Posts tagged ‘Μουσική’

MontyPython again [this time on ΔΝΤ (sort of…), Hard Times and τη Ζωή, το Σύμπαν και τα Πάντα)

από την ταινία The Life of Brian (1979)

από την ταινία  Live at the Hollywood Bowl (1982)

από την ταινία The Meaning of Life (1983)

House of Glances

Memory of Hiroshima

Now playing (Bakerman by Laidback)

Video by Lars von Trier.

Καλή ξεκούραση.

Ναι.

Enjoy

Now playing (Raise your hand by Tom Jones & Janis Joplin)

Αυτό εννούσαν όταν λέγανε «Σέϊκ» (shake … :-))

Το ενδιαφέρον φυσικά, στο συγκεκριμένο κομμάτι, είναι η μουσική συνύπαρξη δύο -θεωρητικά- αντιθέτων υπάρξεων: η εκστατικού τύπου, ροκ/μπλουζ φωνή της μελαγχολικά αυτοκαταστροφικής Joplin παρέα με την ιδιαίτερη περσόνα του μεταλλωρύχου από την Ουαλία, οδηγούν καμιά δεκαπενταριά περευρισκόμενους σε ένα ξέφρενο χορό, κάτι όχι ιδιαίτερα δύσκολο να καταφέρεις εκείνα τα χρόνια βέβαια…

In any case, aπό την στιγμή που αυτοί οι δύο τραγούδησαν παρέα, νομίζω ότι όλα γίνονται…

Enjoy.

Now playing (Σκόνη, Πέτρες, Λάσπη by Πουλικάκος Δημήτρης)

Τι να λέμε τώρα.

Έχει και καύσωνα…

Σα να μην πέρασε μια μέρα. Η μόδα μόνο άλλαξε και… α ναι: απαγορεύτηκε το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους.

Το ‘Μεταφοραί ο Μήτσος’ το πρωτοάκουσα αρχές της δεκαετίας του ’80. Τα seventies ήταν πολύ κοντά, τα κασκόλ ήταν μακριά, όπως και τα μαλλιά και τα μούσια. Όλοι οι μεγαλύτεροι θεωρούνταν μπαρουτοκαπνισμένοι από πορείες, κρατητήρια, φάπες από τους πανταχού παρόντες αστυνομικούς και η ελληνική μουσική θριάμβευε σε κάθε είδους φεστιβάλ και σύναξη, κυρίως επαναστατικού τύπου τραγούδια με ολίγη από συντροφικούς έρωτες και Καζαντζίδη. Η μουσική του Πουλικάκου ήταν, εξ αρχής, απαιτητική: λιγότερο προσβάσιμη από του Νιόνιου, πιο περίπλοκη από τις αναζητήσεις του Παύλου, με πολλές επιρροές από Beefheart και Zappa, απαγορευμένη για αγοράκια μεσοαστικών οικογενειών όπως εγώ. Εκεί στην εφηβεία, όμως, άρχισε να κάνει νόημα στο κεφάλι μου αυτός ο χορός στα σύνορα της σάτιρας, του πολιτικού σχόλιου και της ροκ αυθάδειας.

Γενικά, μη μασάτε.

Με αγάπη στον στον εξ Αμφίσσης μέντορα.

Enjoy.

Αέρας

Ο Bobby Mc Ferrin ερμηνεύει το μουσικό κομμάτι με τον τίτλο Air on the G string του J.S.Bach (Orchestral Suite No. 3 in D major, BWV 1068).

What is happening, ladies and gentelmen?

Γιατί, μερικές φορές, νιώθουμε ότι χάθηκε η μπάλα; Λες και δεν προσέχουμε αρκετά στο μάθημα και ο δάσκαλος ρωτάει: Διακάκη, διάβασε παρακάτω!!!! Και διαπιστώνεις ότι έχεις μείνει πέντε λεπτά πίσω στην παράδοση. Μόνο που, αυτή τη φορά, η πληροφορία είναι κάτι περισσότερο από την Ιστορία Νεωτέρων Χρόνων ή την Τριγωνομετρία. Τώρα, υποδέχεσαι τον Δάσκαλό σου στο καθιστικό του διαμερίσματος, καθώς σε κοιτάει επίμονα από τον τηλεοπτικό σου δέκτη ρωτώντας: ΦΟΒΑΣΑΙ; ΟΧΙ ΑΡΚΕΤΑ; ΣΥΝΕΧΙΖΩ.

Και οι εικόνες γλυστράνε εμπρός σου, σαν όνειρο, δημιουργώντας περιπολίες και τάγματα θανάτου,  σαπισμένα χαμόγελα, φουσκωμένα χείλη, χορτασμένες κοιλιές, θρησκευτικά κυρήγματα, ερωτικές επιθυμίες, ανήσυχα βλέμματα, μισοτελειωμένες κουβέντες, κακοπληρωμένες γκουβερνάντες, λαδωμένους διευθυντές… etc etc etc Και μέσα στην σκέψη σου εισχωρούν, αβίαστα, η ιδέα της ασφάλειας, η ανάγκη για τάξη, η επιθυμία για τακτοποίηση. Η σκοτεινή πλευρά της αρμονίας.

Γιατί, ladies and gentelmen, η αληθινή αρμονία προκύπτει από την σύνθεση των αντιθέτων. Από την συνήχηση ετέρων και αλλήλων. Από την τέχνη της συμφωνίας σε ένα κόσμο διαφωνίας, ασυμφωνίας και παραφωνίας. Από τον εναγκαλισμό του φόβου. Από την παραδοχή της φθαρτότητας. Από την κατανόηση του μεγαλείου της συνύπαρξης. Από την απόφαση να σηκωθούμε από το κρεβάτι και να ζήσουμε, παίρνωντας βαθιά ανάσα για να γεμίσουμε τα πνευμόνια μας αέρα.

Χρειάζεται πολύ κόπο για να ξεχάσεις την κακοποίηση που έχεις υποστεί.

Από τότε που γεννήθηκες και πιο πριν.

Σε μία χώρα που στραγγίστηκε από εμφύλιους σκοτωμούς, σοδομήθηκε από ημίτρελλους δικτάτορες, αγοράστηκε και πουλήθηκε από τρίτους -εχθρούς και φίλους.

Πολίτες που μεγάλωσαν με στρεβλή εικόνα για την ιστορία του τόπου τους, με μασημένες αλήθειες και χαδάκια στο υπογάστριο, με ένα εκπαιδευτικό σύστημα που εκκολάπτει εργάτες και κηφήνες ταυτόχρονα, εγκλωβισμένοι στα σύνορα της οικογένειας, της γειτονιάς και της πολυπόθητης πρωτεύουσας.

Σε ένα σύστημα υγείας που έκανε το μπαξίσι κανόνα και την αρρώστια όργανο απομύζησης χρημάτων, για κάποιους σημαντικούς και σπουδαίους.

Πόλεις που αντιγράφουν η μία την άλλη στην κακογουστιά, την απανθρωπιά και την αναλγησία για εκείνον που δεν έχει αυτοκίνητο παρά ένα αναπηρικό καροστάκι.

etc etc etc

Χρειάζεται κόπος, πράγματι, για να σταματήσεις να φοβάσαι και να κοιταχτείς στον καθρέφτη. Να χαϊδεψεις τις ουλές, να περιποιηθείς τους μώλωπες και τα μαυρισμένα μάτια, να βάλεις στην θέση τους εξαρθρωμένα μέλη και να περπατήσεις στο κανονικό Κόσμο. Με αξιοπρέπεια και ταπεινότητα. Μήπως και γίνει η Ανάσα σου  Λόγος και Αέρας για τους άλλους.

«Πια δεν βρίσκω ποιος είναι ανώτερος, για να τον ακολουθήσω, ούτε ποιος είναι κατώτερος, για να μ’ ακολουθεί»

Antonio Porcria, Φωνές 674 (Εκδ. Ίνδικτος,, 2004)