Τι να λέμε τώρα.

Έχει και καύσωνα…

Σα να μην πέρασε μια μέρα. Η μόδα μόνο άλλαξε και… α ναι: απαγορεύτηκε το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους.

Το ‘Μεταφοραί ο Μήτσος’ το πρωτοάκουσα αρχές της δεκαετίας του ’80. Τα seventies ήταν πολύ κοντά, τα κασκόλ ήταν μακριά, όπως και τα μαλλιά και τα μούσια. Όλοι οι μεγαλύτεροι θεωρούνταν μπαρουτοκαπνισμένοι από πορείες, κρατητήρια, φάπες από τους πανταχού παρόντες αστυνομικούς και η ελληνική μουσική θριάμβευε σε κάθε είδους φεστιβάλ και σύναξη, κυρίως επαναστατικού τύπου τραγούδια με ολίγη από συντροφικούς έρωτες και Καζαντζίδη. Η μουσική του Πουλικάκου ήταν, εξ αρχής, απαιτητική: λιγότερο προσβάσιμη από του Νιόνιου, πιο περίπλοκη από τις αναζητήσεις του Παύλου, με πολλές επιρροές από Beefheart και Zappa, απαγορευμένη για αγοράκια μεσοαστικών οικογενειών όπως εγώ. Εκεί στην εφηβεία, όμως, άρχισε να κάνει νόημα στο κεφάλι μου αυτός ο χορός στα σύνορα της σάτιρας, του πολιτικού σχόλιου και της ροκ αυθάδειας.

Γενικά, μη μασάτε.

Με αγάπη στον στον εξ Αμφίσσης μέντορα.

Enjoy.

Advertisements