Posts tagged ‘Enough’

Οι πρώτες νιφάδες του Καλοκαιριού*(-2)

Μερικές φορές το βάρος του αναπόφευκτου μοιράζεται ανάμεσα στα δάκτυλα και τα μαγκώνει, όπως η τανάλια το σκουριασμένο καρφί στον φρεσκοβαμένο τοίχο. Η συνεύρεση με τις αφόρητες σκέψεις, που φτερουγίζουν στο κεφάλι σαν τα αιχμάλωτα αγριοπούλια στο κλουβί, θυμίζει μεσημεριανή σιέστα σε καλοκαιρινές διακοπές: ιδρώτας και προσμονή. Η νέα μου ζωή θνήσκει. Ταχύτερα από την προηγούμενη. Και εκεί που κάποτε περπατούσε το αύριο, απλώνεται τώρα το σκοτάδι των επιθυμιών. Ένας πίνακας που μουλιάζει στα βλακώδη χωρατά και τις άστοχες παρατηρήσεις. Μια περασμένη ώρα, στις τόσες των ανθρώπων τις ώρες.

Με τρομάζουν πια οι αριθμοί. Έχω ντυθεί πράξεις επί πράξεων, αφαίρεση τιμής, πρόσθεση λύπης, διαίρεση χρόνου, πολλαπλασιασμούς αϋπνίας. Τα σύμβολα, όπως τα απαγγέλει το στόμα σου, χτυπάνε στο μεδούλι. Εισχωρεί το δέρμα σε άλλο δέρμα, μακρυά από τις φωτισμένες πλατείες, συρράπτονται οι άκρες των δακτύλων σε αμήχανους στροβιλισμούς, άμουσους και αυθεντικούς. Βήματα παράξενα σε φέρανε κοντά μου, καθώς πλησίαζα το πρόσωπό σου. Έχω αλλάξει στρατόπεδο, πληρώνοντας το τίμημα σε σιωπές και απάθεια.

Όπως περνάει ο καιρός, νομίζω ότι το στοίχημα είναι να μείνουμε άνθρωποι. Από μακρυά, όλα μοιάζουν άσκοπα, συμφωνημένα, επαναλαμβανόμενα, θλιβερά, ανήθικα, προσβλητικά, προκλητικά, πολλά και άλλα που μιλάνε για ακάλυπτες προσδοκίες σε καιρούς μετάβασης και έλλειψης κρίσης. Εργάζομαι δυόμιση χρόνια, τώρα, στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, μετά από 18 χρόνια ελεύθερο επάγγελμα. Μαθαίνω να διαβάζω τον κώδικα, να ανγνωρίζω την ιεραρχία, να διαχειρίζομαι τα περιστατικά, να υπολογίζω τις χαμένες ευκαιρίες, να διακρίνω τους παράνομους δεσμούς, να υπάρχω εντέλει εκεί που μαζεύεται ο πόνος των ανθρώπων,  σε διαγνωστικές εξετάσεις και συμπτώματα. Και να, μια φωνή, στο στενό σου το κεφάλι, αρχίζει να λέει ότι όλοι τα παίρνουν, οι φαρμακάδες κάνουν γλέντι, ο κοσμάκης διπλοπληρώνει, οι γιατροί πλουτίζουν με φακελάκια και δώρα από ανήμπορους μεροκαματιάρηδες, οι προμήθειες, οι λοβητούρες, τα μαύρα, οι κακοί υπάλληλοι, οι ανάλγητες κυρίες πίσω από τον γκισέ, το εισιτήριο στα εξωτερικά ιατρεία, οι μετανάστες που ψάχνουν ευκαιρία να γίνουν καλά στις εφημερίες και τόσα ασυνάρτητα και μη, ψεύδη και αλήθειες που, σαν τούβλα και λάσπη μαζί, χτίζουν οίκους ανοχής και παλάτια στο στενό σου το κεφάλι.

Όσο με αφορά, τα ταξίδια που ονειρεύτηκα δε πρόκειται να πραγματοποιηθούν μέσα σε τούτο το καράβι. Έχει άλλη ρότα και κατευθύνεται σε άλλες θάλασσες. Με λίγο κόπο, ίσως καταφέρω να χαρώ τα ρεύματα και τους ανέμους που μας ταξιδεύουν σε παράξενους τόπους

Οι συνταξιδιώτες, όμως, αποτελούν πραγματική έκπληξη! Όλοι, μα όλοι, φτιάχνουμε την ψυχή του χώρου που εργαζόμαστε και το κάνουμε φυσικά, αδίστακτα και αμετάκλητα. Οι καλημέρες, τα κεράσματα, τα πειράγματα και οι τσαντίλες, τα χαμόγελα, οι ανοησίες, η αγωνία και η απογοήτευση, κάθε λέξη όλες τις ώρες που υπάρχουμε στο χώρο της εργασίας, είναι η άλλη όψη του κόσμου που χτίζουμε στη μικρή μικρή ζωή μας. Οι αθόρυβες ιστορίες εργασιακής τρέλλας.  Ένα σύμπαν που μετέχουμε όλοι, τελικά, σε κάθε περιβάλλον που συνυπάρχουμε και που είναι η καθημερινή μας τροφή για τον Κόσμο. Άλλες φορές πικρή ή άγευστη και άλλες γλυκιά και εθιστική. Και όταν λέω εμείς εννοώ όλους: ιατρικό, νοσηλευτικό, διοικητικό προσωπικό, τα άτομα που εργάζονται στη καθαριότητα και φυσικά οι επισκέπτες του σπιτιού: οι ασθενείς.

Στον αντίποδα, λοιπόν, μιας μίζερης πραγματικότητας που αρέσκεται στη λοιδωρία αλλήλων, στην έλλειψη ανάληψης προσωπικής ευθύνης και στο ξεπάστρεμα του Άλλου, η ζωή κινείται σε πραγματικούς ρυθμούς συμμετοχής και απόλαυσης, λιγότερο ενδιαφέροντες ίσως για τους τηλεοπτικούς δέκτες, υπέρ αρκετοί όμως για την επιβεβαίωση σημαντικών γνωρισμάτων του ανθρώπου: αλληλεγύη, συμπαράσταση και κατανόηση.

Εάν είναι έτσι, γιατί τότε αισθάνομαι τόσο χάλια;

Γιατί η αλλαγή είναι μία άβολη κατάσταση. Και νιώθω ότι οι ιστορίες που με κρατούσαν ζωντανό για πολλά και πολλά χρόνια,  μοιάζουν πια με το τραγούδι των Σειρήνων, που με έφερε εδώ μόνο και μόνο για να το αποφύγω. Ένα περίεργο φορτίο που έφτασε στον παραλήπτη του.

Νομίζω ότι έχω 2 κείμενα ακόμη να γράψω, η αλωπεκία περιμένει ένα χρόνο τώρα για να κλείσει τον κύκλο. Οπότε, μιλάμε.

Υ.Γ. Ο τίτλος του post είναι μία μαγική κουβέντα που είπε η Όλγα, ένα χρόνο πριν, στην Κατερίνη καθώς το καλοκαίρι φαινόταν να έρχεται προς το μέρος μας φορτωμένο με χωρισμούς,αποχωρισμούς, απώλειες και όλα αυτά τα ωραία και δυσάρεστα που αρέσουν στην Όλγα. Όλα τα παραπάνω, λοιπόν, είναι μια μικρή ανταπόδωση για τις εξοντωτικές συζητήσεις στην εφημερία και τα άγαρμπα αστεία που σήμερα φαίνονται τόσο αρμονικά. Και φυσικά η Αθηνά, που ήταν η αιτία για πολλά από τα παραπάνω.

Bonus Playlist

1. Your Young Voice (King Creosote & Jon Hopkins)

2. Murmuring Mermaids (Lunz)

3. Mi Mujer (Nicolas Jaar)

4. Autumn Beasts (Parov Stelar)

5. If this hat is missing … (Get Well Soon)

6. Flametop Green (Daniel Lanois)

7. Opus 43 (Dustin O’Halloran)

8. Ljosio (Olafur Arnalds)

9. Floating/Sinking (Peter Broderick)

10. Take off your clothes when you dance (Frank Zappa)

Έτσι είν΄ η ζωή (Frank Sinatra)

Σε συνέχεια του προγούμενου…

That’s life, that’s what all the people say.
You’re riding high in April,
Shot down in May
But I know I’m gonna change that tune,
When I’m back on top, back on top in June.

I said that’s life, and as funny as it may seem
Some people get their kicks,
Stompin’ on a dream
But I don’t let it, let it get me down,
‘Cause this fine ol’ world it keeps spinning around

I’ve been a puppet, a pauper, a pirate,
A poet, a pawn and a king.
I’ve been up and down and over and out
And I know one thing:
Each time I find myself, flat on my face,
I pick myself up and get back in the race.

That’s life
I tell ya, I can’t deny it,
I thought of quitting baby,
But my heart just ain’t gonna buy it.
And if I didn’t think it was worth one single try,
I’d jump right on a big bird and then I’d fly

I’ve been a puppet, a pauper, a pirate,
A poet, a pawn and a king.
I’ve been up and down and over and out
And I know one thing:
Each time I find myself laying flat on my face,
I just pick myself up and get back in the race

That’s life
That’s life and I can’t deny it
Many times I thought of cutting out
But my heart won’t buy it
But if there’s nothing shakin’ come this here july
I’m gonna roll myself up in a big ball and die
My, My

Εθνικός Ύμνος

Να περιγράψω το γέρο Ινδιάνο στην έρημο του Μεξικού. Πήγαινα με το αυτοκίνητο και από μακριά είδα κάτι που έμοιαζε με ινδιάνικο καπέλο πεσμένο στην άμμο. Σταμάτησα και πλησίασα. Κάτω από το καπέλο, σ’ έναν ρηχό λάκκο που είχε σκάψει στην άμμο για να προφυλαχτεί από τον άνεμο, καθόταν ένας Ινδιάνος. Είχε μπροστά του ένα ξύλινο γραμμόφωνο με βαθουλωμένο, γδαρμένο χωνί. Ο γέρος γύριζε συνεχώς τη μανιβέλα (φαίνεται το γραμμόφωνο δεν είχε ελατήριο) κι έπαιζε ένα δίσκο -είχε μόνο ένα δίσκο- τόσο γρατζουνισμένο, που δεν είχε μείνει ίχνος από τα αυλάκια του. Από το χωνί έβγαινε ένας βραχνός θόρυβος, τριξίματα και συγκεχυμένα ξέφτια του λατινοαμερικάνικου τραγουδιού «Rio Manzanares dejeme pa-sar»  (Ποταμέ Μανζανάρες άσε με να περάσω). Παρόλο που τον χαιρέτησα και στεκόμουν από πάνω του πολλή ώρα, ο γέρος δεν μου έδινε καμιά σημασία.

«Πατέρα» είπα τελικά «εδώ δεν υπάρχει κανένα ποτάμι».

Ο γέρος σιωπούσε.

«Γιε μου» είπε ύστερα από λίγο «εγώ είμαι το ποτάμι και δεν μπορώ να περάσω τον εαυτό μου».

Δεν είπε τίποτα παραπάνω, μόνο συνέχισε να γυρίζει τη μανιβέλα και ν’ ακούει το δίσκο.

Ρίτσαρντ Καπισίνσκι: Ο πόλεμος του ποδοσφαίρου. Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2009

Τέτοιες μέρες, τέτοια λόγια.

Κουράστηκα.

Χόρτασα.

Βαρέθηκα.

Μπούχτισα.

Το ίδιο τραγούδι, την ίδια ιστορία, το ίδιο παραμύθι.

Εάν είναι να πάμε μπροστά -λέμε τώρα- χρειάζεται να αλλάξουμε τον Εθνικό μας Ύμνο.

Και έχω πολλά τραγούδια υπόψη μου.

T.V.: The Best Condom

Από το blog ΑΝemos.

Ναι, έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά, αλλά να… πάντα υπάρχει χώρος για κάτι παραπάνω:

Γιατί υπάρχουν τόσα πολλά ιδωτικά τηλεοπτικά κανάλια στην Ελλάδα;

Γιατί και με ποιους τρόπους αδειοδοτήθηκαν;

Γιατί και με ποιο αντίτιμο έχουν πρόσβαση σε δημόσια συχνότητα (σα να λέμε σε δημόσιο χώρο…);

Γιατί  επιτρέπεται να εκπέμπουν πανελλαδικά;

Δείτε και αυτό έτσι για επιδόρπιο.

Τέλος, διαβάστε ΑΥΤΟ οπωσδήποτε!

dEUS

(1996, In a Bar, Under the Sea)

(1999, The Ideal Crash)

(2001, No More Loud Music)

Και τώρα διαβάστε αυτό.

The Sign (Κυριές και Κύριοι μπορείτε να βγείτε από τα ρούχα σας)

Happy Anniversary Honey

Χίτλερ (ξαναπιάσαμε πάτο…)

Την προηγούμενη φορά τον είδαμε εδώ .

Σήμερα μας δίνει την ευκαιρία να έρθουμε πιο κοντά στο σκοτεινό κόσμο των ειδικευόμενων γιατρών.

Για όσους δε γνωρίζουν, παρόμοιες συμπεριφορές είναι η καθημερινότητα, μάλλον, παρά η εξαίρεση… Καλυμμένες, βέβαια, πίσω από την ισχύ και την προστασία που παρέχει ο ρόλος και η θέση. Περαστικά μας.