ad-parnassum

«Και όμως… ήμουν καλά σήμερα το πρωί.»

Το ΄χουμε πει, το λέμε και θα το ξαναπούμε. Είναι για όλες εκείνες τις φορές που έχουμε όλη την καλή διάθεση να αντιμετωπίσουμε κάθε αναποδιά και στραβοπάτημα, να δείξουμε το φωτεινό πρόσωπο, να ακούσουμε και να ανεχθούμε ό,τι μαύρο μας φέρει η ζωή σήμερα… Το κάθε σήμερα.

Κι όμως: συμβαίνει το απρόβλεπτο, το αδιανόητο, το απεχθές. Και λίγο-λίγο πέφτουν οι άμυνες, λιγοστεύουν οι αντοχές, στερεύουν οι καλές κουβέντες. Και πάλι στα ίδια. Στην γνωστή μίζερη και επίπεδη καθημερινότητα.

Είναι τόσος ο κόπος, τελικά, να είμαστε ‘καλά’ που δεν είμαστε έτοιμοι να το αποχωριστούμε. Ο Χαμένος Παράδεισος στοιχειώνει και στερεί την απόλαυση της ζωής που μας έτυχε. Όταν όλα είναι χάλια, μέσα και έξω από εμάς, οι σπάνιες στιγμές χαράς και γαλήνης γίνονται ένας μικρός θησαυρός, που τον προφυλάσσουμε με φροντίδα και αγάπη. Ματαίως…

Όλο το παίδεμα χάνει το νόημά του όταν διαπιστώσουμε πως η σκέψη «Είμαι καλά σήμερα και όλα θα πάνε καλά. Το ΄χω. Δεν με ρίχνει τίποτα.» είναι από μόνη της παγίδα, καθώς χωρίζει την πραγματικότητα και τον Κόσμο σε Καλό και Κακό. Μία διαρκής αντιπαράθεση, χωρίς τελειωμό, όπου πρωταγωνιστούμε εκόντες άκοντες, υποχρεωμένοι να αποζητάμε το Καλό (ποιο καλό, αλήθεια;) και να αποδιώχνουμε το Κακό (ποιο κακό, άραγε;).

Είναι, περίπου, όπως και με την υγεία: μελαγχολούμε όταν είμαστε άρρωστοι, ελαφρώς ένοχοι που δεν είμαστε υγιείς. Λες και η υγεία είναι μία δεδομένη κατάσταση τελειότητας και απόλυτης ευδαιμονίας.

Δεν έχει νόημα, λοιπόν, να φορτίζουμε την ζωή μας με πρόσημα. Κάθε μέρα είναι καλή μέρα. Μένει να αποδεχτούμε το γεγονός ότι είμαστε φθαρτοί, σε έναν κόσμο που θα υπάρχει και χωρίς εμάς, σε έναν κόσμο όμως θαυμαστό, υπέροχο και μαγικό, που περιμένει να τον γευτούμε και να τον απολαύσουμε.

Advertisements