«Ο θάνατος είναι ο μόνος σοφός σύμβουλος που διαθέτουμε. Όταν νιώθεις, όπως πάντοτε σου συμβαίνει, πως όλα σου πάνε στραβά και σ’ οδηγούν στην καταστροφή, γύρισε προς τον θάνατό σου και ρώτησέ τον εάν είναι έτσι. Ο θάνατός σου θα σου πει πως κάνεις λάθος και πως τίποτε άλλο δεν μετράει έξω από το άγγιγμά του. Και θα προσθέσει: εγώ δεν σε άγγιξα ακόμαCarlos Castaneda, Ταξίδι στο Ιξτλάν. Εκδ. Καστανιώτη 1978

Κάποια πράγματα που κατάλαβα το καλοκαίρι που πέρασε:

Όταν δίνεις συμβουλές, να έχεις στο μαυλό σου ότι ο πρώτος που χρειάζεται να τις ακούσει είσαι εσύ ο ίδιος

Δεν μπορείς να τα καταφέρεις όλα μόνος σου.

Αυτά που μας συμβαίνουν κάθε μέρα οφείλουν να μας προκαλούν δέος και επαγρύπνηση μάλλον, παρά αδιαφορία και βαριεστημάρα.

Όταν κάτι τελειώνει αρχίζει κάτι καινούριο. Το οποίο θα τελειώσει και αυτό κάποτε.

Ο θάνατος αγγίζει ανθρώπους, σχέσεις, όνειρα, φιλοδοξίες, προσδοκίες… you name it. Δεν έχει νόημα να αποφεύγουμε να μιλάμε για αυτό.

Κάποια πράγματα δεν επιστρέφουν ποτέ. Είναι καλό να τα φροντίζεις και να τα αγαπάς όσο βρίσκονται πλάι σου.

Δεν ξέρω, πλέον, τι είναι υγεία. Η αρρώστια μοιάζει λίγο περισσότερο ξεκάθαρη.

Αναρωτιέμαι εάν πράγματι θέλω να αλλάξω. Και εάν έχει έρθει ο καιρός…

Οι μεγαλύτερες αλλαγές συμβαίνουν, μάλλον, εντός μας.

Αγάπη είναι η απάντηση. Το ζήτημα είναι ότι το ερωτήμα, συνήθως, επιμένει.

Πολλές φορές χρειάζεται απλώς να είμαστε αδίστακτοι.

Πολλές φορές απλώς δεν υπάρχουν λόγια.

* Για τον Ηλία (We’ll meet again), την Ανθή (I heard u) και την Κατρίν (the river knows)

Advertisements