Τέσσερα περίπου χρόνια πριν.

Σε ένα ξενοδοχείο της Αθήνας ο Οδοντιατρικός Σύλλογος κάλεσε όσους συναδέλφους θα ήθελαν να προσφέρουν εθελοντική εργασία.

Βρισκόμουν κι εγώ εκεί.

Αφού ενημερωθήκαμε για την ιδέα της Προληπτικής Οδοντιατρικής και για τους στόχους του προγράμματος αυτού, μας ζητήθηκε να δηλώσουμε το όνομά μας και πού θα θέλαμε να προσφέρουμε. Σημειωτέον, ότι οι στόχοι ήταν προς την κατεύθυνση των σχολείων και προς… κάποιες… ομάδες με ιδιαίτερες ανάγκες.

Η προτίμησή μου ήταν ξεκάθαρη: ήθελα να ασχοληθώ με τις ιδιαίτερες ομάδες. Δηλώνω αυτό και μόνον αυτό.

Με ενημερώνουν ότι υπεύθυνος για αυτές τις ομάδες ήταν ο κος Δημητριάδης.

Μια καλή φίλη με σύστησε στον εν λόγω κύριο και τον διαβεβαίωσα, επί τόπου, ότι αυτό ήθελα και θα χαιρόμουν να δουλέψω για αυτές τις ομάδες.

Αυτή ήταν η πρώτη γνωριμία με την ιδέα και με τον εμπνευστή της, τον Δημήτρη Δημητριάδη.

Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος, χωρίς κανείς να με ειδοποιήσει ποτέ. Σχεδόν το ξέχασα. Ώσπου κάποια μέρα με ειδοποιούν ότι ορίστηκε μια πρώτη συνάντηση όσων ήθελαν να συμμετέχουν στην ειδική αυτή ομάδα.

Αυτό ήταν. Από τότε άρχισε κάτι καινούργιο για μένα, και όπως στη συνέχεια διαπίστωσα, και για τον Δημήτρη.

Το σποράκι που ο Δημήτρης έσπειρε εκείνη την μέρα, πριν τέσσερα περίπου χρόνια, τώρα άρχιζε να βγάζει δειλά- δειλά ένα μικρό βλαστάρι.

Τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα στην αρχή. Από τα άτομα της αρχικής ομάδας, έδειξαν ενδιαφέρον κάποιοι. Κάποιοι άλλοι σταμάτησαν. Κάποιοι αραίωσαν.

To δικό μου ενδιαφέρον όλο και φούντωνε, αλλά μαζί φούντωναν και οι φόβοι μου.

Κλεισμένη, όπως όλοι οι οδοντίατροι, μέσα στο ιατρείο μου, δεν είχα καμία εμπειρία από συνεργασία με συναδέλφους. Φοβόμουνα ότι δεν θα ήμουν ικανή, παρότι είχα εμπειρία από εθελοντισμό. Φοβόμουνα ότι δεν θα θυμόμουνα αυτά που έπρεπε να πω, ότι δεν θα μπορούσα να ρυθμίσω το χρόνο, ότι δεν ξέρω το αντικείμενο, ότι θα γίνω ρεζίλη, και άλλα πολλά. Όμως επέμενα. Επέμενα και δοκίμαζα.

Ο Δημήτρης ήταν πάντα πολύ διακριτικός και προσεκτικός. Φρόντιζε να μας ενθαρρύνει, να μας εμψυχώνει και με το αστείρευτο χιούμορ του, πρόσεχε να μην πιεστούμε στο παραμικρό.

Είχε πλήθος από ιδέες και μια καταπληκτική ικανότητα να επικοινωνεί με πολύ χιούμορ και απλότητα.

Θυμάμαι που, στην αρχή, ντρεπόμουνα διότι δεν είχα αυτό το ταλέντο που είχε εκείνος και νόμιζα ότι έπρεπε να το έχω ακριβώς όπως εκείνος. Δίσταζα και δυσκολευόμουνα να πάρω πρωτοβουλίες, αλλά τον στήριζα και τον διευκόλυνα όπου μπορούσα. Σιγά-σιγά ξεθάρρεψα και κατάλαβα ότι έπρεπε να βγάλω τα δικά μου ταλέντα και τις δικές μου ικανότητες .Έτσι και έκανα.

Σε λίγο οργανώσαμε και κρατούσαμε τη μικρή μας ομάδα οι δυο μας.

Ο Δημήτρης, χείμαρρος από ιδέες, ορμητικότητα και οργάνωση, κι εγώ σταθερή στη στήριξη, προγραμματισμό και εκτέλεση των συναντήσεων.

Μετά από κάθε επίσκεψή μας, συναντιόμασταν για να κάνουμε αξιολόγηση και να διορθώνουμε τα τυχόν λάθη μας. Κατεβάζαμε ιδέες για την επόμενη φορά και πάντα ανοίγαμε φιλοσοφικές συζητήσεις, εμπνεόμενοι από όσα ζούσαμε στις μονάδες. Διαπιστώσαμε ότι είχαμε μια συγγενική φιλοσοφία, παρόμοιο τρόπο και ενδιαφέρον για το έργο και τον σκοπό μας.

Ο πρώτος χρόνος πέρασε, ήρθε ο δεύτερος και τότε πια ήμασταν έτοιμοι για να ανοιχτούμε περισσότερο.

Το δημιούργημά μας μεγάλωσε, στέριωσε και είναι έτοιμο να ανοίξει περισσότερο και να συμπεριλάβει στην αγκαλιά του κι άλλους ανήσυχους και δοτικούς συναδέλφους. Το σποράκι μεγάλωσε κι έγινε δεντράκι.

Έτσι βρισκόμαστε στον τρίτο χρόνο εκτέλεσης αυτού του προγράμματος .

Η χαρά μας είναι πολύ μεγάλη που διαπιστώσαμε εφέτος ότι είναι πολλοί σαν κι εμάς. Εφέτος έχουμε παρέα. Σταθερή και θερμή παρέα.

Πολλοί, περισσότεροι από ότι φανταζόμασταν, συνάδελφοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας.

Έτσι λοιπόν, η μικρή μας παρέα, έγινε μεγάλη.

Εδώ θα ήθελα να εκμυστηρευτώ κάτι ακόμη.

Τη συνεργασία αυτή με τον Δημήτρη, την ξεκίνησα από μια εσωτερική μου ανάγκη να προσφέρω.

Τώρα, τρία χρόνια μετά, μπορώ να πω ότι η δική μου προσφορά, ήταν μηδαμινή, ήταν ένα τίποτα, μπροστά στα οφέλη που εγώ γεύτηκα από αυτήν:

  • Συνειδητοποίησα και χρησιμοποίησα κρυμμένα ταλέντα μου και ικανότητες, που ούτε καν γνώριζα ότι διέθετα.
  • Έμαθα να συνεργάζομαι ισότιμα και να παράγω έργο μέσα από ισοτιμία.
  • Βίωσα και γνώρισα τη διαφορετικότητα και έμαθα να τη σέβομαι και να διδάσκομαι, να μαθαίνω από αυτή.
  • Βρήκα τις δικές μου εξαρτήσεις και δρομολόγησα τα δικά μου προγράμματα απεξάρτησης από αυτές.
  • Έμαθα ν’ ακούω, να αφουγκράζομαι και να βρίσκομαι σε ετοιμότητα, ακόμη και όταν πρέπει να παραμερίζομαι στην άκρη, γιατί αυτή την ανάγκη «έβγαλε» σήμερα η ομάδα.

 

Η εμπειρία μου με αυτές τις ομάδες, με έκανε πιο πλούσια, πιο σοφή.

Μακάρι να είμαι πάντα τόσο τυχερή στη ζωή μου.

Advertisements