Posts tagged ‘νοσταλγία’

Αλίκη

Λίγο πριν ξεσπάσει ο Χειμώνας, υποδέχομαι στο σπίτι, παρέα με ένα μπουκάλι Κελλάρια Νικηφόρου, το φάντασμα του Tom, για να κουβεντιάσουμε τον κόσμο, τις εμμονές, τα αδιέξοδα και τον πάτο του ποτηριού, μπροστά από την ηλεκτρική αντίσταση της μικρής στρογγυλής μου σόμπας.

Γνωριστήκαμε πριν από 28 χρόνια, όταν σιγοτραγουδούσε από το μονοφωνικό ραδιόφωνο στη σοφίτα, το Blue Valentine, ντυμένος με γλυκόπικρα κιθαριστικά αρπίσματα και μπόλικο καπνό και ουίσκι. Οι ιστορίες του με τραβούσαν σε μοναχικούς περιπάτους, οι οποίοι κατέληγαν, αναπόφευκτα, σε κάποια γυναικεία φιγούρα  να αναδύεται ανάμεσα στα παγάκια και τη ξινή φέτα λεμονιού και το ξύλο από τη μπάρα, αρκετά αργά για να θυμάμαι αλλά όχι για να ξεχάσω.

Πλέον είμαστε αρκετά μακρυά και μιλάμε σπάνια, σε ειδικές περιπτώσεις, όπως σήμερα, μετά την εφημερία που κουβαλάω τη μυρωδιά και τους ιδρώτες άλλων ανθρώπων, ο ύπνος σε άβολο κρεβάτι και το μάτι μισάνοιχτο στο ρολόι, σαν υπενθύμιση του απαράβατου κανόνα του you win some, you lose some, όλα αυτά και άλλα, καθώς του γεμίζω το ποτήρι για να τον ευχαριστήσω που μου γνώρισε την Αλίκη, όχι κάποια τρυφερή ύπαρξη από τη Λευκορωσία, αλλά η μνήμη του απαγορευμένου, η απόλαυση της ήττας και η ακαταμάχητη γοητεία της απόλυτης παράδοσης.

And so a secret kiss
Brings madness with the bliss
And I will think of this
When I’m dead in my grave
Set me adrift and I’m lost over there
And I must be insane
To go skating on your name
And by tracing it twice
I fell through the ice
Of Alice
There’s only Alice

Ένα μικρό διαμάντι.

Soft Parade

Ένα ακόμη τραγούδι να παίζει.

Τώρα τελευταία, όλο και περισσότεροι γνωστοί και φίλοι, διάγουμε ένα μονοπάτι άλγους και αγωνίας.

Η αβεβαιότητα φαίνεται ότι έχει εγκατασταθεί για τα καλά ανάμεσά μας και μεγαλώνουμε κουβαλώντας το φορτίο της ύπαρξης, μαθαίνοντας μέρα μέ τη μέρα το ακριβές βάρος. Σε κιλά, αϋπνίες, υπερφαγία, καπνό, facebook, whiskey and beer, titties and beer, περιπάτους, νυχτερινές ποδηλατοδρομίες, τηλεόραση, σιωπές και τραγούδια, αγκαλιές και δάκρυα και άλλα πολλά άρματα μεταμφιεσμένων στη παρέλαση της καθημερινότητας που ταξιδεύουμε.

Σκέφτομαι: δεν μπορεί να είσαι προετοιμασμένος για το ταξίδι της ζωής.

Όλες αυτές οι στροφές, ο λακούβες, οι βροχές και οι ηλιόλουστες μέρες, τα αδιέξοδα και οι λεωφόροι, τα μικρά σοκάκια και οι κακόφημοι δρόμοι, οι συνταξιδιώτες και τα εμπόδια, οι λέξεις που έμαθες, οι τόποι που γνώρισες, τα τραγούδια που ξέχασες και εκείνα που ακόμη και τώρα σιγοτραγουδάς, αυτό που βρίσκεται μπροστά, τόσο δυσδιάκριτο που το στολίζουμε κάθε Χριστούγεννα με όμορφες μπάλες για μην μας φύγει, και αυτό που βρίσκεται πίσω, σε κάποια κλειδωμένα συρτάρια,   χιλιοπαιγμένα βίντεο γάμου, έγχρωμες και ασπρόμαυρες φωτογραφίες υπάρξεων, και αυτό που βρίσκεται εδώ και τώρα που γράφω και μεγαλώνει ο Κόσμος με κάθε γράμμα, λέξη, πρόταση και παράγραφο, όλα μαζί περνάνε σαν όνειρο μπροστά μας, στην παρέλαση της καθημερινότητας που ταξιδεύουμε.

Πώς μαθαίνουμε να κρατάμε το χέρι του Άλλου στο δικό μας;

Πώς μαθαίνουμε να ακούμε μουσική;

[Στα 6′ άκουσα ένα baritone sax στο βάθος, πίσω από τα άλλα όργανα, για πρώτη φορά μετά από άπειρες ακροάσεις του τραγουδιού. Τελικά, το μόνο που ίσως χρειάζεται είναι να χρησιμοποιούμε ακουστικά ή ένα καλό στερεοφωνικό τέλος πάντων :-)]

Τρίχρονα

Ο ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ (ξανά)

Είναι κάποιες μέρες στεγνές. Όπως το πρόσωπό σου. Και οι μέρες αυτές θα σε θυμίζουν.

Η φωνή που γυρνάει πίσω, από τους θεόρατους βράχους στην Καλαμπάκα, με τυλίγει όπως πάντοτε επιθυμούσα να κάνεις.

Ο Κόσμος φτιάχνεται από τα ίχνη των σκέψεων, που κληρονομήσαμε και αποταμιεύουμε.

Μία στιγμή μονάχα: να με αγαπάς.

Είναι εύκολο να χαθώ

και μόνο αυτό θα με φέρει πίσω.

Αλλιώς, ποιο το νόημα;

Ο μαρασμός

η απόσυρση

και τα κλειδιά του αυτοκινήτου.

Και αν δεν μπορείς (να με αγαπάς)

θα σηκωθώ να φύγω.

Έως ότου τα καταφέρεις.

(«Καθρέφτης», 2007, Fedon Palios)

The Green Leaves of Summer

A time to be reaping, A time to be sowing, The green leaves of summer, Are calling me home
‘Twas so good to be young then, In the season of plenty, When the catfish were jumping, As high as the sky
A time just for planting, A time just for ploughing, A time to be courting, A girl of your own
‘Twas so good to be young then, To be close to the earth, And to stand by your wife, At the moment of birth
A time to be reaping, A time to be sowing, A time just for living, A place for to die
‘Twas so good to be young then, To be close to the earth, Now the green leaves of summer, Are calling me home

In the Heart of Darkness

Ζήτησα από 4 αγαπητούς φίλους να γράψουν ένα κείμενο με θέμα The Heart of Darkness. Κείμενα επέστρεψαν οι δύο, ο Ioudas και ο Stefan, το δε κείμενο του δεύτερου είναι στίχοι από ένα τραγούδι του Springsteen. Τα παραθέτω, μαζί με ένα τρίτο δικό μου, σχεδόν αυτούσια, καθώς το κείμενο του Ioudas έχει τρία μέρη και θα διαβάσετε το τελευταίο.

Stefan

They’re still racing out at the Trestles,
But that blood it never burned in her veins,
Now I hear she’s got a house up in Fairview,
And a style she’s trying to maintain.
Well, if she wants to see me,
You can tell her that I’m easily found,
Tell her there’s a spot out ‘neath Abram’s Bridge,
And tell her, there’s a darkness on the edge of town.

Everybody’s got a secret, Sonny,
Something that they just can’t face,
Some folks spend their whole lives trying to keep it,
They carry it with them every step that they take.
Till some day they just cut it loose
Cut it loose or let it drag ’em down,
Where no one asks any questions,
or looks too long in your face,
In the darkness on the edge of town.

Some folks are born into a good life,
Other folks get it anyway, anyhow,
I lost my money and I lost my wife,
Them things don’t seem to matter much to me now.
Tonight I’ll be on that hill ’cause I can’t stop,
I’ll be on that hill with everything I got,
Lives on the line where dreams are found and lost,
I’ll be there on time and I’ll pay the cost,
For wanting things that can only be found
In the darkness on the edge of town.

Ioudas

Ένα άδειο κέλυφος κι ο θυμός να ξεσκίζει ότι έχει απομείνει από το πρώην σαρκίο. Όπου «άδειο κέλυφος» η πρώην ζωή μας και «θυμός» τα τελευταία σκιρτήματα της αξιοπρέπειας και της περηφάνιας που διαθέτουμε.  Η γενιά στην οποία ανήκουμε έχει πλέον μόνο παρελθόν. Θα μνημονεύει παρά θα σχεδιάζει για το μέλλον της. Και τι μνήμες που διαθέτει! Χαμηλές πτήσεις, με κάποιες εξάρσεις εις ύψος και βάθος. Η καρδιά του σκότους ή η καρδιά του κτήνους, μας βρήκε στην καρδιά της ζωής μας, στα χρόνια που οι προηγούμενες  γενιές θεωρούσαν τα πλέον γόνιμα για να δημιουργήσουν και να αναπτυχθούν. Το ερώτημα που γεννάται, αυτό που εκκρεμεί πάνω από τα κεφάλια μας, είναι τι μέλλει γενέσθαι. Νομίζω πως η μόνη απάντηση που μπορώ να δώσω, είναι ότι θα στραφούμε προς έναν κόσμο εσωτερικό. Αφού πλέον δεν θα μπορούμε να θρέψουμε τις επιθυμίες μας για μια καλύτερη υλική ζωή θα στρέψουμε τα θέλω μας προς ό,τι «ψυχικό». Φιλίες, σχέσεις, συναισθήματα. Όλα αυτά που υποτιμούσαμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο – ακόμα και με αυτόν που εμφανιζόταν ως αέναη αναζήτηση και προβληματισμό επί των σχέσεων – θα γίνουν η σανίδα της σωτηρίας μας. Θα επανεκτιμήσουμε τη συντροφικότητα, την ανοχή στην προσωπικότητα και τις ιδιοτροπίες του Άλλου. Θα φύγουμε από το Εγώ και θα προχωρήσουμε στο Εμείς. Θα ωριμάσουμε, με λίγα λόγια. Ίσως όχι όπως νομίζαμε ότι θέλαμε, αλλά όπως μάθαμε να θέλουμε. Κι αυτό δεν θα γίνει αναίμακτα.

Dimitris

Καθώς κυλάει ο καιρός, δεν καταλαβαίνω πλέον τι συμβαίνει. Πράγμα καλό. Κάποτε νόμιζα ότι ήξερα και φούσκωνα από περηφάνια, καταθέτοντας δεξιά αριστερά τις διαπιστώσεις μου, γεμάτος στόμφο και απόλυτη σιγουριά για το βέβαιο των πραγμάτων. Έτσι είναι: only time shows πού βαδίζεις και πού πατάς. Και θα ήταν περίεργο να μην αναζητώ νόημα στο χάος και την ασυνεννοησία, να μην προσπαθώ να προβλέψω τα μελλούμενα, να προετοιμαστώ, να οργανώσω, να αντεπεξέλθω… Αυτό έμαθα από τα μικράτα μου, που λένε, και έτσι έφτασα ως εδώ. Βέβαια, στη λυτρωτική και φυσική διαδικασία της ανάπτυξης και ωρίμανσης του ανθρώπου, περιλαμβάνεται το στάδιο της αξιολόγησης εαυτού σε σχέση με τους Άλλους. Δηλαδή, υποχρεώνεσαι να απαντήσεις -συνήθως τις μικρές ώρες της ημέρας, με μεγάλο κόστος στο είδος και την ποιότητα του ύπνου- ερωτήματα όπως: τι έχω καταφέρει μέχρι σήμερα; Πώς έφτασα ως εδώ; Πόσους πήρα στο λαιμό μου; Πόσους κουβαλάω, ακόμη, στη πλάτη μου; Είμαι Μάγκας ή Δάγκας; Είμαι ευτυχισμένος, κάνω τους γύρω μου να νιώθουν  λίγο καλύτερα, τι σημαίνει καλύτερα και τι σημαίνει ευτυχισμένος; Πού πάμε από εδώ και πέρα; Με ακούει κανείς;

Μερικές διαπιστώσεις:

Υπάρχουν στιγμές που χρειάζεται να τρέξεις, συνήθως όμως το περπάτημα αρκεί.

Όσο περισσότερα γνωρίζω, τόσο μαθαίνω ότι το μυαλό μου χρειάζεται άδειασμα.

Όταν δεν καταλαβαίνω είναι η καλύτερη στιγμή να καταλάβω.

Εργάστηκα 20 περίπου χρόνια σαν οδοντίατρος στο ελεύθερο επάγγελμα. Εδώ και 18 μήνες απασχολούμαι στο Ε.Σ.Υ., φροντίζοντας κυρίως αυτό που λέμε κοινωνικά αποκλεισμένους (χρήστες, άπορους, μετανάστες κ.ά), ευαίσθητες ομάδες του πληθυσμού (ψυχικά ασθενείς, άτομα με σοβαρά προβλήματα υγείας κ.ά),  αλλά και άλλους, πολλούς, ανθρώπους που δεν είχαν την ευκαιρία και το χρόνο να μάθουν να φροντίζουν τον εαυτό τους όπως εγώ, δυσκολεμένοι άνθρωποι, με σκαμμένα πρόσωπα, ταλαιπωρημένα χέρια, καθαρό βλέμμα, ντυμένοι Αξιοπρέπεια και Σεβασμό. Και τώρα, αρχίζω σιγά σιγά να μαθαίνω και να κατανοώ. Να μην αποστρέφω το πρόσωπό μου σε άλλα ομορφότερα τοπία, αλλά να συνταξιδεύω με την υποτιθέμενα λιγότερο θεαματική πλευρά της ζωής. Και είναι μόνο η αρχή.

Σπούδασα, εδώ και έξω, Δημόσια Υγεία. Αυτό που οι περισσότεροι καταλαβαίνουν όταν ακούν ή διαβάζουν για τη Δημόσια Υγεία είναι τα Νοσοκομεία και η Δωρεάν περίθαλψη… Καμία σχέση. Με απλά λόγια, Δημόσια Υγεία είναι το πεδίο της ανθρώπινης δραστηριότητας που αφορά στην οργάνωση υπηρεσιών για την πρόληψη των νοσημάτων, την προστασία και προαγωγή της υγείας του πληθυσμού, την αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης και την βελτίωση της ποιότητας ζωής. Αυτό που γίνεται άμεσα κατανοητό, είναι ότι το πεδίο της Δημόσιας Υγείας στην Ελλάδα είναι ελάχιστα ανεπτυγμένο. Και δεν είναι πρόβλημα πόρων. Είναι θέμα πολιτικής: δεν ΜΑΣ ενδιαφέρει να επενδύσουμε στην προστασία της υγείας του πληθυσμού. Δηλαδή ημών και των παιδιών μας. Δεν ΜΑΣ ενδιαφέρει να οργανώσουμε τις υπηρεσίες υγείας με τέτοιο τρόπο ώστε να υπάρχει ίση πρόσβαση σε αυτές, να ωφελούμαστε ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, εθνικότητας, κοινωνικής θέσης κ.ο.κ. Μοιάζει σχεδόν ανέκδοτο και που το γράφω… Είναι προτιμότερο να σπρώχνουμε χρήματα στους γιατρούς για θεραπεία, παρά να προσπαθούμε να φτιάξουμε ένα βιώσιμο περιβάλλον ζωής και ανάπτυξης. Από όλους για όλους. Χαχα. Αστείο, έτσι; Ναι. Ειδικά όταν συνειδητοποιείς, πως ό,τι έμαθες και πιστεύεις και προσπαθείς να πετύχεις, είναι ένα ακόμη ευχάριστο σκετς στο Αλ Τσαντίρι ή το Ράδιο Αρβύλα… Είναι, όντως, γλαφυρό να χρειάζεται να επιχειρηματολογήσεις για την αναγκαιότητα εφαρμογής επιστημονικά τεκμηριωμένων προγραμμάτων πρόληψης της υγείας στον πληθυσμό και να σε κοιτάνε σαν το κοροϊδάκι της δεσποινίδος.  Είναι πραγματικά υπέροχο, να αισθάνεσαι ότι δεν υπάρχει θέση για σένα στο Ε.Σ.Υ. γιατί απλώς δεν προβλέπεται κάτι τέτοιο στη μεταμοντέρνα κατάσταση της Ελλάδας, στο Εθνικό Σύστημα Ασθένειας, στο μαγαζάκι που στήθηκε αλλιώς και μεγάλωσε αλλιώτικα, στο μετά Δ.Ν.Τ. πανηγύρι όπου ο καθένας θα κοιτάει να μην του τη φορέσουν και θα βυθίζεται ολοένα περισσότερο στη κινούμενη άμμο της φοβισμένης ύπαρξης που κουβαλά.

Και επιστρέφουμε από εκεί που ξεκινήσαμε, την καρδιά τους σκότους. Το εντός βλέμμα, που παγώνει τα σωθικά και ρουφάει τον αέρα από τα πνευμόνια. Το σκοτάδι του φόβου, που απλώνεται τριγύρω και σε αγκαλιάζει τρυφερά, κλείνοντας στα δάκτυλά του όνειρα, προσδοκίες και απλές, ανθρώπινες επιθυμίες… λίγο λίγο, μέρα μέρα, πώς έφτασα εδώ; Και σωπαίνουν όλες οι φωνές που κάποτε ηχούσαν στο κεφάλι σου και τώρα ακούς μόνο την αγωνία από τα δελτία ειδήσεων, το θυμό στις στάσεις των λεωφορείων, το τέλος του μήνα που πλέον έρχεται λίγες μέρες νωρίτερα. Ο χρόνος, πράγματι, συστέλλεται, διαστέλλεται και πολλά άλλα, που στριμώχνονται μπροστά σου, καθώς σκύβεις το κεφάλι παραδομένος.

Πού είναι τώρα η φωνή της λογικής, του ανθρώπου που 400 χρόνια πριν έλεγε, σε πείσμα των άλλων, ‘… και όμως γυρίζει’;

Πού είναι τώρα η φωνή της αλληλεγγύης, όταν χρειάστηκε να μοιραστείς ένα πιάτο φαΐ και την ίδια φέτα ψωμί;

Πού είναι τώρα η φωνή του θάρρους, καθώς στέκεσαι πίσω από τα κάγκελα την ώρα που οι ερπύστριες σχεδόν σε ακουμπάνε και γαντζώνεσαι λυσσασμένα σε ό,τι βρεις για να μην κάνεις βήμα πίσω;

Πού είναι τώρα η φωνή της αγάπης, η αγαπημένη σου φωνή, που ψιθυρίζει τρυφερά ότι όλα θα πάνε καλά;

Καθώς περνάει ο καιρός, δεν καταλαβαίνω πλέον τι συμβαίνει. Ξέρω όμως τι πρέπει να κάνω.

Breath out… (Brian Eno)

(Drawn fron Life, 2001)

(Another Green World, 1975)

(Another Day on Earth, 2005)

And the so clear

And then so clear to wonder
To wake with open eyes
As the snow across the tundra
And the rain across the skies
And the rain across the skies

So much again and weightless
In the motherworld of space
We fail to form to come to
And the razor mountains fade
And the day is cursed in shame

In these the world we open
So much to lose to save
To light the highest beacons
And the rose of love will bleed
And the rose of love will bleed

In these the world we open
So much to lose and save
To light the brightest beacon
And the rose of love will bleed
And the razor mountains fade
And the day is cursed in shame



Breath in… (Devendra Banhart)

From Smokey Rolls Down Thunder Canyon (2007)

From What Will We Be (2009)

From Smokey Rolls Down Thunder Canyon (2007)

MontyPython again [this time on ΔΝΤ (sort of…), Hard Times and τη Ζωή, το Σύμπαν και τα Πάντα)

από την ταινία The Life of Brian (1979)

από την ταινία  Live at the Hollywood Bowl (1982)

από την ταινία The Meaning of Life (1983)