Τρίχρονα
Ο ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ (ξανά)
Είναι κάποιες μέρες στεγνές. Όπως το πρόσωπό σου. Και οι μέρες αυτές θα σε θυμίζουν.
Η φωνή που γυρνάει πίσω, από τους θεόρατους βράχους στην Καλαμπάκα, με τυλίγει όπως πάντοτε επιθυμούσα να κάνεις.
Ο Κόσμος φτιάχνεται από τα ίχνη των σκέψεων, που κληρονομήσαμε και αποταμιεύουμε.
Μία στιγμή μονάχα: να με αγαπάς.
Είναι εύκολο να χαθώ
και μόνο αυτό θα με φέρει πίσω.
Αλλιώς, ποιο το νόημα;
Ο μαρασμός
η απόσυρση
και τα κλειδιά του αυτοκινήτου.
Και αν δεν μπορείς (να με αγαπάς)
θα σηκωθώ να φύγω.
Έως ότου τα καταφέρεις.
(“Καθρέφτης”, 2007, Fedon Palios)
The Green Leaves of Summer
A time to be reaping, A time to be sowing, The green leaves of summer, Are calling me home
‘Twas so good to be young then, In the season of plenty, When the catfish were jumping, As high as the sky
A time just for planting, A time just for ploughing, A time to be courting, A girl of your own
‘Twas so good to be young then, To be close to the earth, And to stand by your wife, At the moment of birth
A time to be reaping, A time to be sowing, A time just for living, A place for to die
‘Twas so good to be young then, To be close to the earth, Now the green leaves of summer, Are calling me home
Νυχτερινές διαδρομές ON AIR
Από τη σελίδα ΤΕΤ-ΡΑΔΙΟ, του Δημήτρη Κανελλόπουλου, στη Σαββατιάτικη (3/7) Ελευθεροτυπία, για την εκπομπή ‘Άγρυπνος στη ΝΕΤ’ του Μάνου Τσιλιμίδη. Respect.
… Κάποιο βράδυ μια κοπέλα μου λέει: “με λένε Ειρήνη και επειδή σας ακούω και σας θεωρώ φίλο μου, θέλω να σας αποχαιρετήσω. Αποφάσισα να φύγω από το σπίτι των γονιών μου. Έχω ετοιμάσει μια μικρή βαλίτσα, βγαίνω χωρίς κλειδιά και τραβάω πίσω μου τη πόρτα”. Είχε ένα τρέμουλο η φωνή της σημάδι ότι η απόφαση δεν ήταν τελεσίδικη… ‘Αξίζουν τέτοια τιμωρία οι γονείς σας;” τη ρώτησα. Από τις απαντήσεις κατάλαβα ότι το μοναδικό πρόβλημα της μοναχοκόρης δεσποινίδος ήταν πως, αν και δεκαπέντε και μισό πλέον, καλή μαθήτρια στο λύκειο και με επιδόσεις στη μουσική και τις ξένες γλώσσες, ο υπερπροστατευτικός πατέρας δεν την άφηνε ούτε ένα σινεμά να πάει με τις φίλες της. Και, επειδή η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο της ασυννενοησίας, αποφάσισε να εγκαταλείψει το πατρικό της εκείνο ακριβώς το Σαββατόβραδο και ενώ η μητέρα της και ο πατέρας της λείπανε σε ταξίδι για δουλειές… “Απ’ όσα λες, βγάζω το συμπέρασμα ότι σε όλους τους άλλους τομείςτης ζωής τα πάτε πολύ καλά οι τρεις σας ως οικογένεια”- σχολίασα… Είχε χαλαρώσει η αρχική ένταση στη φωνή της. Είπα ότι το καλύτερο που έχει να κάνει ήταν λίγες ώρες ακόμη υπομονή- μέχρι το ερχόμενο μεσημέρι- και στο γεύμα της Κυριακής να αντιμετωπίσει τον πατέρα της σα να είναι εκείνη η μεγάλη και εκείνος το παιδί και να του προτείνει την εξής ωραία λύση: να του πει πως, εάν δεν εμπιστεύεται τη κόρη του, τότε ας τη παρακολουθεί από μακριά να δει πού και με ποιους πηγαίνει… Συμφώνησε ανακουφισμένη με τη μέθοδο που της πρότεινα, βρίσκοντάς τη πιο λογική από το να τρελλάνει μέσα στη νύχτα τους γονείς της. Το επόμενο βράδυ, πρώτη και καλύτερη, στις δώδεκα και δέκα μετά τα μεσάνυχτα, τηλεφωνεί από το καρτοτηλέφωνο ενός κινηματογράφου η μικρή Ειρήνη, για να μου πει ότι η συζήτηση είχε πετύχει το σκοπό της και πως ο γαλαντόμος μπαμπάκας τής είχε δώσει λεφτά για να κεράσει η κόρη του όλη τη συντροφιά των κοριτσιών και τα εισητήρια και τα παγωτά και τα χάμπουργκερ. Ακουγόταν χαρούμενη, με ευχαρίστησε και κλείσαμε τη γραμμή… Δύο μέρες αργότερα, σήκωσα το τηλέφωνο και ήταν ένας κύριος. Μου λέει στον αέρα: “Επέστρεφα στην Αθήνα το βράδυ του περασμένου Σαββάτου. Ήμουν με τη γυναίκα μου. Πάντα ακούμε ‘Άγρυπνο’ στο ταξίδι. Και ακούσαμε τη κόρη μας να σας λέει πως φεύγει. Άναψα τα αλάρμ και σταμάτησα στη λωρίδα ασφαλείας. Έτρεμα ολόκληρος. Και όταν τελείωσε η συνομιλία, έκλαψα για ώρα στην αγκαλιά της γυναίκας μου. Σας ευχαριστώ που αντμετωπίσατε έτσι το παιδί μου. Ξέρω ότι τώρα δεν ακούει, είδα από τη χαραμάδα της πόρτας ότι έχει το ραδιόφωνο κλειστό. Κοιμάται. Δεν ξέρει ότι την άκουσα να σας μιλάει. Καληνύχτα σας”.
Donna Karan describes her mission to change how we care and heal
Πέρα από τα New Age στοιχεία που εύκολα διακρίνονται, μπορείς να ακούσεις πολλές αλήθειες στις οποίες δύσκολα ανταποκρίνεσαι. Respect.
Δίχως υπότιτλους, sorry…
T.V.: The Best Condom
Από το blog ΑΝemos.
Ναι, έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά, αλλά να… πάντα υπάρχει χώρος για κάτι παραπάνω:
Γιατί υπάρχουν τόσα πολλά ιδωτικά τηλεοπτικά κανάλια στην Ελλάδα;
Γιατί και με ποιους τρόπους αδειοδοτήθηκαν;
Γιατί και με ποιο αντίτιμο έχουν πρόσβαση σε δημόσια συχνότητα (σα να λέμε σε δημόσιο χώρο…);
Γιατί επιτρέπεται να εκπέμπουν πανελλαδικά;
Δείτε και αυτό έτσι για επιδόρπιο.
Τέλος, διαβάστε ΑΥΤΟ οπωσδήποτε!
In the Heart of Darkness
Ζήτησα από 4 αγαπητούς φίλους να γράψουν ένα κείμενο με θέμα The Heart of Darkness. Κείμενα επέστρεψαν οι δύο, ο Ioudas και ο Stefan, το δε κείμενο του δεύτερου είναι στίχοι από ένα τραγούδι του Springsteen. Τα παραθέτω, μαζί με ένα τρίτο δικό μου, σχεδόν αυτούσια, καθώς το κείμενο του Ioudas έχει τρία μέρη και θα διαβάσετε το τελευταίο.
Stefan
They’re still racing out at the Trestles,
But that blood it never burned in her veins,
Now I hear she’s got a house up in Fairview,
And a style she’s trying to maintain.
Well, if she wants to see me,
You can tell her that I’m easily found,
Tell her there’s a spot out ‘neath Abram’s Bridge,
And tell her, there’s a darkness on the edge of town.
Everybody’s got a secret, Sonny,
Something that they just can’t face,
Some folks spend their whole lives trying to keep it,
They carry it with them every step that they take.
Till some day they just cut it loose
Cut it loose or let it drag ‘em down,
Where no one asks any questions,
or looks too long in your face,
In the darkness on the edge of town.
Some folks are born into a good life,
Other folks get it anyway, anyhow,
I lost my money and I lost my wife,
Them things don’t seem to matter much to me now.
Tonight I’ll be on that hill ’cause I can’t stop,
I’ll be on that hill with everything I got,
Lives on the line where dreams are found and lost,
I’ll be there on time and I’ll pay the cost,
For wanting things that can only be found
In the darkness on the edge of town.
Ioudas
Ένα άδειο κέλυφος κι ο θυμός να ξεσκίζει ότι έχει απομείνει από το πρώην σαρκίο. Όπου «άδειο κέλυφος» η πρώην ζωή μας και «θυμός» τα τελευταία σκιρτήματα της αξιοπρέπειας και της περηφάνιας που διαθέτουμε. Η γενιά στην οποία ανήκουμε έχει πλέον μόνο παρελθόν. Θα μνημονεύει παρά θα σχεδιάζει για το μέλλον της. Και τι μνήμες που διαθέτει! Χαμηλές πτήσεις, με κάποιες εξάρσεις εις ύψος και βάθος. Η καρδιά του σκότους ή η καρδιά του κτήνους, μας βρήκε στην καρδιά της ζωής μας, στα χρόνια που οι προηγούμενες γενιές θεωρούσαν τα πλέον γόνιμα για να δημιουργήσουν και να αναπτυχθούν. Το ερώτημα που γεννάται, αυτό που εκκρεμεί πάνω από τα κεφάλια μας, είναι τι μέλλει γενέσθαι. Νομίζω πως η μόνη απάντηση που μπορώ να δώσω, είναι ότι θα στραφούμε προς έναν κόσμο εσωτερικό. Αφού πλέον δεν θα μπορούμε να θρέψουμε τις επιθυμίες μας για μια καλύτερη υλική ζωή θα στρέψουμε τα θέλω μας προς ό,τι «ψυχικό». Φιλίες, σχέσεις, συναισθήματα. Όλα αυτά που υποτιμούσαμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο – ακόμα και με αυτόν που εμφανιζόταν ως αέναη αναζήτηση και προβληματισμό επί των σχέσεων – θα γίνουν η σανίδα της σωτηρίας μας. Θα επανεκτιμήσουμε τη συντροφικότητα, την ανοχή στην προσωπικότητα και τις ιδιοτροπίες του Άλλου. Θα φύγουμε από το Εγώ και θα προχωρήσουμε στο Εμείς. Θα ωριμάσουμε, με λίγα λόγια. Ίσως όχι όπως νομίζαμε ότι θέλαμε, αλλά όπως μάθαμε να θέλουμε. Κι αυτό δεν θα γίνει αναίμακτα.
Dimitris
Καθώς κυλάει ο καιρός, δεν καταλαβαίνω πλέον τι συμβαίνει. Πράγμα καλό. Κάποτε νόμιζα ότι ήξερα και φούσκωνα από περηφάνια, καταθέτοντας δεξιά αριστερά τις διαπιστώσεις μου, γεμάτος στόμφο και απόλυτη σιγουριά για το βέβαιο των πραγμάτων. Έτσι είναι: only time shows πού βαδίζεις και πού πατάς. Και θα ήταν περίεργο να μην αναζητώ νόημα στο χάος και την ασυνεννοησία, να μην προσπαθώ να προβλέψω τα μελλούμενα, να προετοιμαστώ, να οργανώσω, να αντεπεξέλθω… Αυτό έμαθα από τα μικράτα μου, που λένε, και έτσι έφτασα ως εδώ. Βέβαια, στη λυτρωτική και φυσική διαδικασία της ανάπτυξης και ωρίμανσης του ανθρώπου, περιλαμβάνεται το στάδιο της αξιολόγησης εαυτού σε σχέση με τους Άλλους. Δηλαδή, υποχρεώνεσαι να απαντήσεις -συνήθως τις μικρές ώρες της ημέρας, με μεγάλο κόστος στο είδος και την ποιότητα του ύπνου- ερωτήματα όπως: τι έχω καταφέρει μέχρι σήμερα; Πώς έφτασα ως εδώ; Πόσους πήρα στο λαιμό μου; Πόσους κουβαλάω, ακόμη, στη πλάτη μου; Είμαι Μάγκας ή Δάγκας; Είμαι ευτυχισμένος, κάνω τους γύρω μου να νιώθουν λίγο καλύτερα, τι σημαίνει καλύτερα και τι σημαίνει ευτυχισμένος; Πού πάμε από εδώ και πέρα; Με ακούει κανείς;
Μερικές διαπιστώσεις:
Υπάρχουν στιγμές που χρειάζεται να τρέξεις, συνήθως όμως το περπάτημα αρκεί.
Όσο περισσότερα γνωρίζω, τόσο μαθαίνω ότι το μυαλό μου χρειάζεται άδειασμα.
Όταν δεν καταλαβαίνω είναι η καλύτερη στιγμή να καταλάβω.
Εργάστηκα 20 περίπου χρόνια σαν οδοντίατρος στο ελεύθερο επάγγελμα. Εδώ και 18 μήνες απασχολούμαι στο Ε.Σ.Υ., φροντίζοντας κυρίως αυτό που λέμε κοινωνικά αποκλεισμένους (χρήστες, άπορους, μετανάστες κ.ά), ευαίσθητες ομάδες του πληθυσμού (ψυχικά ασθενείς, άτομα με σοβαρά προβλήματα υγείας κ.ά), αλλά και άλλους, πολλούς, ανθρώπους που δεν είχαν την ευκαιρία και το χρόνο να μάθουν να φροντίζουν τον εαυτό τους όπως εγώ, δυσκολεμένοι άνθρωποι, με σκαμμένα πρόσωπα, ταλαιπωρημένα χέρια, καθαρό βλέμμα, ντυμένοι Αξιοπρέπεια και Σεβασμό. Και τώρα, αρχίζω σιγά σιγά να μαθαίνω και να κατανοώ. Να μην αποστρέφω το πρόσωπό μου σε άλλα ομορφότερα τοπία, αλλά να συνταξιδεύω με την υποτιθέμενα λιγότερο θεαματική πλευρά της ζωής. Και είναι μόνο η αρχή.
Σπούδασα, εδώ και έξω, Δημόσια Υγεία. Αυτό που οι περισσότεροι καταλαβαίνουν όταν ακούν ή διαβάζουν για τη Δημόσια Υγεία είναι τα Νοσοκομεία και η Δωρεάν περίθαλψη… Καμία σχέση. Με απλά λόγια, Δημόσια Υγεία είναι το πεδίο της ανθρώπινης δραστηριότητας που αφορά στην οργάνωση υπηρεσιών για την πρόληψη των νοσημάτων, την προστασία και προαγωγή της υγείας του πληθυσμού, την αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης και την βελτίωση της ποιότητας ζωής. Αυτό που γίνεται άμεσα κατανοητό, είναι ότι το πεδίο της Δημόσιας Υγείας στην Ελλάδα είναι ελάχιστα ανεπτυγμένο. Και δεν είναι πρόβλημα πόρων. Είναι θέμα πολιτικής: δεν ΜΑΣ ενδιαφέρει να επενδύσουμε στην προστασία της υγείας του πληθυσμού. Δηλαδή ημών και των παιδιών μας. Δεν ΜΑΣ ενδιαφέρει να οργανώσουμε τις υπηρεσίες υγείας με τέτοιο τρόπο ώστε να υπάρχει ίση πρόσβαση σε αυτές, να ωφελούμαστε ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, εθνικότητας, κοινωνικής θέσης κ.ο.κ. Μοιάζει σχεδόν ανέκδοτο και που το γράφω… Είναι προτιμότερο να σπρώχνουμε χρήματα στους γιατρούς για θεραπεία, παρά να προσπαθούμε να φτιάξουμε ένα βιώσιμο περιβάλλον ζωής και ανάπτυξης. Από όλους για όλους. Χαχα. Αστείο, έτσι; Ναι. Ειδικά όταν συνειδητοποιείς, πως ό,τι έμαθες και πιστεύεις και προσπαθείς να πετύχεις, είναι ένα ακόμη ευχάριστο σκετς στο Αλ Τσαντίρι ή το Ράδιο Αρβύλα… Είναι, όντως, γλαφυρό να χρειάζεται να επιχειρηματολογήσεις για την αναγκαιότητα εφαρμογής επιστημονικά τεκμηριωμένων προγραμμάτων πρόληψης της υγείας στον πληθυσμό και να σε κοιτάνε σαν το κοροϊδάκι της δεσποινίδος. Είναι πραγματικά υπέροχο, να αισθάνεσαι ότι δεν υπάρχει θέση για σένα στο Ε.Σ.Υ. γιατί απλώς δεν προβλέπεται κάτι τέτοιο στη μεταμοντέρνα κατάσταση της Ελλάδας, στο Εθνικό Σύστημα Ασθένειας, στο μαγαζάκι που στήθηκε αλλιώς και μεγάλωσε αλλιώτικα, στο μετά Δ.Ν.Τ. πανηγύρι όπου ο καθένας θα κοιτάει να μην του τη φορέσουν και θα βυθίζεται ολοένα περισσότερο στη κινούμενη άμμο της φοβισμένης ύπαρξης που κουβαλά.
Και επιστρέφουμε από εκεί που ξεκινήσαμε, την καρδιά τους σκότους. Το εντός βλέμμα, που παγώνει τα σωθικά και ρουφάει τον αέρα από τα πνευμόνια. Το σκοτάδι του φόβου, που απλώνεται τριγύρω και σε αγκαλιάζει τρυφερά, κλείνοντας στα δάκτυλά του όνειρα, προσδοκίες και απλές, ανθρώπινες επιθυμίες… λίγο λίγο, μέρα μέρα, πώς έφτασα εδώ; Και σωπαίνουν όλες οι φωνές που κάποτε ηχούσαν στο κεφάλι σου και τώρα ακούς μόνο την αγωνία από τα δελτία ειδήσεων, το θυμό στις στάσεις των λεωφορείων, το τέλος του μήνα που πλέον έρχεται λίγες μέρες νωρίτερα. Ο χρόνος, πράγματι, συστέλλεται, διαστέλλεται και πολλά άλλα, που στριμώχνονται μπροστά σου, καθώς σκύβεις το κεφάλι παραδομένος.
Πού είναι τώρα η φωνή της λογικής, του ανθρώπου που 400 χρόνια πριν έλεγε, σε πείσμα των άλλων, ‘… και όμως γυρίζει’;
Πού είναι τώρα η φωνή της αλληλεγγύης, όταν χρειάστηκε να μοιραστείς ένα πιάτο φαΐ και την ίδια φέτα ψωμί;
Πού είναι τώρα η φωνή του θάρρους, καθώς στέκεσαι πίσω από τα κάγκελα την ώρα που οι ερπύστριες σχεδόν σε ακουμπάνε και γαντζώνεσαι λυσσασμένα σε ό,τι βρεις για να μην κάνεις βήμα πίσω;
Πού είναι τώρα η φωνή της αγάπης, η αγαπημένη σου φωνή, που ψιθυρίζει τρυφερά ότι όλα θα πάνε καλά;
Καθώς περνάει ο καιρός, δεν καταλαβαίνω πλέον τι συμβαίνει. Ξέρω όμως τι πρέπει να κάνω.
Μαΐου 14, 2010
Dimitris
5 σχόλια
Κατηγορίες: Dentistry, food for thought, Προαγωγή και Αγωγή Στοματικής
Breath out… (Brian Eno)
(Drawn fron Life, 2001)
(Another Green World, 1975)
(Another Day on Earth, 2005)
And the so clear
And then so clear to wonder
To wake with open eyes
As the snow across the tundra
And the rain across the skies
And the rain across the skies
So much again and weightless
In the motherworld of space
We fail to form to come to
And the razor mountains fade
And the day is cursed in shame
In these the world we open
So much to lose to save
To light the highest beacons
And the rose of love will bleed
And the rose of love will bleed
In these the world we open
So much to lose and save
To light the brightest beacon
And the rose of love will bleed
And the razor mountains fade
And the day is cursed in shame
Breath in… (Devendra Banhart)
From Smokey Rolls Down Thunder Canyon (2007)
From What Will We Be (2009)
From Smokey Rolls Down Thunder Canyon (2007)
MontyPython again [this time on ΔΝΤ (sort of…), Hard Times and τη Ζωή, το Σύμπαν και τα Πάντα)
από την ταινία The Life of Brian (1979)
από την ταινία Live at the Hollywood Bowl (1982)
από την ταινία The Meaning of Life (1983)
Αφιερωμένο εξαιρετικά (σε όσους -τέτοιους καιρούς- ηθικολογούν από άμβωνος, βλ. πολιτικούς, δημοσιογράφους, ιερωμένους και λοιπούς)
Από το βιβλίου του John Grey “Αχυρένια Σκυλιά” Εκδ. οκτώ, 2008 (thanx fofino) [Και άλλος John Grey εδώ]
Κληρονομούμε την πεποίθηση -ή το πρόσχημα- ότι οι ηθκές αξίες έχουν προτεραιότητα σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα πολύτιμα πράγματα από διάφορες πηγές, κυρίως όμως από τον χριστιανισμό. Στη Βίβλο η ηθική είναι κάτι που προέρχεται πέραν του κόσμου: ορθό είναι αυτό που επιβάλλει ο Θεός, λάθος αυτό που απαγορεύει. Και η ηθική είναι σημαντικότερη από οτιδήποτε άλλο -τις υπέροχες πορσελάνες, φερ’ ειπείν, ή την ωραία εμφάνιση- επείδη τη στηρίζει το θέλημα του Θεού. Αν σφάλλετε -αν δηλαδή δεν υπακούτε το Θεό- θα τιμωρηθείτε. Οι ηθικές αρχές δεν είναι απλώς πρόχειροι κανόνες για να ζείτε καλά. Είναι επιταγές στις οποίες πρέπει να υπακούτε.
… Να μια αληθινή ιστορία. Ένας φρουρός βίασε ένα δεκαεξάχρονο κρατούμενεο σε ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Γνωρίζοντας ότι κάθε κρατούμενος που εμφανιζόταν στην πρωινή επιθεώρηση χωρίς σκούφο πυροβολούνταν πάραυτα, ο φρουρός έκλεψε τον σκούφο του θύματος του. Άπαξ και τουφεκιζόταν το θύμα, ο βιασμός θα ήταν αδύνατον να αποκαλυφθεί. Ο κρατούμενος γνώριζε πως ο μόνος τρόπος ήταν βα βρει έναν σκούφο. Έτσι, έκλεψε τον σκούφο ενός άλλου συγκρατουμένου του, που κοιμόταν στο κρεβάτι του, και ο κρατούμενος αυτός έζησε για να αφηγθεί την ιστορία. Ο άλλος κρατούμενος τουφεκίστηκε.
Ο Roman Frister, ο κρατούμενος που έκλεψε τον σκούφο, περιγράφει το θάνατο του συγκρατουμένου του ως εξής:
Ο αξιωματικός και ο κάπο περπατούσαν ανάμεσα στις σειρές [...] εγώ μετρούσα τα δευτερόλεπτα ενόσω εκείνοι μετρούσαν τους κρατούμενους. Ήθελα να τελειώνει. Είχαν φτάσει στη τέταρτη σειρά. Ο ασκεπής δεν ικέτευσε για τη ζωή του. Όλοι γνωρίζαμε τους κανόνες του παιχνιδιού, τόσο αυτοί που σκότωναν όσο και αυτοί που σκοτώνονταν. Τα λόγια ήταν περιττά. Ο πυροβολισμός ήχησε χωρίς προειδοποίηση. Ήταν ένας σύντομος, ξερός γδούπος δίχως ηχώ. Μια σφαίρα στο μυαλό. Πυροβολούσαν πάντα στο πίσω μέρος του κρανίου. Γινόταν πόλεμος. Τα πυρομαχικά έπρεπε να χρησιμοποιούνται με φειδώ. Δεν ήθελα να ξέρω ποιος ήταν. Ήμουν χαρούμενος που ήμουν ζωντανός.
Τι λέει η ηθική σχετικά με το τι όφειλε να κάνει ο νεαρός κρατούμενος; Λέει ότι η ανθρώπινη ζωή δεν έχει τίμημα. Πολύ ωραία. Μήπως θα έπρεπε λοιπόν να συγκατατεθεί και να χάσει τη ζωή του; Ή μήπως το ότι η ζωή είνα ανεκτίμητη σημαίνει πως ήταν δικαιολογημένος να κάνει οτιδήποτε για να σωθεί; Η ηθική υποτίθεται πως είναι οικουμενική και κατηγορική. Όμως η ιστορία του Roman Frister διδάσκει πως η ηθική είνα μια διευκόλυνση στην οποία βασιζόμαστε σε ομαλούς καιρούς.
Η αρρώστια ως μεταφορά
Παραθέτω αυτούσιο το εύστοχο – στοχαστικό κείμενο του Π. Μπουκάλα, από την Καθημερινή της Κυριακής 02-05-10. Επίσης, μικρό εισαγωγικό κείμενο εδώ για το βιβλίο της Susan Sontag: Η νόσος ως μεταφορά. Το Aids και οι μεταφορές του.
Ένα μικρό σχόλιο: ποιον γιατρό εμπιστεύεστε; Και γιατί;
Αλλάζουν όλα εδώ κάτω με ορμή
του Π.Μπουκάλα.
Μας το λένε κι οι γιατροί, πότε από μετριοπάθεια, πότε βαριεστημένοι ή και κατά βάθος αμήχανοι: «Πρέπει ν’ αλλάξετε τρόπο ζωής, δεν γίνεται να συνεχίσετε έτσι». Κι αν βέβαια εννοούν να κόψεις τα πολλά τσιγάρα, να τα μετριάσεις βρε αδερφέ, να βάλεις και λίγο νερό στο τσίπουρό σου και να αποφεύγεις του λοιπού τα πολλά τηγανητά, όλο και κάτι μπορείς να καταφέρεις, ιδίως αν σε πείσει ο γιατρός με το παράδειγμά του και δεν στέλνει δυσανάγνωστα μηνύματα στο υπερπέραν με τον καπνό του τσιγάρου του την ώρα που σου επιτίθεται με ασκητικότατα «πρέπει/δεν πρέπει». Αν όμως εξειδικεύσει την εντολή του, αν αρχίσει δηλαδή τα συνήθη, «να βρείτε περισσότερο ελεύθερο χρόνο, να μην αγχώνεστε, να αθλείστε περισσότερο», τότε νιώθεις πως ο εντολοδότης γράφει τη συνταγή του πάνω στο νερό, και μάλλον το ξέρει και ο ίδιος.
Γιατί πώς να κόψεις το άγχος, αν κιόλας δεν αρέσκεσαι στα αγχολυτικά και δεν εμπιστεύεσαι ιδιαίτερα το φενγκ σούι ούτε βέβαια τα «γαλλικά καταπραϋντικά τουβλάκια» που πάνε να μας επιβάλουν τα κανάλια. Πού να βρεις ελεύθερο χρόνο όταν για να σε φτάσει ο υπάρχων, ο ψευτοελεύθερος και ο δεσμευμένος, για να καλύψει τις ανάγκες σου, πραγματικές και ψευδεπίγραφες, τον τεντώνεις μέχρι να σπάσει, και να σπάσεις τελικά κι εσύ ο ίδιος. Και τι πάει να πει «να αθλείσαι περισσότερο», όταν η άθληση, το κολύμπι έστω, σε πόλεις σαν την Αθήνα, προϋποθέτει συχνά μια παχυλώς αμειβόμενη αργοσχολία – να ‘σαι, ας πούμε, «σύμβουλος» κάπου στο Δημόσιο, σαν τους χιλιάδες εκείνους «δικούς μας ανθρώπους», που τώρα (δεν κάνουν κακό οι υποθέσεις, εκτός και καταντούν ψευδαισθήσεις) θα μείνουν λέει δίχως αντικείμενο, δίχως κανέναν να του προσφέρουν τις σοφές τους συμβουλές. Πώς ν’ αλλάξεις τρόπο ζωής όταν αυτό που εννοείς σαν ζωή είναι ακριβώς ο ιδιάζων τρόπος της κι αν δεν τυχαίνει να παραπιστεύεις στη μετεμψύχωση.
Ν’ αλλάξουμε τρόπο ζωής, σαν λαός πια, μας συστήνουν τώρα οι ποικίλοι συρρεύσαντες θεράποντες, αλλοδαποί και γηγενείς, οι περισσότεροι με τον αντίχειρα της δεξιάς τους επιτιμητικά υψωμένο. Πρώτα, βέβαια, χρειαζόταν η διάγνωση, που δεν άργησε να βγει. Οικονομολόγοι (ανάμεσά τους και νομπελίστες, οι οποίοι, αν παρακολουθούσες τις σχετικές ανταποκρίσεις κάπως προσεκτικά, αντιλαμβανόσουν ότι άλλαζαν άποψη με τη σοκαριστική ευκολία που αλλάζουν πολιτική οι κυβερνήτες μας), «επενδυτικοί οίκοι» και λοιποί αγοραίοι, υπουργοί και υφυπουργοί καμιά εικοσαριά χωρών, αποτυχημένοι ημέτεροι κομματάρχες, κατασκευαστές ειδήσεων, εκφοβιστικών πρωτοσέλιδων τίτλων και γαργαλιστικών εξωφύλλων (τόσο στη Δύση όσο και στην ημεδαπή), αναλυτές του γυαλιού καλά ασφαλισμένοι σε παχυλά συμβόλαια που τους δίνουν την άνεση να κηρύξουν στους υπόλοιπους την υποχρέωση της σπαρτιατικής ζωής, συνέκλιναν γρήγορα στην ιδέα ότι πεθαίνουμε σαν χώρα επειδή είμαστε άρρωστοι σαν λαός, αθεράπευτα άρρωστοι. Ποικίλα τα ονόματα της αρρώστιας μας, το ένα χειρότερο από το άλλο: λαμογίτιδα, ρεμουλίτιδα, τεμπελχανίτιδα, δεβαριεσίτιδα, δανειολαγνίτιδα κ.τ.λ. Και, όπως αποφάσισε το ιατρικό κονκλάβιο, νοσούμε όλοι εξίσου, πλούσιοι και πτωχοί, νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, κυβερνώντες και κυβερνώμενοι, διασπαθίσαντες υπέρ εαυτών και ημετέρων τον δημόσιο πλούτο και αθώοι του χρήματος, ρουσφετολογήσαντες και σθεναρά αρνηθέντες την παράδοση του ρουσφετιού, κρατικοκορβανοφάγοι και μη, εκ συστήματος βολεμένοι και εξ ιδεολογίας κορόιδα, «επώνυμοι» και «ανώνυμοι», σπάταλοι και μετρημένοι, παράσιτα και εργασιομανείς, όσοι έσπευσαν να βγάλουν τα εκατομμύριά τους στην Ελβετία κι όσοι από πείσμα δεν θα έβγαζαν τίποτε ακόμα κι αν τους περίσσευε, απατεώνες και τίμιοι, όσοι γνωρίζουν τον ιδρώτα μόνο στις ξαπλώστρες της καλοκαιρινής Μυκόνου κι όσοι γεννήθηκαν για να κοπιάζουν και κοπιάζουν μέχρι να πεθάνουν.
Ολοι άρρωστοι, λοιπόν, σωματικά, ηθικά και πνευματικά – χωρίς διάκριση, χωρίς διαφορική διάγνωση. Κατά συνέπεια, όλοι, ανεξέταστοι και αναπολόγητοι, στην καραντίνα (για να μη μεταδοθεί ο ιός στην ευαίσθητη Ευρωζώνη), όλοι στην ίδια θεραπεία, στην τιμωρία και τον σωφρονισμό. Η Ευρώπη βρήκε τις μάγισσές της, το ευρώ τους δολιοφθορείς του, το ΔΝΤ τα νέα πειραματόζωά του (εν αναμονή και των λοιπών προς σφαγήν PIGS), οι δε κυβερνήτες μας βρήκαν επιτέλους τις πταίει: για τους νυν ευθύνονται οι πρώην, για τους πρώην αποκλειστικά οι νυν, και για αμφότερους φταίει ο «χοντρολαός», που είναι βέβαια «υπέροχος» (ευχαριστούμε πολύ, κ. Παπανδρέου, για τα καλά σας λόγια, δυσκολευόμαστε ωστόσο να ανταποδώσουμε), αλλά δεν παύει να έχει τα κουσούρια του. Να πούμε κι εμείς λοιπόν -με χιούμορ αρρωστημένο βεβαίως, τι άλλο να διαθέτουν οι νοσούντες- ότι μια οικονομία στην οποία επιστατούσαν ανέκαθεν παπάδες, μα Παπαντωνίου, μα Παπαθανασίου, μα τώρα Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου, δεν θα μπορούσε να αποφύγει την κηδεία της.
Οπωσδήποτε η ευθύνη δεν είναι μόνο όσων διαχειρίστηκαν (κληρονομικώ δικαιώματι, πάντως υπερψηφισθέντες, έστω επειδή αποδείχθηκαν ικανότεροι στον μαζικό φενακισμό) τα κοινά τις τελευταίες δεκαετίες· έχουν το μερίδιό τους και όσοι βολεύτηκαν με το ισχύον μοντέλο, το εκμεταλλεύτηκαν, νομιμοποιώντας με τη μικροδιαφθορά τους τη μείζονα διαφθορά της κορυφής, ή απλώς το ανέχτηκαν Αλλά η ύπουλη διάχυση της ευθύνης έχει στόχο να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι τελικά δεν ευθύνεται κανείς ιδιαίτερα, η δε συλλήβδην ενοχοποίηση ενός λαού (με ηθικίστικα πλέον κριτήρια και με τη σύμπραξη της παντοειδούς ηγεσίας του) αποσκοπεί στην απαλλαγή των κατεξοχήν υπευθύνων και στην αποδοχή ως μοιραίου του ναυαγίου και ομοίως μοιραίων και αναπόφευκτων των καταναγκαστικών «ναυαγοσωστικών» μέτρων. Οπωσδήποτε επίσης, το ότι δεν γίνεται να συνεχίζουμε να ζούμε όπως ζούσαμε, με δανεικό πλαστικό χρήμα και πλαστές σχέσεις με την πραγματικότητά μας, το είχαμε νιώσει όλοι, ή σχεδόν όλοι, από καιρό. Απλώς τώρα, με την εισβολή των Αμερικανών και Ευρωπαίων εμπειρογνωμόνων και εμπειροκηδεμόνων, συνειδητοποιήσαμε ότι στο παλιό εκείνο σύνθημα «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό», η ακροτελεύτια λέξη γραφόταν κάπως παράδοξα: ΔυΝαΤό.
«Αλλάζουν όλα εδώ κάτω με ορμή», αυτό λέμε μεταξύ μας, αλαφιασμένοι, ματαιωμένοι, με μια οργή αδιέξοδη προς το παρόν, αυτοφαγική, και με το μυαλό μας να κοπιάζει κάτι να εννοήσει, μήπως και δεν δικαιωθεί και η συνέχεια του Διονύση Σαββόπουλου, «τι να καταλάβουμε οι φτωχοί»… Οικονομικά, το πιο πιθανό είναι πως θα εξουθενωθούμε· στη ζούγκλα που κατάντησε ο κόσμος, η αλληλεγγύη είναι γράμμα κενό ακόμα και για τους διά συμβολαίων εταίρους. Αλλά τουλάχιστον να μην τους δώσουμε τη χαρά να τσακιστούμε ηθικά και πνευματικά, να μην καταντήσουμε αυτό που οι κηδεμόνες μας, αλλοδαποί και ημεδαποί, λένε πως είμαστε: οι άθλιοι των Αθηνών, με τη λέξη «άθλιοι» να τη βαραίνουν όλες οι απεχθείς σημασίες της.
You ‘re next… (M.I.A.-Born Free , directed by Romain Gavras)
Είχα υποσχεθεί να μην προωθώ δυσάρεστα θέματα όχι για άλλο λόγο,απλώς γιατί η θετική ματιά στη ζωή έχει γίνει δυσεύρετη και, όπως οι καλές κουβέντες που τις έχεις ανάγκη στα δύσκολα, έτσι έχουμε ανάγκη περισσότερο φως από ότι σκοτάδι, χαμόγελο αντί για στενοχώρια. Το video όμως του Gavras ασκεί μία σχεδόν μαγική έλξη, με δράση αντίστοιχη της ‘ομοιοπαθητικής’: η κάθαρση έρχεται από την αναμέτρηση με την πλευρά της ζωής που αποστρεφόμαστε, το πρόσωπο πουδεν θέλουμε να δούμε στον καθρέφτη, τη σκιά που μας παρατηρεί πίσω από τον τηλεοπτικό δέκτη, τον τελευταίο καιρό. Δεν ξέρω ποιoν αναγνωρίζουμε στους ήρωες της ταινίας, όλα μου μοιάζουν όμως γνώριμα και οικεία…
Ή μήπως όχι;
Is it The Heart of Darkness or The Shape of Things To Come?
Και άλλα video του ιδίου εδώ.
Πρόσεχε τι αγοράζεις.
Πρόσεχε τι αγοράζεις. Και από ποιους.
Είτε είναι βοήθεια, είτε είναι ελπίδα.
Είτε όραμα, είτε επανάσταση.
Υγεία ή θεραπεία.
Τα φαινόμενα μπορεί να απατούν.
(Photo από εδώ)
dEUS
(1996, In a Bar, Under the Sea)
(1999, The Ideal Crash)
(2001, No More Loud Music)
Και τώρα διαβάστε αυτό.
Nature Boy (Alopecia Universalis Pt1/ Καθολική Αλωπεκία Μέρος 1)
There was a boy
A very strange enchanted boy
They say he wandered very far, very far
Over land and sea
A little shy
And sad of eye
But very wise
Was he
And then one day
A magic day he passed my way
And while we spoke of many things, fools and kings
This he said to me
“The greatest thing
You’ll ever learn
Is just to love
And be loved
In return”
Τα δεδομένα [από το site της Γ. Αυγερινού, την οποία επισκεπτόμουν για 6-8 μήνες, 27 χρόνια πριν, κάνοντας φωτόλουτρα ως θεραπεία για την αλωπεκία που εμφάνισα όταν ήμουν 13 (31 χρόνια πριν 
].
ΓΥΡΟΕΙΔΗΣ ΑΛΩΠΕΚΙΑ
Η Γυροειδής Αλωπεκία χαρακτηρίζεται από μία ή περισσότερες στρογγυλές ή ωοειδείς ,σαφώς περιγεγραμμένες και τελείως αποψιλωμένες πλάκες με περιφερή επέκταση , οι οποίες εντοπίζονται συνήθως στο τριχωτό της κεφαλής αλλά και σε άλλα μέρη του σώματος. Η νόσος προσβάλλει το 1,7 % του πληθυσμού. Προσβάλλει εξ ίσου όλες τις φυλές . Εμφανίζεται σε κάθε ηλικία αλλά πιο συχνά εμφανίζεται στις ηλικίες 15-29 .Περίπου το 44 % των ασθενών έχουν εμφάνιση της νόσου πριν τα 20 χρόνια. Στο 30 % των ασθενών η γυροειδής αλωπεκία εμφανίζεται μετά τα 40.
Η ακριβής αιτιολογία της γυροειδούς αλωπεκίας είναι άγνωστη. Φαίνεται ότι η νόσος είναι μια αυτοάνοση κατάσταση αλλά όμως κανένα ειδικό αντίσωμα έναντι κάποιου τμήματος της τρίχας δεν έχει μέχρι σήμερα βρεθεί.
Όταν εμφανισθεί η γυροειδής αλωπεκία δεν έχει καθόλου συμπτώματα και μερικές φορές ο πρώτος που την αντιλαμβάνεται είναι ο κουρέας ή η κομμώτρια η συγγενικά άτομα.
Το δέρμα παρουσιάζει περιοχές που δεν έχουν καθόλου τρίχες κατά τα άλλα δεν παρουσιάζεται άλλη διαταραχή στο δέρμα. Οι πλάκες της γυροειδούς αλωπεκίας παραμένουν σταθερές ή επεκτείνονται.
Τις περισσότερες φορές εμφανίζεται στο τριχωτό της κεφαλής στο γένι , φρύδια, και άκρα εμφανίζεται με μικρότερη συχνότητα.
Τα νύχια προσβάλλονται στις σοβαρές μορφές και εμφανίζουν βοθρία στην επιφάνεια του νυχιού.
H γυροειδής αλωπεκία ανάλογα με την περιοχή του σώματος που προσβάλλει ονομάζεται:
Γυροειδής αλωπεκία του τριχωτού της κεφαλής
Γυροειδής αλωπεκία των φρυδιών και των βλεφάρων
Γυροειδής αλωπεκία του γενείου
Γυροειδής αλωπεκία του σώματος
Καθολική γυροειδής αλωπεκία
Ανάλογα με την μορφή που εμφανίζουν οι πλάκες της γυροειδούς αλωπεκίας διακρίνεται σε :
Εντοπισμένη γυροειδή αλωπεκία ( πλάκα εντοπισμένη χωρίς τρίχες στο τριχωτό ή αλλού )
Οφίαση ( πλάκα στην ινιακή περιοχή που επεκτείνεται στα πλάγια )
Ολική γυροειδής αλωπεκία ( πλήρης απώλεια όλων των τριχών της κεφαλής )
Καθολική γυροειδής αλωπεκία ( πλήρης απώλεια των τριχών όλου του σώματος )
Όταν εμφανισθεί η γυροειδής αλωπεκία δεν έχει καθόλου συμπτώματα και μερικές φορές ο πρώτος που την αντιλαμβάνεται είναι ο κουρέας ή η κομμώτρια η συγγενικά άτομα.
Το δέρμα παρουσιάζει περιοχές που δεν έχουν καθόλου τρίχες κατά τα άλλα δεν παρουσιάζεται άλλη διαταραχή στο δέρμα. Οι πλάκες της γυροειδούς αλωπεκίας παραμένουν σταθερές ή επεκτείνονται.
Τις περισσότερες φορές εμφανίζεται στο τριχωτό της κεφαλής στο γένι , φρύδια, και άκρα εμφανίζεται με μικρότερη συχνότητα.
Τα νύχια προσβάλλονται στις σοβαρές μορφές και εμφανίζουν βοθρία στην επιφάνεια του νυχιού.
Σε πολλούς ασθενείς πριν την εμφάνιση της νόσου παρατηρήθηκε κάποιο γεγονός που επηρέασε την ζωή του πάσχοντος ( θάνατος συγγενικού προσώπου, πυρετός, λήψη φαρμάκων, εγκυμοσύνη, ψυχικό τραύμα ) . Ομως άλλοι ασθενείς δεν αναφέρουν το προηγούμενο διάστημα κάποιο γεγονός που να επηρέασε την ζωή τους.
ΠΡΟΓΝΩΣΗ
Η πρόγνωση της νόσου είναι αβέβαιη. Δεν μπορούμε να απαντήσουμε με βεβαιότητα πως θα εξελιχθεί η νόσος. Ασθενείς με ολική ή καθολική αλωπεκία, βλάβες στα νύχια, συχνές υποτροπές και εμφάνιση της νόσου πριν την εφηβεία δεν έχουν καλή πρόγνωση. Ασθενείς με λίγες και μικρής έκτασης βλάβες που εμφανίζουν τις βλάβες μετά την εφηβεία έχουν καλή πρόγνωση.
ΘΕΡΑΠΕΙΑ
Επειδή η αιτιοπαθογένεια της νόσου είναι η άγνωστη δεν υπάρχει θεραπεία που να καταπολεμά την αιτία της νόσου. Ως εκ τούτου όλες οι υπάρχουσες θεραπείες έχουν μη ικανοποιητικά αποτελέσματα. Ειδικές κατηγορίες ασθενών με γυροειδή αλωπεκία ( παιδιά , έφηβοι, ασθενείς με ολική και καθολική γυροειδή αλωπεκία, ασθενείς με έντονα ψυχολογικά προβλήματα ) θα πρέπει να έχουν ψυχολογική υποστήριξη.
Επειδή η γυροειδής αλωπεκία θεωρείται αυτοάνοσος νόσος έχουν δοκιμασθεί διάφοροι ανοσοτροποποιητικοί παράγοντες.
End of Part1/ Τέλος Πρώτου Μέρους
All Things Go
Artist: Sufjan Stevens
Title: Chicago
Album: Illinois
I fell in love again
all things go, all things go
drove to Chicago
all things know, all things know
we sold our clothes to the state
I don’t mind, I don’t mind
I made a lot of mistakes
in my mind, in my mind
all things go, all things go
drove to Chicago
all things know, all things know
we sold our clothes to the state
I don’t mind, I don’t mind
I made a lot of mistakes
in my mind, in my mind
you came to take us
all things go, all things go
to recreate us
all things grow, all things grow
we had our mindset
all things know, all things know
you had to find it
all things go, all things go
I drove to New York
in a van, with my friend
we slept in parking lots
I don’t mind, I don’t mind
I was in love with the place
in my mind, in my mind
I made a lot of mistakes
in my mind, in my mind
you came to take us
all things go, all things go
to recreate us
all things grow, all things grow
we had our mindset
all things know, all things know
you had to find it
all things go, all things go
if I was crying
in the van, with my friend
it was for freedom
from myself and from the land
I made a lot of mistakes
I made a lot of mistakes
I made a lot of mistakes
I made a lot of mistakes
you came to take us
all things go, all things go
to recreate us
all things grow, all things grow
we had our mindset
all things know, all things know
you had to find it
all things go, all things go
you came to take us
all things go, all things go
to recreate us
all things grow, all things grow
we had our mindset
(I made a lot of mistakes)
all things know, all things know
(I made a lot of mistakes)
you had to find it
(I made a lot of mistakes)
all things go, all things go
(I made a lot of mistakes)
An Evangelical Atheist
“Αρχίζω να πιστεύω ότι μπαίνω στην υπόθεση ‘Θρησκεία’ σιγά-σιγά.
Λοιπόν, κατά κάποιο τρόπο είμαι ένας Ευαγγελιστής της Αθεΐας. Αυτό που αναγνωρίζω όμως σε σχέση με τη θρησκεία, κάτι που εμείς οι Ευαγγελιστές της Αθεΐας δεν έχουμε κατανοήσει ακόμη, είναι ότι δίνει στους ανθρώπους την ευκαιρία να παραδοθούν/ αφεθούν.
Αυτό που θέλει να σου πει η θρησκεία, βασικά, είναι ότι ‘δεν έχεις τον έλεγχο’. Τώρα, αυτό είναι μία πολύ απελευθερωτική έννοια. Είναι και μία τρομακτική ιδέα, με κάποιο τρόπο, αλλά οτιδήποτε άλλο σε μία καταναλωτική κοινωνία προσπαθεί να σου πει -κατά βάση: εσύ έχεις τον έλεγχο. Μπορείς να σχεδιάσεις την ζωή σου όπως θα ήθελες να είναι. Μπορείς να έχεις οτιδήποτε θέλεις, και έτσι γίνεται. Έτσι λοιπόν τα πάντα, σε σχέση με τη ζωή, αφορούν τον έλεγχο και, τελικά, πώς να αποκτήσεις τον έλεγχο με το πορτοφόλι σου. Η Ελευθερία λοιπόν είναι Έλεγχος. Είναι η ικανότητα να ελέγχεις.
Από την άλλη πλευρά η θρησκευτική μουσική (gospel music), η οποία είναι η αγαπημένη μου μουσική – ακόμη ένα περίεργο γεγονός για έναν Ευαγγελιστή της Αθεΐας-, το μήνυμα της μουσικής gospel είναι όχι το να πάρεις τον έλεγχο αλλά να αφεθείς/ να παραδοθείς. ‘Όλα θα πάνε καλά’, είναι το βασικό μήνυμα της gospel μουσικής.
Και νομίζω ότι η παράδοση ήταν κάτι που οι άνθρωποι έπρατταν διαρκώς. Δεν μπορούσαν να ελέγξουν τα πάντα. Ήταν στο έλεος των στοιχείων, των άλλων ζώων, στο έλεος των πάντων. Στο έλεος της υγείας τους, κάτι για το οποίο δεν μπορούσαν να κάνουν και πολλά πράγματα,. Έτσι λοιπόν μπήκαμε σε ένα τρόπο σκέψης που λέει ότι μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα, όταν προφανέστατα δεν μπορούμε. Μπορούμε να ελέγξουμε περισσότερα πράγματα από ό,τι στο παρελθόν, αλλά χρειάζεται να είμαστε επίσης προετοιμασμένοι για τη στιγμή και την κατάσταση εκείνη που θα πούμε: δεν έχω τον έλεγχο και μου αρέσει.”
