter on large anonymous urban campuses. Through dialogic sessions Cornett has introduced students to a remarkable assortment of artists and judges, Talmudic scholars and philosophers — a group that includes former prime minister Paul Martin, jazzman Oliver Jones, modern dancer and choreographer Mariko Tanabe, and Alanis Obomsawin, Canadas leading Aboriginal filmmaker. Pursuing her own keen interest in how societies educate their young people, Obomsawin responds to McGills controversial 2007 decision to dismiss Cornett by turning her camera on a non-Native subject for the first time. She draws upon the youthful energy of Cornetts supporters to craft a thought-provoking tribute to a maverick educator and a timely reflection on the nature of learning.
drag him out the window
dragging out your dead
singing i miss you
snakes and ladders
flip the lid
out pops the cracker
smacks you in the head
knifes you in the neck
kicks you in the teeth
steel toe caps
takes all your credit cards
step up get the gunge
get the eggs
get the flan in the face
the flan in the face
the flan in the face
dance you fucker dance you fucker
don’t you dare
don’t you dare
don’t you flan in the face
take it with the love its given
take it with a pinch of salt
take it to the taxman
let me back let me back
i promise to be good
don’t look in the mirror
at the face you don’t recognize
help me call the doctor
put me inside
put me inside
put me inside
put me inside
put me inside
i keep the wolf from the door
but he calls me up
calls me on the phone
tells me all the ways that he’s gonna mess me up
steal all my children
if i don’t pay the ransom
but i’ll never see him again
if i squeal to the cops
walking like a giant crane and
with my x ray eyes i strip you naked
in a tight little world and are you on the list?
stepford wives who are we to complain?
investments and dealers investments and dealers
cold wives and mistresses.
cold wives and sunday papers.
city boys in 1st class
don’t know we’re born
just know someone else is gonna come and clean it up
born and raised for the job
oh I wish you’d get up
go over get up go over and turn this tape off.
i keep the wolf from the door
but he calls me up
calls me on the phone
tells me all the ways that hes gonna mess me up
steal all my children
if i don’t pay the ransom
but i’ll never see him again
if i squeal to the cops
[Radiohead: Hail to the Thief (2003), alt. title "It Girl. Rag Dall"
Racism is a weapon of Mass Destruction
Greed is a weapon of Mass Destruction
Fear is a weapon of Mass Destruction
Inaction is a weapon of Mass Destruction
Μου θυμίζει τις μουσικές του Stephan Micus. Σε κάθε περίπτωση είναι μία όμορφη ακουστική εμπειρία. Πρόταση: ακούστε το δύο φορές. Την πρώτη με κλειστά και την δεύτερη με ανοιχτά τα μάτια.
(Ευχαριστώ τον Κυριάκο που μου έδειξε το video, σήμερα το μεσημέρι)
)
