Όταν ξεκίνησε το πρόγραμμα, πριν από 4 χρόνια, η πρώτη επίσκεψη ορίστηκε να γίνει σε μία Κοινότητα που λειτουργούσε ως κλειστή δομή: είναι, συνήθως, το δεύτερο στάδιο ένταξης ενός χρήστη στην θεραπευτική διαδικασία, το οποίο χαρακτηρίζεται από την διαμονή, για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, στην Κοινότητα και τις πολύ περιορισμένες επαφές με τον «έξω κόσμο». Η Ομάδα των οδοντιάτρων, τρεις στον αριθμό, βρεθήκαμε εκεί ένα κρύο Κυριακάτικο μεσημέρι, λίγο μετά τις 2.30. Με την άφιξή μας πληροφορηθήκαμε ότι η συνάντηση θα καθυστερούσε λίγο, μέχρι δηλαδή να ολοκληρωθεί η συνάντηση των παιδιών της Κοινότητας με τους γονείς ή/και συγγενείς τους. Στο διάστημα της αναμονής, μας δόθηκε η ευκαιρία να συζητήσουμε με το προσωπικό της Κοινότητας, από όπου μάθαμε πως ο χρόνος παρουσίας των μελών στην Κοινότητα ποίκιλε σημαντικά: ορισμένα άτομα μόλις είχαν φτάσει (2-3 ημέρες πριν), γεγονός που υποδηλώνει μικρό χρόνο απουσίας από την χρήση. Κάποια άλλα άτομα έκλειναν ήδη ένα χρόνο στην Κοινότητα και ετοιμαζόντουσαν για την επόμενη φάση.

Με αυτά στο μυαλό και αρκετή αγωνία επίσης, μπήκαμε στην μεγάλη και φωτεινή αίθουσα των συναντήσεων όπου, πίσω από ένα πυκνό σύννεφο καπνού από τσιγάρα, ανταμώσαμε έναν μεγάλο κύκλο σιωπηλών ανθρώπων. Βλέμματα περιέργειας, αδιαφορίας, κούρασης, ενδιαφέροντος, αναμονής, μάτια αποτραβηγμένα αλλά και πρόσωπα λαμπερά, συναντήθηκαν με τα δικά μας. 45 άτομα, ηλικίας είκοσι έως και πενήντα ετών, που έδιναν την αίσθηση ότι σίγουρα θα είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν, από το να ακούσουν μία ακόμη ομιλία που θα τους υπενθυμίσει το βάρος της χρήσης στο σώμα τους (λες και δεν το θυμούνται κάθε στιγμή που περνάει).

Και φροντίσαμε να μην τους απογοητεύσουμε.

Αμέσως μετά τις συστάσεις, ημών των τριών και όλης της ομάδας- καθυστερώντας ελαφρά γιατί διαπιστώσαμε ότι οι διαφάνειες ήταν ελλιπείς, σε λάθος σειρά και η προβολή τους στην οθόνη προβληματική [άραγε τι άλλο σημάδι χρειαζόταν για να καταλάβουμε ότι μάλλον είμαστε σε λάθος μονοπάτι;]- βομβαρδίσαμε, για πενήντα λεπτά, την αίθουσα με εικόνες άκρως επιστημονικές, ρεαλιστικές, ορολογία υψηλού επιπέδου, μονόπλευρη ροή πληροφορίας και ταχείες εναλλαγές θεμάτων, προκειμένου να καλυφθεί η θεματολογία που είχαμε προεπιλέξει. Στο τέλος, δεν γνωρίζω ποιος είχε κουραστεί περισσότερο: τα μέλη της Κοινότητας, τα οποία παρέμειναν επιδεικτικά σιωπηλά, ή εμείς, που στην προσπάθεια μας να τα προλάβουμε όλα και με τον σωστό τρόπο, αθροίστηκε η αναμέτρηση με φιγούρες που αθόρυβα είχαν κλείσει τα μάτια και κοιμόντουσαν ή συζητούσαν μεταξύ τους αδιαφορώντας για το σεμινάριο.

Χρειάστηκε αρκετό κόπο για να ξεκινήσει ένας υποτυπώδης διάλογος, να αρχίσουν να ακούγονται και άλλες φωνές, να σηκώνονται χέρια για να εκφραστούν απορίες και, βέβαια, να σταθούν κάποια άτομα στο κέντρο προκειμένου να δείξουν και να εξηγήσουν, σε όλη την ομάδα, την μέθοδο που βουρτσίζουν τα δόντια τους. Λίγο πριν κλείσει η συνάντηση, έγιναν μικρές ομάδες οι οποίες, μέσα σε λίγες γραμμές γραπτού κειμένου, κατάφεραν να συνοψίσουν τα σημαντικότερα σημεία της εισήγησης που είχε προηγηθεί. Φεύγοντας από εκεί, μπορεί να μην ξέραμε τι ακριβώς θα κάναμε στην επόμενη επίσκεψη στις Κοινότητες, γνωρίζαμε όμως με βεβαιότητα τι να αποφύγουμε.

Advertisements