Ο φίλος μου  ο Γιάννης, που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο Detroit, μου λέει ότι πλατειάζω. Έχει δίκιο.

Όλες αυτές οι συζητήσεις για την Κρίση, οι διαπιστώσεις για την καθημερινότητα, οι ερμηνείες για τα γεγονότα (το ξύλο, τις επιθέσεις, τις απεργίες, τις παλινωδίες, τις γελοιότητες …), οι Φωνές που στοιβάζονται, σαν τα δεμάτια από άχυρο, σε αποθήκες σκέψης, για μελλοντική χρήση. Φυσικά

δεν βγάζω άκρη. Και δεν καταλαβαίνω αυτούς, από όπου και αν έρχονται, που αισθάνονται βέβαιοι για το Ποιος φταίει, Ποια είναι η λύση, Πώς είναι και Πώς θα έπρεπε να είναι ο Κόσμος. Για αυτό και πλέον δεν δίνω σημασία. Άσε που πιστεύω ότι πάρα πολλοί είναι διαταραγμένοι: νομίζουν ότι είναι Μεσσίες, Σωτήρες, Σοφοί, Φωτεινοί Παντογνώστες, γεμάτοι αναλύσεις, λεπτομερείς καταγραφές γεγονότων σε κακογραμμένα τετράδια, αρχεία από εφημερίδες δεκαετιών, περιοδικά που και ο εκδότης τους προσπαθεί να τα ξεχάσει, όλα αυτά μαζί με το όραμα για έναν πιο Δίκαιο Κόσμο, μια ζωή ανάλαφρη, επιτέλους, με λιγότερες αγωνίες, με χαρούμενα πρωινά, με έναν σχεδόν χριστιανικό παράδεισο να περιμένει όλους μας στη γωνία Ακαδημίας και Ασκληπιού, εκεί στο πάρκο του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων.

Είναι όμως οι μέρες τέτοιες, που υποχρεωτικά μουρμουράμε μια ξεχωριστή μελωδία, ένα άλλο ρεφρέν, μάλλον της αποδοχής και λιγότερο της απόρριψης. Ένα τραγούδι της συγχώρεσης και, εάν μου επιτρέπεται, της αγάπης. Και αναρωτιέμαι: τι μας πιάνει κάθε τόσο και γιορτάζουμε την αγάπη; Τι μας φέρνει κοντά, όλους, σε οικογενειακά τραπέζια, σε φιλικές παρέες, σε αγκαλιές και χαμόγελα, να τρώμε και να ξανατρώμε και να πίνουμε και να καπνίζουμε και να χορεύουμε και όλα τούτα που τα μαθαίνουμε παντού, εκτός βέβαια του σχολείου;

Μάλλον, σκέφτομαι, αυτό είναι η φυσική μας κατάσταση ως Homo Sapiens-Amans. Είναι ένα βασικό, ίσως το πιο σημαντικό, χαρακτηριστικό του είδους μας. Η αγάπη. Όχι η χριστιανική αγάπη. Όχι μόνο αυτή, τέλος πάντων.

Μιλάω για το αίσθημα της ασφάλειας και εμπιστοσύνης, που βιώνει κάποιος όταν βρίσκεται ανάμεσα σε ανθρώπους που γνωρίζει, αγαπά, αποδέχεται και επιλέγει να υπάρχει μαζί τους. Εκείνη την δύναμη που πηγάζει από τη αγκαλιά των πατεράδων και των μανάδων, καθώς σε ντύνουν με ζεστά ρούχα λίγο πριν βγεις στο κρύο του Χειμώνα και σου λένε να προσέχεις, παρόλο που εσύ δεν τους ακούς. Τη χαλαρότητα που σε γεμίζει η αφήγηση ιστοριών με συγγενείς και φίλους, γύρω από κάποιο τραπέζι γεμάτο σπιτικά γλυκά και ζεστούς καφέδες, αυτές οι επαναλαμβανόμενες μήτρες ανθρωπιάς, που μας κάνουν αυτό που είμαστε και που όταν λείπουν… τότε σκοτεινιάζουμε, μικραίνουμε, γινόμαστε κάτι άλλο: απόκοσμο και κρύο.

Και το γιορτάζουμε, μάλλον, γιατί ξέρουμε ότι δεν είναι δεδομένο.

Γιατί, από εκεί που ήρθαμε και με τον ίδιο τρόπο, μπορεί να έρθει κάτι άλλο άγνωστο, ξένο και τελικά εχθρικό. Ένα νέο είδος, Homo Sapiens-Aggressans,  μια κάποια γενετική μετάλλαξη, δίχως την ικανότητα να φροντίζει, την λαχτάρα να αγκαλιάζει, την προσπάθεια να κατανοεί και να συν-αισθάνεται, την αδυναμία να υπάρχει μέσα από την ειλικρίνεια και την εμπιστοσύνη. Ένα πλάσμα -το παιδί μας;- που οι βασικές του ικανότητες θα είναι ο ελιγμός στις πιθανές παγίδες του αντιπάλου, η δημιουργία δεσμών και σχέσεων που βασίζονται στην εξυπηρέτηση  και την διευκόλυνση, η ταχεία και δυναμική ανταπόκριση σε άγριες εργασιακές συνθήκες, η έλλειψη αλτρουισμού και συμπόνιας για τον Άλλον, παρεκτός εάν είναι χρήσιμος στους στόχους και τις προσδοκίες.

Σκέφτομαι, ότι υπάρχουν ήδη πολλοί τέτοιοι τύποι. Και ίσως η αδυναμία να τους καταλάβω ξεκινά από αυτό ακριβώς το γεγονός: είναι ένα άλλο είδος, more or less :-). Παρατήρησε όλους αυτούς τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους, που ξεχειλίζουν ψέμα, είναι περήφανοι για το γεγονός ότι χειρίζονται με τόσο δημιουργικούς τρόπους το κοπάδι τους, χαμογελάνε και διαπιστώνεις ότι σου δείχνουν τα δόντια τους, μιλάνε και καταλαβαίνεις ότι χαϊδεύουν τα αυτιά σου, γιατί είναι ανίκανοι να υπάρξουν διαφορετικά. Ναι… Και άλλοι, πολλοί, που περπατάνε σε αυτόν τον μυστήριο δρόμο, επειδή φέρνει μια στιγμιαία ηδονή εξουσίας και δύναμης και μετά το αναζητάς ξανά και ξανά, σαν πρεζάκι, και στο τέλος γίνεται καθεστώς, γίνεται Πραγματικότητα, γίνεται κοινός τόπος και μετά δεν υπάρχει τίποτε άλλο.

Επί της ουσίας, εάν είναι να υπάρξει σύγκρουση, θα είναι μεταξύ αυτών των διαφορετικών τρόπων ύπαρξης. Το νέο είδος με το παλιό. Για φαντάσου…

Βέβαια, μέχρι τότε μπορούμε να είμαστε ακόμη άνθρωποι και να κάνουμε αυτό που ξέρουμε να κάνουμε καλύτερα: να χαιρόμαστε το σήμερα, κρυφοκλείνοντας το μάτι στο αύριο, χαμογελώντας στο χθες. Να κοιτάξουμε να προσέχουμε τον εαυτό και τους γύρω μας, καθώς η υγεία είναι πράγματι το εφόδιο για να είμαστε δημιουργικοί και  καλοσυνάτοι. Κουράγιο σε όσους ταλαιπωρούνται από κάποια ασθένεια και περνάνε, τούτες τις ημέρες, μέσα στην αγωνία και τον πόνο. Μακάρι η δοκιμασία να περάσει γρήγορα.

Με αυτά και με εκείνα, τελείωσε και το 10. Πάμε για το 11.

(Υ.Γ.1: Η ιδέα για την ιστορία με τον Homo Sapiens-Amans & Homo Sapiens-Aggressans, είναι από το βιβλίο του Humberto Maturana “The Origins of Humanness in the Biology of Love”

Υ.Γ.2: Λόγο για την αγάπη δεν έχουν μόνο οι Χριστιανοί όπως λόγο για την επανάσταση δεν έχουν μόνο οι Κομμουνιστές)

Advertisements