Η ομίχλή στην πλαγιά

 

 

 

 

 

 

 

Ο Ασκούμενος σε κάποιο σοβαρό εσωτερικό δρόμο, βλέπει όλη του την προσπάθεια σαν μία διαδικασία αυτο-βοήθειας, ή έστω αυτο-γνωσίας, μην αναγνωρίζοντας ότι ακριβώς αυτή η πεποίθηση για τον εαυτό του, έχει δημιουργήσει όλα τα προβλήματα που απαιτούν βοήθεια ή αλλαγή. Ασφαλώς, σε όλες τις περιπτώσεις, έχουμε να κάνουμε με μια μορφή ναρκισσισμού, εγωισμού. Και το λυπηρό είναι ότι ο ναρκισσισμός αυτός ορθώνει τείχη μοναξιάς και αυξανόμενης δυστυχίας. Είτε πρόκειται για εσωτερικό μονοπάτι, είτε για προσωπικές σχέσεις, ο νάρκισσος δημιουργεί τη δική του μοναξιά και αυτό γιατί όταν κραυγάζει για την προσοχή του θεού ή ενός άλλου προσώπου, τους βλέπει όλους σαν να είναι ξεχωριστοί από τον εαυτό του και έτσι τους προσεγγίζει από μία θέση αποξένωσης.

Εάν ο θεός είναι μία ξεχωριστή οντότητα στην οποία απευθύνεσαι, τότε εξ ορισμού είσαι κάτι ξεχωριστό από τον θεό. Εάν αναζητάς την προσοχή και τον θαυμασμό των άλλων ανθρώπων ή προσπαθείς να τους χειριστείς, τότε βλέπεις τον εαυτό σου ως κάτι ξεχωριστό σε σχέση με αυτούς. Αυτό είναι το κάρμα της μοναξιάς. Εάν κάνεις τα πάντα μόνο για σένα, τότε υπάρχεις μόνο εσύ και τότε είσαι μόνος.

Όταν κάθεσαι να διαλογιστείς, στην προσπάθειά σου να αναπτυχθείς εσωτερικά, επιδιώκοντας να ησυχάσεις, τότε δεν διαλογίζεσαι πραγματικά. Στον αληθινό διαλογισμό, ή όπως αλλιώς ονομάζεται στις διάφορες εσωτερικές παραδόσεις, απλά κάθεσαι, απλά είσαι εκεί, παρών όσο περισσότερο γίνεται και τότε αντιλαμβάνεσαι πολύ καθαρά ότι δεν είσαι διαχωρισμένος από τίποτε- τον θεό, το σύμπαν, ένα φλιτζάνι ή ένα κομμάτι χαρτί. Τίποτε δεν υπάρχει ξεχωριστά από σένα και έτσι δεν υπάρχει κανένα εσύ.

(Ένας Μοναχός του Ζεν)

 

 

Advertisements