Posts tagged ‘Life after IMF’

Ground Zero (Ισόγειο)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τι καλά όταν οι κύκλοι κλείνουν. Όταν τα χέρια αγγίζονται και πλέκουν τα δάκτυλα δεσμούς και υποσχέσεις. Οι αγκαλιές επιτέλους χωράνε τους άλλους και η συμφωνία συνομολογείται με τρυφερά κτυπήματα στη πλάτη. Τα μάτια, πίσω από τα μαντήλια, γελάνε σαν για πάντα και επιλέγεις να ακολουθήσεις, όσο σε κρατάνε τα πόδια σου, αυτό το χορό στο χώρο και το χρόνο. Όλα θα πάνε καλά, όλα θα πάνε καλά, όλα θα πάνε καλά, όλα θα πάνε καλά, όλα θα πάνε καλά, όλα θα πάνε καλά, όλα θα πάνε, όλα θα, όλα

Αυτό που έχουμε ανάγκη είναι θύλακες εμπιστοσύνης.

Σχέσεις όπου αισθανόμαστε ασφάλεια, αυτοεκτίμηση και αποδοχή.

Διαδικασίες όπου μπορούμε να μάθουμε από αυτές, να κάνουμε λάθος και να το παραδεχτούμε, να ζητήσουμε τα ρέστα και να τα πάρουμε, να διαπραγματευτούμε το μέλλον.

Αυτά τα σημεία ανάσχεσης για τη ηλιθιότητα, την αγνωμοσύνη, την αγένεια, την απάθεια, την ανασφάλεια, το φόβο, την κοροϊδία, το δήθεν και την υποταγή, οφείλουμε να τα ψάχνουμε παντού και να τα δημιουργούμε επίσης.

Χρειάζεται ΕΜΕΙΣ να γίνουμε οι μήτρες αυτών των σχέσεων εμπιστοσύνης, διαρκώς, ανελλιπώς και αδίστακτα.

Χρειάζεται ΕΜΕΙΣ να επιλέγουμε αυτά τα πεδία πραγματικής αλληλεγγύης, ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ουσιαστικής επαφής.

Σε αυτόν τον ιδιότυπο πόλεμο -δίχως προφανείς εχθρούς ή εμφανείς απώλειες (προς το παρόν τουλάχιστον)- ΕΜΕΙΣ είμαστε τα όπλα και το χέρι που τα χρησιμοποιεί.

Δημιουργώντας αυτό το Δίκτυο Εμπιστοσύνης, θα πορευτούμε μεγαλώνοντας μέσα σε χέρσα γη και άνυδρους τόπους. Γιατί αυτό είναι το διακύβευμα: Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια που στηρίζεται στην εμπιστοσύνη και την αποδοχή, ενάντια στην επιβολή ισχύος που σου δίνει η θέση, η ηλικία, το φύλο, η γνώση κ.ο.κ..

Χρειάζεται να μάθουμε να μιλάμε ξανά τη γλώσσα της ειλικρίνειας και της ανθρωπιάς και να την χρησιμοποιούμε συνεχώς και με κάθε κόστος.

Αυτοί οι θύλακες εμπιστοσύνης θα αποκτήσουν δύναμη, με τον καιρό, και οι πόλεις της εκμετάλλευσης σιγά σιγά θα εκλείψουν, καθώς κανείς δεν θα τις επισκέπτεται.

Μάθε να ζεις και να αναπνέεις με αυτό τον τρόπο.

Είναι ο μοναδικός τρόπος.

Οι πρώτες νιφάδες του Καλοκαιριού*(-2)

Μερικές φορές το βάρος του αναπόφευκτου μοιράζεται ανάμεσα στα δάκτυλα και τα μαγκώνει, όπως η τανάλια το σκουριασμένο καρφί στον φρεσκοβαμένο τοίχο. Η συνεύρεση με τις αφόρητες σκέψεις, που φτερουγίζουν στο κεφάλι σαν τα αιχμάλωτα αγριοπούλια στο κλουβί, θυμίζει μεσημεριανή σιέστα σε καλοκαιρινές διακοπές: ιδρώτας και προσμονή. Η νέα μου ζωή θνήσκει. Ταχύτερα από την προηγούμενη. Και εκεί που κάποτε περπατούσε το αύριο, απλώνεται τώρα το σκοτάδι των επιθυμιών. Ένας πίνακας που μουλιάζει στα βλακώδη χωρατά και τις άστοχες παρατηρήσεις. Μια περασμένη ώρα, στις τόσες των ανθρώπων τις ώρες.

Με τρομάζουν πια οι αριθμοί. Έχω ντυθεί πράξεις επί πράξεων, αφαίρεση τιμής, πρόσθεση λύπης, διαίρεση χρόνου, πολλαπλασιασμούς αϋπνίας. Τα σύμβολα, όπως τα απαγγέλει το στόμα σου, χτυπάνε στο μεδούλι. Εισχωρεί το δέρμα σε άλλο δέρμα, μακρυά από τις φωτισμένες πλατείες, συρράπτονται οι άκρες των δακτύλων σε αμήχανους στροβιλισμούς, άμουσους και αυθεντικούς. Βήματα παράξενα σε φέρανε κοντά μου, καθώς πλησίαζα το πρόσωπό σου. Έχω αλλάξει στρατόπεδο, πληρώνοντας το τίμημα σε σιωπές και απάθεια.

Όπως περνάει ο καιρός, νομίζω ότι το στοίχημα είναι να μείνουμε άνθρωποι. Από μακρυά, όλα μοιάζουν άσκοπα, συμφωνημένα, επαναλαμβανόμενα, θλιβερά, ανήθικα, προσβλητικά, προκλητικά, πολλά και άλλα που μιλάνε για ακάλυπτες προσδοκίες σε καιρούς μετάβασης και έλλειψης κρίσης. Εργάζομαι δυόμιση χρόνια, τώρα, στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, μετά από 18 χρόνια ελεύθερο επάγγελμα. Μαθαίνω να διαβάζω τον κώδικα, να ανγνωρίζω την ιεραρχία, να διαχειρίζομαι τα περιστατικά, να υπολογίζω τις χαμένες ευκαιρίες, να διακρίνω τους παράνομους δεσμούς, να υπάρχω εντέλει εκεί που μαζεύεται ο πόνος των ανθρώπων,  σε διαγνωστικές εξετάσεις και συμπτώματα. Και να, μια φωνή, στο στενό σου το κεφάλι, αρχίζει να λέει ότι όλοι τα παίρνουν, οι φαρμακάδες κάνουν γλέντι, ο κοσμάκης διπλοπληρώνει, οι γιατροί πλουτίζουν με φακελάκια και δώρα από ανήμπορους μεροκαματιάρηδες, οι προμήθειες, οι λοβητούρες, τα μαύρα, οι κακοί υπάλληλοι, οι ανάλγητες κυρίες πίσω από τον γκισέ, το εισιτήριο στα εξωτερικά ιατρεία, οι μετανάστες που ψάχνουν ευκαιρία να γίνουν καλά στις εφημερίες και τόσα ασυνάρτητα και μη, ψεύδη και αλήθειες που, σαν τούβλα και λάσπη μαζί, χτίζουν οίκους ανοχής και παλάτια στο στενό σου το κεφάλι.

Όσο με αφορά, τα ταξίδια που ονειρεύτηκα δε πρόκειται να πραγματοποιηθούν μέσα σε τούτο το καράβι. Έχει άλλη ρότα και κατευθύνεται σε άλλες θάλασσες. Με λίγο κόπο, ίσως καταφέρω να χαρώ τα ρεύματα και τους ανέμους που μας ταξιδεύουν σε παράξενους τόπους

Οι συνταξιδιώτες, όμως, αποτελούν πραγματική έκπληξη! Όλοι, μα όλοι, φτιάχνουμε την ψυχή του χώρου που εργαζόμαστε και το κάνουμε φυσικά, αδίστακτα και αμετάκλητα. Οι καλημέρες, τα κεράσματα, τα πειράγματα και οι τσαντίλες, τα χαμόγελα, οι ανοησίες, η αγωνία και η απογοήτευση, κάθε λέξη όλες τις ώρες που υπάρχουμε στο χώρο της εργασίας, είναι η άλλη όψη του κόσμου που χτίζουμε στη μικρή μικρή ζωή μας. Οι αθόρυβες ιστορίες εργασιακής τρέλλας.  Ένα σύμπαν που μετέχουμε όλοι, τελικά, σε κάθε περιβάλλον που συνυπάρχουμε και που είναι η καθημερινή μας τροφή για τον Κόσμο. Άλλες φορές πικρή ή άγευστη και άλλες γλυκιά και εθιστική. Και όταν λέω εμείς εννοώ όλους: ιατρικό, νοσηλευτικό, διοικητικό προσωπικό, τα άτομα που εργάζονται στη καθαριότητα και φυσικά οι επισκέπτες του σπιτιού: οι ασθενείς.

Στον αντίποδα, λοιπόν, μιας μίζερης πραγματικότητας που αρέσκεται στη λοιδωρία αλλήλων, στην έλλειψη ανάληψης προσωπικής ευθύνης και στο ξεπάστρεμα του Άλλου, η ζωή κινείται σε πραγματικούς ρυθμούς συμμετοχής και απόλαυσης, λιγότερο ενδιαφέροντες ίσως για τους τηλεοπτικούς δέκτες, υπέρ αρκετοί όμως για την επιβεβαίωση σημαντικών γνωρισμάτων του ανθρώπου: αλληλεγύη, συμπαράσταση και κατανόηση.

Εάν είναι έτσι, γιατί τότε αισθάνομαι τόσο χάλια;

Γιατί η αλλαγή είναι μία άβολη κατάσταση. Και νιώθω ότι οι ιστορίες που με κρατούσαν ζωντανό για πολλά και πολλά χρόνια,  μοιάζουν πια με το τραγούδι των Σειρήνων, που με έφερε εδώ μόνο και μόνο για να το αποφύγω. Ένα περίεργο φορτίο που έφτασε στον παραλήπτη του.

Νομίζω ότι έχω 2 κείμενα ακόμη να γράψω, η αλωπεκία περιμένει ένα χρόνο τώρα για να κλείσει τον κύκλο. Οπότε, μιλάμε.

Υ.Γ. Ο τίτλος του post είναι μία μαγική κουβέντα που είπε η Όλγα, ένα χρόνο πριν, στην Κατερίνη καθώς το καλοκαίρι φαινόταν να έρχεται προς το μέρος μας φορτωμένο με χωρισμούς,αποχωρισμούς, απώλειες και όλα αυτά τα ωραία και δυσάρεστα που αρέσουν στην Όλγα. Όλα τα παραπάνω, λοιπόν, είναι μια μικρή ανταπόδωση για τις εξοντωτικές συζητήσεις στην εφημερία και τα άγαρμπα αστεία που σήμερα φαίνονται τόσο αρμονικά. Και φυσικά η Αθηνά, που ήταν η αιτία για πολλά από τα παραπάνω.

Bonus Playlist

1. Your Young Voice (King Creosote & Jon Hopkins)

2. Murmuring Mermaids (Lunz)

3. Mi Mujer (Nicolas Jaar)

4. Autumn Beasts (Parov Stelar)

5. If this hat is missing … (Get Well Soon)

6. Flametop Green (Daniel Lanois)

7. Opus 43 (Dustin O’Halloran)

8. Ljosio (Olafur Arnalds)

9. Floating/Sinking (Peter Broderick)

10. Take off your clothes when you dance (Frank Zappa)

Change

Αλίκη

Λίγο πριν ξεσπάσει ο Χειμώνας, υποδέχομαι στο σπίτι, παρέα με ένα μπουκάλι Κελλάρια Νικηφόρου, το φάντασμα του Tom, για να κουβεντιάσουμε τον κόσμο, τις εμμονές, τα αδιέξοδα και τον πάτο του ποτηριού, μπροστά από την ηλεκτρική αντίσταση της μικρής στρογγυλής μου σόμπας.

Γνωριστήκαμε πριν από 28 χρόνια, όταν σιγοτραγουδούσε από το μονοφωνικό ραδιόφωνο στη σοφίτα, το Blue Valentine, ντυμένος με γλυκόπικρα κιθαριστικά αρπίσματα και μπόλικο καπνό και ουίσκι. Οι ιστορίες του με τραβούσαν σε μοναχικούς περιπάτους, οι οποίοι κατέληγαν, αναπόφευκτα, σε κάποια γυναικεία φιγούρα  να αναδύεται ανάμεσα στα παγάκια και τη ξινή φέτα λεμονιού και το ξύλο από τη μπάρα, αρκετά αργά για να θυμάμαι αλλά όχι για να ξεχάσω.

Πλέον είμαστε αρκετά μακρυά και μιλάμε σπάνια, σε ειδικές περιπτώσεις, όπως σήμερα, μετά την εφημερία που κουβαλάω τη μυρωδιά και τους ιδρώτες άλλων ανθρώπων, ο ύπνος σε άβολο κρεβάτι και το μάτι μισάνοιχτο στο ρολόι, σαν υπενθύμιση του απαράβατου κανόνα του you win some, you lose some, όλα αυτά και άλλα, καθώς του γεμίζω το ποτήρι για να τον ευχαριστήσω που μου γνώρισε την Αλίκη, όχι κάποια τρυφερή ύπαρξη από τη Λευκορωσία, αλλά η μνήμη του απαγορευμένου, η απόλαυση της ήττας και η ακαταμάχητη γοητεία της απόλυτης παράδοσης.

And so a secret kiss
Brings madness with the bliss
And I will think of this
When I’m dead in my grave
Set me adrift and I’m lost over there
And I must be insane
To go skating on your name
And by tracing it twice
I fell through the ice
Of Alice
There’s only Alice

Ένα μικρό διαμάντι.

Must see (The Thank You Economy)

Πολύ ενδιαφέρον, από όποια πλευρά και να το δεις.

Έτσι είν΄ η ζωή (Frank Sinatra)

Σε συνέχεια του προγούμενου…

That’s life, that’s what all the people say.
You’re riding high in April,
Shot down in May
But I know I’m gonna change that tune,
When I’m back on top, back on top in June.

I said that’s life, and as funny as it may seem
Some people get their kicks,
Stompin’ on a dream
But I don’t let it, let it get me down,
‘Cause this fine ol’ world it keeps spinning around

I’ve been a puppet, a pauper, a pirate,
A poet, a pawn and a king.
I’ve been up and down and over and out
And I know one thing:
Each time I find myself, flat on my face,
I pick myself up and get back in the race.

That’s life
I tell ya, I can’t deny it,
I thought of quitting baby,
But my heart just ain’t gonna buy it.
And if I didn’t think it was worth one single try,
I’d jump right on a big bird and then I’d fly

I’ve been a puppet, a pauper, a pirate,
A poet, a pawn and a king.
I’ve been up and down and over and out
And I know one thing:
Each time I find myself laying flat on my face,
I just pick myself up and get back in the race

That’s life
That’s life and I can’t deny it
Many times I thought of cutting out
But my heart won’t buy it
But if there’s nothing shakin’ come this here july
I’m gonna roll myself up in a big ball and die
My, My

Soft Parade

Ένα ακόμη τραγούδι να παίζει.

Τώρα τελευταία, όλο και περισσότεροι γνωστοί και φίλοι, διάγουμε ένα μονοπάτι άλγους και αγωνίας.

Η αβεβαιότητα φαίνεται ότι έχει εγκατασταθεί για τα καλά ανάμεσά μας και μεγαλώνουμε κουβαλώντας το φορτίο της ύπαρξης, μαθαίνοντας μέρα μέ τη μέρα το ακριβές βάρος. Σε κιλά, αϋπνίες, υπερφαγία, καπνό, facebook, whiskey and beer, titties and beer, περιπάτους, νυχτερινές ποδηλατοδρομίες, τηλεόραση, σιωπές και τραγούδια, αγκαλιές και δάκρυα και άλλα πολλά άρματα μεταμφιεσμένων στη παρέλαση της καθημερινότητας που ταξιδεύουμε.

Σκέφτομαι: δεν μπορεί να είσαι προετοιμασμένος για το ταξίδι της ζωής.

Όλες αυτές οι στροφές, ο λακούβες, οι βροχές και οι ηλιόλουστες μέρες, τα αδιέξοδα και οι λεωφόροι, τα μικρά σοκάκια και οι κακόφημοι δρόμοι, οι συνταξιδιώτες και τα εμπόδια, οι λέξεις που έμαθες, οι τόποι που γνώρισες, τα τραγούδια που ξέχασες και εκείνα που ακόμη και τώρα σιγοτραγουδάς, αυτό που βρίσκεται μπροστά, τόσο δυσδιάκριτο που το στολίζουμε κάθε Χριστούγεννα με όμορφες μπάλες για μην μας φύγει, και αυτό που βρίσκεται πίσω, σε κάποια κλειδωμένα συρτάρια,   χιλιοπαιγμένα βίντεο γάμου, έγχρωμες και ασπρόμαυρες φωτογραφίες υπάρξεων, και αυτό που βρίσκεται εδώ και τώρα που γράφω και μεγαλώνει ο Κόσμος με κάθε γράμμα, λέξη, πρόταση και παράγραφο, όλα μαζί περνάνε σαν όνειρο μπροστά μας, στην παρέλαση της καθημερινότητας που ταξιδεύουμε.

Πώς μαθαίνουμε να κρατάμε το χέρι του Άλλου στο δικό μας;

Πώς μαθαίνουμε να ακούμε μουσική;

[Στα 6′ άκουσα ένα baritone sax στο βάθος, πίσω από τα άλλα όργανα, για πρώτη φορά μετά από άπειρες ακροάσεις του τραγουδιού. Τελικά, το μόνο που ίσως χρειάζεται είναι να χρησιμοποιούμε ακουστικά ή ένα καλό στερεοφωνικό τέλος πάντων :-)]