Δεν γνώριζα την Κατερίνα Γκουλιώνη.

Έμαθα όμως ότι βρέθηκε νεκρή, νωρίς το απόγευμα της Τετάρτης, στο πλοίο καθώς μεταφερόταν από τις φυλακές της Θήβας στις αντίστοιχες της Αλικαρνασσού.

Δεν γνωρίζω τον κόσμο των φυλακών, ούτε και θα ήθελα. Τα λίγα που ξέρω τα έμαθα από τις τηλεοράσεις, τις εφημερίδες, τις ταινίες και τις κουβέντες φίλων και γνωστών.

Α… Ναι. Έχω επισκεφθεί μία φορά το σωφρονιστικό κατάστημα στον Κορυδαλλό, ένα πρωϊνό, παρέα με φίλο δημοσιογράφο, όπου μας ‘ξενάγησαν’ στις διάφορες πτέρυγες της φυλακής, τα κελιά, την κουζίνα, το οδοντιατρείο… Με σφιγμένο το στομάχι, από την ώρα που πέρασα την πόρτα, σκεφτόμουν πότε θα φύγω να γυρίσω στην ασφάλεια και άνεση του σπιτιού.

Δεν γνωρίζω τον κόσμο των φυλακών και το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι για αυτόν, είναι πως για να βρίσκεται κάποιος εκεί μέσα πρέπει να υπάρχει σοβαρός λόγος.

Έτσι, ο θάνατος μιας κρατούμενης κατά την διαδιακασία μεταφοράς δεν έχει και μεγάλη σημασία, λέω στον εαυτό μου.

Μία λιγότερη, λέω στον εαυτό μου.

Μπορεί και να το άξιζε, λέω στον εαυτό μου.

Σε ποιον θα λείψει;, λέω στον εαυτό μου.

Η Κατερίνα Γκουλιώνη, η οποία βρέθηκε νεκρή δεμένη πισθάγκωνα με χειροπέδες, στο πλοίο ΚΡΗΤΗ 2 κατά την διάρκεια μεταγωγής της, θα λείψει σε πολλούς. Ο ιατροδικαστής απέκλεισε το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας, ενώ οι συγκρατούμενές της καταγγέλουν ότι της χορηγήθηκαν ναρκωτικά χάπια με εντολή της διεύθυνσης, πριν την μεταγωγή της και αρνούνται να επιστρέψουν στα κελιά τους. (δημοσίευμα στο skai.gr εδώ)

Η Κατερίνα Γκουλιώνη θα λείψει σε πολλούς και καλό είναι μάθετε και εσείς κάτι για αυτήν. Τώρα που δεν υπάρχει πια.

Advertisements