The Köln Concert

Η ζωή, λέει κάποιος, δεν μετριέται με τις ανάσες που παίρνουμε αλλά με τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα.

Ήταν πριν από είκοσι χρόνια όταν άκουσα, στο σπίτι ενός φίλου, για πρώτη φορά το Kolhn Concert του Keith Jarrett. Η μελωδία από το πιάνο απλώθηκε στο δωμάτιο, έξω στην πλαγιά του βουνού, μα κυρίως μέσα στο κεφάλι μου και έμεινε εκεί για πολύ καιρό, δίχως να την ξανακούσω, αφού δεν σημείωσα σε κάποιο κομμάτι χαρτί το όνομα του συνθέτη. Μετά από πολλά χρόνια, παρακολούθησα στο βίντεο την ταινία του Nani Moreti Αγαπημένο μου Ημερολόγιο. Ο ήρωας, κάποια στιγμή στην ταινία, κάνει μία βόλτα στην άδεια καλοκαιρινή Ρώμη, συντροφιά με την vespa του. Βλέποντας την μελαγχολική σκηνή, έφτασε στα αυτιά μου μία γνώριμη και αγαπημένη μελωδία, η ίδια με εκείνη που είχα ακούσει χρόνια πριν. Περιμένοντας τους τίτλους τέλους, διαπίστωσα ποιο κομμάτι ήταν και την επόμενη ημέρα το απολάμβανα στο στερεοφωνικό μου.

Δεν γνωρίζω τι κάνει αυτό το μουσικό κομμάτι να είναι τόσο οικείο, απολαυστικό και καθησυχαστικό. Φαίνεται απλό, αλλά δεν είναι. Ο πιανίστας αυτοσχεδιάζει, μα πάλι έχεις την αίσθηση ότι αν ήταν άλλη πόλη, άλλος χώρος, λιγότερος ή περισσότερος κόσμος να παρακολουθεί, θα έπαιζε άλλες νότες. Και, μετά, σκέφτομαι πως όλους/ες λίγο-πολύ μας έλκουν μελωδίες, εικόνες, φωνές, σχεδόν μας αιχμαλωτίζουν σε μία σαγήνη η οποία, με τον καιρό, γίνεται μέρος της ταυτότητάς μας.

Με ποιόν τρόπο, άραγε, μπορούμε ως εκπαιδευτές να αγγίξουμε μία ομάδα ανθρώπων, έτσι ώστε να δημιουργηθεί σε αυτούς η επιθυμία της επιστροφής στο κοινό βίωμα; Είναι μόνο τα λόγια; Οι ιστορίες που θα πούμε; Οι εικόνες που θα δείξουμε; Η κίνηση του σώματος, καθώς θα γείρουμε προς τον άλλον για να τον ακούσουμε; Η σιωπή μας ή το πάθος και το ενδιαφέρον που κουβαλάμε;

Γνωρίζουμε ότι κάθε συνάντηση μίας ομάδας ανθρώπων μπορεί να είναι ένα τραγούδι εν τω γεννάσθαι;

Advertisements