Posts from the ‘food for thought’ Category

Εθνικός Ύμνος

Να περιγράψω το γέρο Ινδιάνο στην έρημο του Μεξικού. Πήγαινα με το αυτοκίνητο και από μακριά είδα κάτι που έμοιαζε με ινδιάνικο καπέλο πεσμένο στην άμμο. Σταμάτησα και πλησίασα. Κάτω από το καπέλο, σ’ έναν ρηχό λάκκο που είχε σκάψει στην άμμο για να προφυλαχτεί από τον άνεμο, καθόταν ένας Ινδιάνος. Είχε μπροστά του ένα ξύλινο γραμμόφωνο με βαθουλωμένο, γδαρμένο χωνί. Ο γέρος γύριζε συνεχώς τη μανιβέλα (φαίνεται το γραμμόφωνο δεν είχε ελατήριο) κι έπαιζε ένα δίσκο -είχε μόνο ένα δίσκο- τόσο γρατζουνισμένο, που δεν είχε μείνει ίχνος από τα αυλάκια του. Από το χωνί έβγαινε ένας βραχνός θόρυβος, τριξίματα και συγκεχυμένα ξέφτια του λατινοαμερικάνικου τραγουδιού «Rio Manzanares dejeme pa-sar»  (Ποταμέ Μανζανάρες άσε με να περάσω). Παρόλο που τον χαιρέτησα και στεκόμουν από πάνω του πολλή ώρα, ο γέρος δεν μου έδινε καμιά σημασία.

«Πατέρα» είπα τελικά «εδώ δεν υπάρχει κανένα ποτάμι».

Ο γέρος σιωπούσε.

«Γιε μου» είπε ύστερα από λίγο «εγώ είμαι το ποτάμι και δεν μπορώ να περάσω τον εαυτό μου».

Δεν είπε τίποτα παραπάνω, μόνο συνέχισε να γυρίζει τη μανιβέλα και ν’ ακούει το δίσκο.

Ρίτσαρντ Καπισίνσκι: Ο πόλεμος του ποδοσφαίρου. Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2009

Τέτοιες μέρες, τέτοια λόγια.

Κουράστηκα.

Χόρτασα.

Βαρέθηκα.

Μπούχτισα.

Το ίδιο τραγούδι, την ίδια ιστορία, το ίδιο παραμύθι.

Εάν είναι να πάμε μπροστά -λέμε τώρα- χρειάζεται να αλλάξουμε τον Εθνικό μας Ύμνο.

Και έχω πολλά τραγούδια υπόψη μου.

Advertisements

The Power frames our discourse

It explains a lot.

Autumn Years (another MontyPython story)

Αναρωτιέμαι, όταν σκάσει αυτή η ελλεινή φούσκα της υπεροψίας, του «αυτονόητου», του «μαζί τα φάγαμε»,  του «φτιάχνεται μια νέα Ελλάδα», της συμμετοχής και του opengov, όταν κάποια στιγμή τελειώσει το παραμύθι, ποιος θα μαζέψει τα υπολείματα και τη βρωμιά από τη χώρα και το μαγαζί?

Αφιερωμένο σε όσους νομίζουν ότι έχουν πιάσει τον Πάπα από τ’ α…..

Thanx George!

People are…

Νυχτερινές διαδρομές ON AIR

Από τη σελίδα ΤΕΤ-ΡΑΔΙΟ, του Δημήτρη Κανελλόπουλου, στη Σαββατιάτικη (3/7) Ελευθεροτυπία, για την εκπομπή ‘Άγρυπνος στη ΝΕΤ’ του Μάνου Τσιλιμίδη. Respect.

… Κάποιο βράδυ μια κοπέλα μου λέει: «με λένε Ειρήνη και επειδή σας ακούω και σας θεωρώ φίλο μου, θέλω να σας αποχαιρετήσω. Αποφάσισα να φύγω από το σπίτι των γονιών μου. Έχω ετοιμάσει μια μικρή βαλίτσα, βγαίνω χωρίς κλειδιά και τραβάω πίσω μου τη πόρτα». Είχε ένα τρέμουλο η φωνή της σημάδι ότι η απόφαση δεν ήταν τελεσίδικη… ‘Αξίζουν τέτοια τιμωρία οι γονείς σας;» τη ρώτησα. Από τις απαντήσεις κατάλαβα ότι το μοναδικό πρόβλημα της μοναχοκόρης δεσποινίδος ήταν πως, αν και δεκαπέντε και μισό πλέον, καλή μαθήτρια στο λύκειο και με επιδόσεις στη μουσική και τις ξένες γλώσσες, ο υπερπροστατευτικός πατέρας δεν την άφηνε ούτε ένα σινεμά να πάει με τις φίλες της. Και, επειδή η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο της ασυννενοησίας, αποφάσισε να εγκαταλείψει το πατρικό της εκείνο ακριβώς το Σαββατόβραδο και ενώ η μητέρα της και ο πατέρας της λείπανε σε ταξίδι για δουλειές… «Απ’ όσα λες, βγάζω το συμπέρασμα ότι σε όλους τους άλλους τομείςτης ζωής τα πάτε πολύ καλά οι τρεις σας ως οικογένεια»- σχολίασα… Είχε χαλαρώσει η αρχική ένταση στη φωνή της. Είπα ότι το καλύτερο που έχει να κάνει ήταν λίγες ώρες ακόμη υπομονή- μέχρι το ερχόμενο μεσημέρι- και στο γεύμα της Κυριακής να αντιμετωπίσει τον πατέρα της σα να είναι εκείνη η μεγάλη και εκείνος το παιδί και να του προτείνει την εξής ωραία λύση: να του πει πως, εάν δεν εμπιστεύεται τη κόρη του, τότε ας τη παρακολουθεί από μακριά να δει πού και με ποιους πηγαίνει… Συμφώνησε ανακουφισμένη με τη μέθοδο που της πρότεινα, βρίσκοντάς τη πιο λογική από το να τρελλάνει μέσα στη νύχτα τους γονείς της. Το επόμενο βράδυ, πρώτη και καλύτερη, στις δώδεκα και δέκα μετά τα μεσάνυχτα, τηλεφωνεί από το καρτοτηλέφωνο ενός κινηματογράφου η μικρή Ειρήνη, για να μου πει ότι η συζήτηση είχε πετύχει το σκοπό της και πως ο γαλαντόμος μπαμπάκας τής είχε δώσει λεφτά για να κεράσει η κόρη του όλη τη συντροφιά των κοριτσιών και τα εισητήρια και τα παγωτά και τα χάμπουργκερ. Ακουγόταν χαρούμενη, με ευχαρίστησε και κλείσαμε τη γραμμή… Δύο μέρες αργότερα, σήκωσα το τηλέφωνο και ήταν ένας κύριος. Μου λέει στον αέρα: «Επέστρεφα στην Αθήνα το βράδυ του περασμένου Σαββάτου. Ήμουν με τη γυναίκα μου. Πάντα ακούμε ‘Άγρυπνο’ στο ταξίδι. Και ακούσαμε τη κόρη μας να σας λέει πως φεύγει. Άναψα τα αλάρμ και σταμάτησα στη λωρίδα ασφαλείας. Έτρεμα ολόκληρος. Και όταν τελείωσε η συνομιλία, έκλαψα για ώρα στην αγκαλιά της γυναίκας μου. Σας ευχαριστώ που αντμετωπίσατε έτσι το παιδί μου. Ξέρω ότι τώρα δεν ακούει, είδα από τη χαραμάδα της πόρτας ότι έχει το ραδιόφωνο κλειστό. Κοιμάται. Δεν ξέρει ότι την άκουσα να σας μιλάει. Καληνύχτα σας».

Donna Karan describes her mission to change how we care and heal

Πέρα από τα New Age στοιχεία που εύκολα διακρίνονται, μπορείς να ακούσεις πολλές αλήθειες στις οποίες δύσκολα ανταποκρίνεσαι. Respect.

Δίχως υπότιτλους, sorry…