Posts from the ‘Εκτός θέματος’ Category

Κινούμενη άμμος

Οι λέξεις των ανθρώπων, μαζεύονται όπως τα σύννεφα στον ουρανό, προμηνύοντας βροχές, καταιγίδες και Χειμώνες. Μόνο ασχήμια και σαστισμένη ανεπάρκεια. Μακριά νυχτωμένοι, οι περισσότεροι, λαχταρούν μια χρυσή αυγή, να δροσίσει το ατελείωτο τίποτα που περπατάνε. Έτσι φαίνεται.

Το βλέμμα πέφτει σε ιστορίες μεταμορφωμένες σε ανθρώπους, με αφηγηματικά κενά και γλώσσα ακατάληπτη, desperado, νεκρή, αρχαιοελληνική, κούφια, αλλόκοτη, ονειρική, μαγεμένη από τα γιούχα στους πουλημένους πολιτικούς και την εκσπερμάτωση των μεταμεσονύκτιων ειδήσεων, συνοδευμένες από νοθευμένο whisky και αλλοιωμένο ξηροκάρπι. Αυτός ο θαυμαστός καινούριος κόσμος, παλιός όσο και τα γονίδια του australopithecus afarensis, λατρεύει το είδωλό του, ανανεώνει τη φορεσιά του και προβάρει την ίδια προβιά, την αναγνωρίζεις εκεί… στα σταματημένα αυτοκίνητα, τα ξεχειλισμένα τρόλεϊ, τα βαρετά καφενεία, τα ινστιτούτα αισθητικής και τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια. Η απέχθεια για την βρώμα, τα μαυρισμένα νύχια, τα καπνισμένα πανωφόρια και τα λασπωμένα σκαρπίνια, έρχεται ξανά και ξανά και ξανά, στα πρόσωπα όλων των άλλων, των γαμημένων άλλων, που δεν αρκεί κανένα άρωμα, όλα τα biotherm του κόσμου, να σε κάνουν να διώξεις μακριά την επιθυμία να σβήσουν από μπρος σου, για πάντα. Έτσι φαίνεται.

Κάπως έτσι, εισχωρούμε βαθύτερα στη συνήθεια που λέγεται καθημερινότητα και χωρίζουμε τα πάντα σε φίλους και εχθρούς. Όντας και εμείς εχθροί και φίλοι, προσπαθούμε να χωρέσουμε στο λεξιλόγιο τρίτων, ανεξαρτήτως ρόλου, ως ένα ακόμη λήμμα, μια επιπλέον ερμηνεία, που μνημονεύει και μνημονεύεται, γιατί τι άλλο καλύτερο από την αρθρωμένη γραμματικά υπόσταση της τηλεφωνικής συνομιλίας, που χαρίζει ερμηνείες και όρια; Και κάθε συνομιλίας, τελικά. Εκεί, σε αυτό το τίποτα που γεννάει κόσμους (τι παγίδα και τούτο), δίνουμε τον καλύτερο εαυτό, προσδοκώντας ανάλογης ποιότητας επιδόρπιο. Τι ειρωνεία, όταν ο άλλος, ο αγαπητός (;), σου επιστρέφει ατόφια τη μαλακία που του σερβίρισες. Κοίτα… Κανείς δεν είναι τέλειος. Έτσι φαίνεται.

Μη χολοσκάς, λοιπόν, για όσα αφήνεις πίσω, αλλά να λαχταράς αυτό που περιμένει εμπρός σου. Αγκάλιασε με όλη την δύναμη που κουβαλάς, την άθλια καθημερινότητα του άλλου και τυλίξου με μυρωδιές εξωτικές και απαγορευμένες. Γιατί τα πράγματα δεν είναι αυτό που φαίνονται.

Advertisements

Because (.thoughts on a song.)

(Put on your earphones)

Μαγικό και ταξιδιάρικο τραγούδι από τους Beatles.

Τους εκτίμησα αρκετά μεγάλος, όταν μπόρεσα να χωρέσω στο κεφάλι μου τα μουσικά άλματα που κατάφεραν εκείνα τα χρόνια, σε εκείνη τη χώρα.

Γλυκειά μελωδία, σιροπιαστή όχι όμως λιγωτική. Θες να κοιτάξεις ψηλά, να περπατήσειςανάμεσα στα δέντρα και να χαμογελάς δίχως λόγο, η ανάσα του δάσους σε ακολουθεί και σου κρατάει συντροφιά σιωπηλά, προστατευτικά, τρυφερά, δίχως ανταλλάγματα.

Μετά όμως θυμήθηκα αυτό από τους Radiohead:

Νανούρισμα, σκοτεινό, όπως όλα τα καθώς πρέπει τραγουδάκια για παιδιά. Με αγάπη όμως και δεύτερες και τρίτες φωνές επίσης, ένα συνοδευτικό άρπισμα κιθάρας και απότομο κλείσιμο, αφού  το παιδί κοιμήθηκε ξαφνικά και απροειδοποίητα.

Αργότερα, στη κουζίνα καθώς ετοιμάζω ένα σάντουιτς με πιπεράτο καπνιστό ζαμπόν, τυρί, μουστάρδα σε φέτες μαύρο ψωμί, έρχεται στο μυαλό μου η εισαγωγή από το τραγούδι του Μούτση:

Όλα μοιάζουν, σκέφτομαι, και αντιγράφουμε ο ένας τον άλλον και όλοι μαζί τους Bealtes.

Αυτοί, όμως, ποιον αντέγραψαν; Ψάχνω και βρίσκω αυτό και αυτό. Η σύνθεση, η οποία αναλύεται στο δεύετρο link, είναι του Lennon, ο οποίος δολοφονήθηκε τέτοιες μέρες περίπου πριν από 30 χρόνια, και ο ίδιος είχε δηλώσει ότι εππηρεάστηκε από τη Σονάτα υπό το Σεληνόφως του Beethoven. WoW, λέω μέσα μου και πίνω μια γουλιά ακόμη κόκκινο κρασί.

Το οποίο τελειώνω, καθώς ακούω το συγκεκριμένο αριστούργημα.

Σκέφτομαι: πρέπει να είσαι βλαμμένος για να μην σου αρέσει η μουσική.

Τι μένει, μπροστά στα μάτια μου, τώρα που κλείνω το laptop κουρασμένος μα και χορτάτος;

Οι φίλοι, που με βαραίνουν καθώς δεν ξέρουν πια πώς να πεθάνουν.

 

 

 

 

 

 

Αλίκη

Λίγο πριν ξεσπάσει ο Χειμώνας, υποδέχομαι στο σπίτι, παρέα με ένα μπουκάλι Κελλάρια Νικηφόρου, το φάντασμα του Tom, για να κουβεντιάσουμε τον κόσμο, τις εμμονές, τα αδιέξοδα και τον πάτο του ποτηριού, μπροστά από την ηλεκτρική αντίσταση της μικρής στρογγυλής μου σόμπας.

Γνωριστήκαμε πριν από 28 χρόνια, όταν σιγοτραγουδούσε από το μονοφωνικό ραδιόφωνο στη σοφίτα, το Blue Valentine, ντυμένος με γλυκόπικρα κιθαριστικά αρπίσματα και μπόλικο καπνό και ουίσκι. Οι ιστορίες του με τραβούσαν σε μοναχικούς περιπάτους, οι οποίοι κατέληγαν, αναπόφευκτα, σε κάποια γυναικεία φιγούρα  να αναδύεται ανάμεσα στα παγάκια και τη ξινή φέτα λεμονιού και το ξύλο από τη μπάρα, αρκετά αργά για να θυμάμαι αλλά όχι για να ξεχάσω.

Πλέον είμαστε αρκετά μακρυά και μιλάμε σπάνια, σε ειδικές περιπτώσεις, όπως σήμερα, μετά την εφημερία που κουβαλάω τη μυρωδιά και τους ιδρώτες άλλων ανθρώπων, ο ύπνος σε άβολο κρεβάτι και το μάτι μισάνοιχτο στο ρολόι, σαν υπενθύμιση του απαράβατου κανόνα του you win some, you lose some, όλα αυτά και άλλα, καθώς του γεμίζω το ποτήρι για να τον ευχαριστήσω που μου γνώρισε την Αλίκη, όχι κάποια τρυφερή ύπαρξη από τη Λευκορωσία, αλλά η μνήμη του απαγορευμένου, η απόλαυση της ήττας και η ακαταμάχητη γοητεία της απόλυτης παράδοσης.

And so a secret kiss
Brings madness with the bliss
And I will think of this
When I’m dead in my grave
Set me adrift and I’m lost over there
And I must be insane
To go skating on your name
And by tracing it twice
I fell through the ice
Of Alice
There’s only Alice

Ένα μικρό διαμάντι.

Thanx George!

U can’t do that on stage (in life) any more (…?)

Frank Zappa: Approximate

Ο αυτοσχεδιασμός είναι αποτέλεσμα βαθιάς γνώσης και εξάσκησης.

Και μόνο μέσα από αυτόν μπορούμε, ίσως, να αγγίξουμε το παρόν.

A long Friday (4 μήνες Ψ.Ν.Π.Ο.)

Μεγάλη γιατί αργεί να περάσει.

Ο θρήνος κρατάει σχεδόν για πάντα και ο πόνος αλλάζει τον τρόπο που κυλάει ο χρόνος.

4 μήνες στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο και τα πρόσωπα γεμίζουν το κάδρο, τόσο πολύ που δεν χωράει καμία σκέψη, κανένα άγγιγμα, ούτε μία καλημέρα κάποιες φορές.

Και σκέφτομαι, Μεγάλη Παρασκευή, κάθε ένα πρόσωπο που με έφερε στην Κατερίνη εργάτη και εργολάβο μαζί.

Το Νίκο από την Πτολεμαϊδα, που με έμαθε να βλέπω τους ψυχασθενείς σαν φίλους και συγγενείς.

Την Α. γιατί η καρδιά της βλέπει άλλο κόσμο από τα μάτια της.

Τον Νίκο, που επιμένει να αγαπάει την αγάπη, μόνο που αυτή δεν ανταποκρίνεται.

Την Κατρίν, γιατί το τραγούδι της είναι μεγαλύτερο από όσα ζει καθημερινά στην ζωή της.

ΤηνΈφη, που επιμένει να θυμάται ότι είναι άνθρωπος.

Τον Αντώνη, που αρνήθηκε το όνειρο των γονιών του και βυθίστηκε στο δικό του.

Τον Γιώργο Δ., που αποκύρηξε την οδοντιατρική για την ιστορία της τέχνης.

Την Ελένη Ζ., που αποκύρηξε την οδοντιατρική για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

Τον Βασίλη, που προσπαθεί να ζήσει ανθρώπινα σε απάνθρωπες συνθήκες.

Μεγάλη Παρασκευή, που η απώλεια μετράει με παρουσίες, καθώς δεν λέει κυλήσει ο χρόνος που μας έχει στριμώξει στην γωνία, όπως ο δάσκαλος για τιμωρία και παραδειγματισμό.

Δεν μαθαίνουμε.

Πενθούμε.

Τέτοιες μέρες θυμάμαι την λύπη και αγκαλιάζω τις εκφάνσεις της σαν νάταν παιδιά μου.

4 μήνες που αρχίζω να καταλαβαίνω ότι πέρα από το σώμα, κάτω από τις συνταγές, πίσω από τα θαυματουργά κουτάκια με φάρμακα βρίσκονται άνθρωποι. Άγνωστοι κόσμοι, αδιάβατοι και μελαγχολικοί.

Τι να πενθούν άραγε;

Diego Camacho (ή Abel Paz)

diegocamacho1937

Στις 13 Απριλίου πέθανε ο Diego Camacho, γνωστός με το ψευδώνυμο Abel Paz, αναρχικός αγωνιστής που έζησε από μέσα την ισπανική επανάσταση και είναι συγγραφέας ιστοριογραφικών βιβλίων (μεταξύ άλλων της βιογραφίας του Buenaventura Durruti). Ο ίδιος είχε πει:

Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα.
Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα.

Επί της ουσίας, είμαστε όλοι αναρχικοί.